rozedma śródmiąższowa płuc

Rozedma śródmiąższowa płuc to rzadki stan chorobowy charakteryzujący się obecnością pęcherzyków powietrza w tkance śródmiąższowej płuc. W przeciwieństwie do klasycznej rozedmy pęcherzowej, powietrze gromadzi się nie w pęcherzykach płucnych, lecz w przestrzeni śródmiąższowej – tkance łącznej otaczającej oskrzeliki, naczynia krwionośne i limfatyczne.

Stan ten najczęściej powstaje w wyniku urazu, gdy dochodzi do pęknięcia pęcherzyków płucnych i przedostania się powietrza do śródmiąższu. Może być powikłaniem procedur medycznych (wentylacja mechaniczna, biopsja płuca), wynikiem barotraumy (u nurków, pilotów), następstwem silnego kaszlu lub konsekwencją chorób takich jak astma czy POChP z nasilonym wysiłkiem oddechowym.

Rozedma śródmiąższowa płuc może przebiegać bezobjawowo lub manifestować się dusznością, bólem w klatce piersiowej, trzeszczeniami przy osłuchiwaniu oraz podskórnym trzeszczeniem (odma podskórna). W diagnostyce kluczową rolę odgrywa tomografia komputerowa o wysokiej rozdzielczości, która pozwala uwidocznić charakterystyczne linie powietrzne wzdłuż naczyń płucnych i oskrzeli.

Leczenie najczęściej jest zachowawcze i obejmuje tlenoterapię, odpoczynek oraz monitorowanie pacjenta. W większości przypadków stan ulega samoistnemu wyleczeniu w ciągu kilku dni. Istotne jest zapobieganie powikłaniom, takim jak odma opłucnowa czy zator powietrzny, które mogą stanowić zagrożenie życia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl