metabolizm teofiliny
Metabolizm teofiliny zachodzi głównie w wątrobie, gdzie lek ten jest przekształcany przez enzymy cytochromu P450, przede wszystkim przez CYP1A2. Proces ten prowadzi do powstawania metabolitów, takich jak 1,3-dimetylomocznik, 1-metylomocznik oraz kwas 1,3-dimetylourylenowy.
Istotne klinicznie jest to, że teofilina charakteryzuje się wąskim indeksem terapeutycznym. Jej metabolizm może być modyfikowany przez wiele czynników, w tym przez leki indukujące lub hamujące aktywność CYP1A2, palenie tytoniu (przyspiesza metabolizm), choroby wątroby (spowalniają metabolizm) oraz wiek pacjenta. Monitorowanie stężenia teofiliny w surowicy jest często konieczne dla zapewnienia skuteczności terapeutycznej i uniknięcia toksyczności.
Interakcje lekowe z teofiną są liczne i klinicznie istotne. Leki takie jak cyprofloksacyna, erytromycyna czy flukonazol mogą hamować metabolizm teofiliny, podwyższając jej stężenie w surowicy. Z kolei barbiturany, karbamazepina czy ryfampicyna mogą przyspieszać metabolizm teofiliny, zmniejszając jej skuteczność terapeutyczną. Znajomość tych interakcji jest kluczowa przy stosowaniu teofiliny u pacjentów poddawanych politerapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Theospirex 20 mg/ml
Teofilina, zawarta w produkcie leczniczym Theospirex (roztwór do wstrzykiwań i infuzji dożylnych o stężeniu 20 mg/ml), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością modyfikowaną przez spożycie pokarmu, zwłaszcza w formach o przedłużonym uwalnianiu. Efekt terapeutyczny, polegający na rozszerzeniu oskrzeli, jest ściśle związany z utrzymaniem stężenia teofiliny w osoczu w zakresie 5-12 μg/ml, przy czym stężenie nie powinno przekraczać 20 μg/ml ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Teofilina wiąże się w około 60% z białkami osocza, jednak u noworodków i pacjentów z marskością wątroby stopień ten spada do około 40%. Lek dystrybuowany jest do wszystkich kompartmentów organizmu z wyjątkiem tkanki tłuszczowej, co ma znaczenie przy ustalaniu dawkowania u pacjentów o różnej budowie ciała.
3-dimetylomoczowy, 3-metyloksantyna, białko osocza, choroba wątroby, dystrybucja leku, farmakokinetyka ciążowa, kinetyka eliminacji, klirens, kwas 1, kwas 1-metylomoczowy, łuszczyca, marskość wątroby, metabolizm teofiliny, metabolizm wątrobowy, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rozszerzenie oskrzeli, stężenie terapeutyczne, substancja czynna, teofilina - Leksykon substancji czynnych
Teofilina – Interakcje
Teofilina, ze względu na wąski indeks terapeutyczny, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu oraz bezpieczeństwo terapii. Leki takie jak makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna), fluorochinolony (cyprofloksacyna, enoksacyna), antagoniści receptora H2 (cymetydyna, ranitydyna), blokery kanału wapniowego (werapamil, diltiazem) oraz beta-blokery (propranolol) zwiększają stężenie teofiliny, co wymaga redukcji dawki (np. do 60% przy cyprofloksacynie i do 30% przy enoksacynie) i monitorowania poziomu leku. Z kolei barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna i ziele dziurawca przyspieszają metabolizm teofiliny, obniżając jej stężenie i skuteczność, co może wymagać zwiększenia dawki. Dodatkowo, teofilina wykazuje synergizm działania z innymi ksantynami, β-sympatykomimetykami i kofeiną, a także nasila kardiotoksyczność w połączeniu z efedryną, halotanem, glikozydami naparstnicy i sympatykomimetykami, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania EKG.
antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, beta-bloker, beta-sympatykomimetyk, bloker kanału wapniowego, cytochrom P450, dziurawiec zwyczajny, efekt inotropowy, fluorochinolon, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, indeks terapeutyczny, kardiotoksyczność, klirens teofiliny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm teofiliny, metoda radioimmunologiczna, metoda spektrofotometryczna, odżywianie parenteralne, ośrodkowy układ nerwowy, próg drgawkowy, środek zwiotczający mięśnie, synergizm, zaburzenia przewodnictwa sercowego, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Allupol 300 mg
Allopurynol, stosowany w leczeniu hiperurykemii, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez hamowanie oksydazy ksantynowej. Kluczowe interakcje obejmują wydłużenie działania 6-merkaptopuryny i azatiopryny, co wymaga redukcji ich dawki do ¼ standardowej, oraz wydłużenie okresu półtrwania widarabiny, co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta pod kątem toksyczności. Współpodawanie allopurynolu z cytostatykami (np. cyklofosfamid, doksorubicyna) zwiększa ryzyko zaburzeń hematologicznych, dlatego konieczne są regularne kontrole morfologii krwi. Ponadto, allopurynol może zwiększać stężenie cyklosporyny i dydanozyny (podwajając Cmax i AUC przy dawce 300 mg/dobę), co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek tych leków. Interakcje z lekami moczopędnymi, zwłaszcza tiazydowymi, oraz inhibitorami ACE zwiększają ryzyko reakcji nadwrażliwości, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, co wymaga ścisłego nadzoru klinicznego.
6-merkaptopuryna, allopurynol, amoksycylina, ampicylina, bleomycyna, chlorpropamid, cyklofosfamid, cyklosporyna, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, doksorubicyna, dydanozyna, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, furosemid, halogenek alkilowy, hepatotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, kwas moczowy, lek cytostatyczny, lek hipotensyjny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm teofiliny, morfologia krwi, nefrotoksyczność, oksydaza ksantynowa, oksypurynol, pochodna kumaryny, probenecyd, prokarbazyna, salicylan, warfaryna, widarabina, wodorotlenek glinu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie metabolizmu - Leksykon leków
Interakcje leku – Theophyllinum Tramco 1,2 mg/ml
Teofilina, zawarta w preparacie Theophyllinum Tramco (1,2 mg/ml), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu oraz na działanie innych leków. Leki takie jak makrolidowe antybiotyki, cyprofloksacyna, cymetydyna, furosemid, werapamil, propranolol czy doustne środki antykoncepcyjne mogą zwiększać stężenie teofiliny poprzez hamowanie jej metabolizmu, co niesie ryzyko toksyczności. Z kolei barbiturany, karbamazepina, ryfampicyna, dziurawiec oraz palenie tytoniu indukują enzymy wątrobowe, przyspieszając metabolizm teofiliny i obniżając jej stężenie, co może osłabiać efekt terapeutyczny. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu teofiliny z efedryną, halotanem, glikozydami naparstnicy oraz innymi ksantynami (np. kofeiną), ze względu na ryzyko nasilenia działań toksycznych, w tym arytmii i pobudzenia OUN.
antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, cytochrom P450, doustny środek antykoncepcyjny, działanie arytmogenne, działanie bronchodilatacyjne, działanie proarytmiczne, dziurawiec zwyczajny, fenytoina, glikozyd naparstnicy, hamowanie metabolizmu, indukcja enzymów wątrobowych, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwrzodowy, metabolizm teofiliny, metoda radioimmunologiczna, metoda spektrofotometryczna, niedepolaryzujący lek zwiotczający, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, pobudzenie psychoruchowe, pochodna ksantyny, tachykardia, teofilina, toksyczność, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Theospirex 20 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teofiliny, przeprowadzone na psach i szczurach, nie wykazały toksyczności narządowej po wielokrotnym podaniu doustnym, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu. Badania toksyczności reprodukcyjnej ujawniły brak embriotoksyczności i teratogenności u szczurów, natomiast u myszy zaobserwowano wady rozwojowe, takie jak rozszczepienie podniebienia i niedorozwój kończyn, choć ich mechanizm pozostaje niejasny. Warto podkreślić, że różnice gatunkowe w metabolizmie i rozwoju płodowym ograniczają bezpośrednią ekstrapolację tych wyników na populację ludzką.
badanie genotoksyczności, badanie kancerogenezy, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, metabolizm teofiliny, mutacja genetyczna, niedorozwój kończyn, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozszczep podniebienia, teofilina, toksyczność narządowa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Baladex
Produkt leczniczy Baladex, zawierający teofilinę (50 mg) i gwajafenezynę (30 mg) w 5 ml syropu, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z otyłością, gorączką trwającą ponad 3 dni, osobami powyżej 55. roku życia, z niewydolnością krążenia lub oddychania, nadciśnieniem, chorobami serca, wątroby oraz u osób z chorobą alkoholową. Monitorowanie stężenia teofiliny w surowicy jest kluczowe dla optymalizacji dawki i minimalizacji działań niepożądanych. Syrop zawiera 618,8 mg etanolu (12,38% w/v) w 5 ml, co odpowiada spożyciu 16 ml piwa lub 7 ml wina, co może powodować senność, zaburzenia koncentracji i wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów, zwłaszcza u dzieci, osób z chorobami wątroby, kobiet w ciąży i karmiących oraz osób uzależnionych od alkoholu.
Baladex, biodostępność, choroba alkoholowa, choroba wątroby, działanie niepożądane, dziedziczna nietolerancja fruktozy, farmakokinetyka teofiliny, gwajafenezyna, interakcja lekowa, klirens leku, metabolizm teofiliny, nadciśnienie, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność krążenia, senność, stężenie alkoholu we krwi, stężenie teofiliny w surowicy, teofilina, zaburzenia koncentracji, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Propycil 50 mg 50 mg
Propylotiouracyl (Propycil 50 mg) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Tyroksyna podawana jednocześnie zmniejsza wchłanianie propylotiouracylu przez tarczycę, co może wymagać zwiększenia dawki leku. Preparaty zawierające jod oraz środki kontrastowe osłabiają działanie przeciwtarczycowe propylotiouracylu, dlatego należy unikać ich jednoczesnego stosowania. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków mielosupresyjnych i hepatotoksycznych, które zwiększają ryzyko supresji szpiku kostnego i uszkodzenia wątroby. Propylotiouracyl może również wpływać na stężenia propranololu, doustnych antykoagulantów (pochodne kumaryny) oraz teofiliny, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawek tych leków. Spożywanie alkoholu podczas terapii jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia hepatotoksyczności.
antykoagulanty doustne, czynność tarczycy, funkcja tarczycy, gruczoł tarczowy, hepatotoksyczność, INR, leczenie tyreostatyczne, leki hepatotoksyczne, leki tyreostatyczne, leki β-adrenolityczne, metabolizm teofiliny, mielosupresja, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, parametry biochemiczne krwi, pochodne kumaryny, preparaty jodu, preparaty litu, propranolol, Propycil, propylotiouracyl, środki kontrastowe, supresja szpiku kostnego, toksyczność wątrobowa, tyroksyna, warfaryna, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Thyrosan 50 mg
Propylotiouracyl, substancja czynna preparatu Thyrosan, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Pokarm może dwukierunkowo wpływać na jego wchłanianie, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Istotne jest monitorowanie i ewentualna korekta dawek β-adrenolityków (np. propranololu) oraz leków przeciwzakrzepowych z grupy pochodnych kumaryny, ze względu na ryzyko zmniejszenia ich skuteczności i konieczność kontroli INR. Jednoczesne stosowanie tyroksyny obniża wychwyt propylotiouracylu przez tarczycę, co może prowadzić do nieskuteczności terapii tyreostatycznej. Podobnie, jod i środki kontrastowe zawierające jod osłabiają działanie leku, opóźniając normalizację funkcji tarczycy, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych w leczeniu.
agranulocytoza, choroba tarczycy, etanol, farmakokinetyka propylotiouracylu, hepatotoksyczność, hipoprotronbinemia, leczenie tyreostatyczne, lek beta-adrenolityczny, lek hepatotoksyczny, lek mielosupresyjny, lek tyreostatyczny, metabolizm teofiliny, mielosupresja, monitorowanie pacjenta, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna kumaryny, powikłanie hematologiczne, preparat jodowy, preparat litu, propylotiouracyl, receptor beta-adrenergiczny, stężenie we krwi, tyroksyna, uszkodzenie wątroby, wskaźnik INR, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Euphyllin long 300 mg
Terapia teofiliną wymaga indywidualnego dostosowania dawki z uwzględnieniem monitorowania stężenia leku w osoczu, które powinno mieścić się w zakresie 8-20 µg/ml u dorosłych oraz 5-12 µg/ml u dzieci. W wybranych przypadkach terapeutycznych dopuszcza się stężenia do 20 µg/ml, jednak przekroczenie tej wartości zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Dawka dobowa podtrzymująca dla dorosłych wynosi około 11-13 mg/kg beztłuszczowej masy ciała, a w przypadku preparatu Euphyllin long 300 mg standardowa dawka to 1-2 kapsułki (300 mg każda) podawane 1-2 razy na dobę, nie przekraczając 900 mg/dobę. Wdrażanie leczenia zaleca się rozpoczynać wieczorem, z stopniowym zwiększaniem dawki przez 2-3 dni. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów powyżej 60. roku życia, z zaburzeniami czynności wątroby i nerek oraz u osób z niewydolnością serca, ciężkim niedotlenieniem czy infekcjami wirusowymi, ze względu na spowolniony metabolizm teofiliny i konieczność częstszego monitorowania stężenia leku.
beztłuszczowa masa ciała, dawka podtrzymująca, dostosowanie dawki, duszność, dysfagia, działanie niepożądane, euphyllin long, infekcja wirusowa, klirens teofiliny, kumulacja metabolitów, metabolizm teofiliny, niedotlenienie, niewydolność serca, niezmodyfikowane uwalnianie, palenie tytoniu, przedawkowanie, stężenie teofiliny w osoczu, terapia teofiliną, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakres terapeutyczny, zapalenie płuc, zmodyfikowane uwalnianie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Theospirex retard
Produkt leczniczy Theospirex retard zawiera 150 mg teofiliny bezwodnej w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza w terapii wielolekowej, aby uniknąć ryzyka przedawkowania i toksyczności. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie, niestabilna dławica piersiowa, tachyarytmie, przerostowa kardiomiopatia, niewydolność serca, serce płucne), zaburzeniami endokrynologicznymi (nadczynność tarczycy, cukrzyca), chorobami przewodu pokarmowego (choroba wrzodowa), zaburzeniami czynności nerek i wątroby oraz innymi stanami klinicznymi jak porfiria, jaskra, gorączka i zakażenia wirusowe. Interakcje lekowe, zwłaszcza z lekami spowalniającymi metabolizm teofiliny, mogą prowadzić do wzrostu jej stężenia w osoczu, co wymaga monitorowania i dostosowania dawki.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, dwunastnica, działanie toksyczne, farmakoterapia, jaskra, klirens teofiliny, metabolizm teofiliny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, porfiria, przerostowa kardiomiopatia, przewód pokarmowy, serce płucne, stan astmatyczny, stężenie teofiliny w osoczu, tachyarytmia, teofilina bezwodna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zakażenie wirusowe - Leksykon substancji czynnych
Teofilina – Przeciwwskazania stosowania
Teofilina, będąca pochodną ksantyny stosowaną w terapii obturacyjnych chorób układu oddechowego, posiada liczne przeciwwskazania wynikające z jej farmakodynamiki i potencjalnych działań niepożądanych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na teofilinę lub inne ksantyny oraz substancje pomocnicze zawarte w preparatach, takie jak etanol (618,8 mg/5 ml w Baladex), laktoza jednowodna (13,5 mg w dawce 200 mg i 20,2 mg w dawce 300 mg w Euphyllin long) czy sód (27,31 mg na ampułkę w Theospirex). Teofilina jest przeciwwskazana u pacjentów po świeżym zawale mięśnia sercowego, z ostrymi zaburzeniami rytmu serca, wstrząsem, zapaścią, padaczką, chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, ciężkimi chorobami wątroby (w tym marskością), ostrym obrzękiem płuc, nadczynnością tarczycy oraz chorobami nerek (szczególnie w przypadku Baladex). Ponadto, istnieją ograniczenia wiekowe: preparaty Baladex, Euphyllin long i Theospirex retard są przeciwwskazane u dzieci poniżej 6 lat, a Theophyllinum Tramco i Theospirex u dzieci poniżej 6 miesięcy.
choroba niedokrwienna serca, choroba obturacyjna dróg oddechowych, choroba wrzodowa żołądka, cytochrom P450, dieta niskosodowa, lek o przedłużonym uwalnianiu, marskość wątroby, metabolizm teofiliny, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja galaktozy, niewydolność krążenia, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, okno terapeutyczne, padaczka, pochodna ksantyny, próg drgawkowy, skłonność do drgawek, stężenie leku w surowicy, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Allopurinol Medreg 300 mg
Allopurynol, jako inhibitor oksydazy ksantynowej, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami metabolizowanymi przez ten enzym. Szczególnie istotne jest zmniejszenie dawki azatiopryny i 6-merkaptopuryny do 25% standardowej, ze względu na ryzyko nasilenia ich działania immunosupresyjnego i toksyczności. Współpodawanie allopurynolu z cyklosporyną wymaga monitorowania stężenia leku w osoczu z uwagi na potencjalne zwiększenie toksyczności. Wydłużenie okresu półtrwania widarabiny oraz częstsze zaburzenia morfologii krwi podczas terapii cytostatykami (np. cyklofosfamid, doksorubicyna) podkreślają konieczność ścisłej kontroli parametrów hematologicznych. Ponadto, allopurynol może podwajać Cmax i AUC dydanozyny (300 mg/dobę), co wymaga redukcji dawki tego leku. Interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (pochodne kumaryny) i teofiliną wskazują na potrzebę monitorowania INR oraz stężenia teofiliny w osoczu, odpowiednio.
6-merkaptopuryna, amoksycylina, ampicylina, azatiopryna, bleomycyna, chlorpropamid, cyklofosfamid, cyklosporyna, dna moczanowa, doksorubicyna, dydanozyna, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, fenytoina, furosemid, halogenek alkilowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kwas moczowy, lek cytostatyczny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy kumarynowy, lek urykozuryczny, metabolizm puryn, metabolizm teofiliny, okres półtrwania, oksydaza ksantynowa, oksypurynol, parametr krzepnięcia, probenecyd, prokarbazyna, reakcja nadwrażliwości, salicylan, stężenie fenytoiny, stężenie moczanów, stężenie teofiliny, teofilina, tiazyd, toksyczność cyklosporyny, warfaryna, widarabina, wodorotlenek glinu, wskaźnik INR, wydalanie nerkowe, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie morfologii krwi - Leksykon leków
Interakcje leku – Milurit 200 mg
Allopurynol, będący inhibitorem oksydazy ksantynowej, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków. Szczególnie istotne jest wydłużenie czasu działania i zwiększenie toksyczności 6-merkaptopuryny i azatiopryny, co wymaga redukcji dawki do 1/4 standardowej. Jednoczesne stosowanie z widarabiną wymaga ścisłego monitorowania ze względu na wydłużenie okresu półtrwania i wzrost toksyczności. Interakcje z cytostatykami (np. cyklofosfamid, doksorubicyna) mogą nasilać hamowanie czynności szpiku kostnego, co wymaga regularnej kontroli morfologii krwi. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także dydanozyny, gdzie dawka powinna być zmniejszona ze względu na podwojenie Cmax i AUC. Ponadto, allopurynol może zwiększać stężenie cyklosporyny i teofiliny, co wymaga monitorowania ich poziomów w surowicy.
6-merkaptopuryna, ampicylina, azatiopryna, bleomycyna, chlormetyna, chlorpropamid, cyklofosfamid, cyklosporyna, cytostatyki, doksorubicyna, dydanozyna, działanie hipoglikemizujące, działanie moczopędne, działanie przeciwzakrzepowe, fenytoina, furosemid, hepatotoksyczność, hiperurykemia, inhibicja enzymatyczna, inhibitor oksydazy ksantynowej, inhibitory ACE, kaptopryl, krystalizacja kwasu moczowego, leki moczopędne tiazydowe, leukopenia, metabolizm teofiliny, metabolizm wątrobowy, mielosupresja, okres półtrwania, oksydaza ksantynowa, oksypurynol, pochodne kumaryny, probenecid, prokarbazyna, przewlekła niewydolność nerek, reakcja nadwrażliwości, salicylany, teofilina, warfaryna, widarabina, wodorotlenek glinu, wysypka skórna, zaburzenia hematologiczne, zaburzenie czynności nerek, zakażenie HIV - Leksykon leków
Interakcje leku – Baladex (50 mg + 30 mg)/5 ml
Baladex, zawierający teofilinę (50 mg/5 ml) oraz gwajafenezynę (30 mg/5 ml), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Hamowanie metabolizmu teofiliny przez cymetydynę, antybiotyki makrolidowe, izoniazyd, meksyletynę oraz pochodne chinolonu prowadzi do wzrostu jej stężenia w osoczu, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym kardiotoksyczności. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie tych leków z Baladexem. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, takie jak ryfampicyna, barbiturany, fenytoina oraz nikotyna, przyspieszają metabolizm teofiliny, osłabiając jej działanie terapeutyczne. Dodatkowo, teofilina może osłabiać działanie soli litu, propranololu oraz niedepolaryzujących środków zwiotczających, a także nasilać hipoglikemię wywołaną glikokortykosteroidami, β2-adrenomimetykami i lekami moczopędnymi, co wymaga monitorowania odpowiednich parametrów klinicznych i laboratoryjnych.
allopurinol, antybiotyk makrolidowy, barbiturat, cymetydyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, drgawki, działanie kardiotoksyczne, działanie ośrodkowe, działanie sedatywne, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, gwajafenezyna, halotan, hipoglikemia, indukcja enzymów wątrobowych, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, izoniazyd, kardiotoksyczność, ketamina, klindamycyna, lek moczopędny, meksyletyna, metabolizm teofiliny, niedepolaryzujący środek zwiotczający, nikotyna, pochodna chinolonu, propranolol, rezerpina, ryfampicyna, sole litu, sympatykomimetyk, teofilina, β2-adrenomimetyk - Leksykon leków
Interakcje leku – Theospirex 20 mg/ml
Teofilina w postaci roztworu do wstrzykiwań i infuzji dożylnych (20 mg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Leki takie jak antybiotyki chinolonowe (enoksacyna, cyprofloksacyna) oraz makrolidowe (erytromycyna, klarytromycyna) hamują metabolizm teofiliny, co wymaga redukcji dawki do 30-60% i częstego monitorowania stężenia leku w osoczu, aby uniknąć toksyczności. Z kolei leki indukujące enzymy mikrosomalne, takie jak karbamazepina, fenobarbital, fenytoina czy ryfampicyna, przyspieszają metabolizm teofiliny, co może wymagać zwiększenia dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami stosowanymi podczas znieczulenia (halotan, ketamina), które mogą obniżać próg drgawkowy lub wywoływać ciężkie zaburzenia rytmu serca. Alkohol etylowy zwiększa stężenie teofiliny, co potęguje ryzyko działań niepożądanych, dlatego jego spożycie jest przeciwwskazane podczas terapii.
antagonista receptora H2, antybiotyk fluorochinolon, antybiotyk makrolidowy, beta-sympatykomimetyk, biodostępność, bloker kanału wapniowego, działanie niepożądane, działanie toksyczne, glikozyd naparstnicy, hamowanie metabolizmu, interakcja lekowa, klirens teofiliny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwdnawiczy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm teofiliny, monitorowanie EKG, odżywianie parenteralne, pochodna ksantyny, próg drgawkowy, przewodnictwo w mięśniu sercowym, środek anestetyczny, stan nawodnienia, stężenie teofiliny, stężenie w osoczu, teofilina w osoczu, wpływ inotropowy, zaburzenie rytmu serca