zabieg laparoskopowy
Zabieg laparoskopowy to małoinwazyjna technika chirurgiczna, w której operacja przeprowadzana jest przez kilka niewielkich nacięć (0,5-1,5 cm) w powłokach brzusznych, zamiast jednego dużego cięcia stosowanego w chirurgii klasycznej. Przez nacięcia wprowadza się laparoskop – urządzenie z kamerą oraz specjalistyczne narzędzia chirurgiczne, które umożliwiają przeprowadzenie operacji.
Kluczowym elementem laparoskopii jest wytworzenie odmy otrzewnowej, czyli wypełnienie jamy brzusznej gazem (najczęściej dwutlenkiem węgla), co tworzy przestrzeń roboczą dla chirurga. Obraz z kamery laparoskopowej jest przekazywany na monitor, dzięki czemu zespół operacyjny widzi pole operacyjne i może precyzyjnie przeprowadzić zabieg.
Laparoskopia znajduje zastosowanie w wielu dziedzinach medycyny, szczególnie w ginekologii, urologii i chirurgii ogólnej. Najczęstsze zabiegi wykonywane tą metodą to cholecystektomia (usunięcie pęcherzyka żółciowego), appendektomia (usunięcie wyrostka robaczkowego), operacje przepuklin, resekcje jelita, operacje ginekologiczne oraz urlogiczne.
Główne zalety zabiegów laparoskopowych to mniejszy ból pooperacyjny, szybsza rekonwalescencja, krótszy pobyt w szpitalu, mniejsze ryzyko infekcji oraz lepszy efekt kosmetyczny. Ograniczenia tej metody mogą wynikać z trudności technicznych przy bardziej zaawansowanych operacjach, przeciwwskazań anestezjologicznych do wytworzenia odmy otrzewnowej lub wcześniejszych rozległych zabiegów w jamie brzusznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Trombina – Dawkowanie i sposób podawania
Trombina, będąca kluczowym składnikiem klejów tkankowych takich jak ARTISS i TISSEEL, odgrywa istotną rolę w tworzeniu stabilnej sieci fibryny, co umożliwia miejscową hemostazę i zamknięcie ran. Stężenie trombiny różni się w zależności od preparatu: ARTISS zawiera 4 j.m./ml, a TISSEEL 500 j.m./ml, co wpływa na czas polimeryzacji kleju – ARTISS zapewnia do 60 sekund na precyzyjne umieszczenie tkanek, co jest szczególnie ważne przy przeszczepach skóry. Dawki stosowane w badaniach klinicznych wynosiły od 0,2 do 12 ml dla ARTISS oraz od 4 do 20 ml dla TISSEEL, a ilość preparatu powinna być dostosowana do powierzchni rany (np. 2 ml ARTISS lub TISSEEL pokrywają około 10 cm²). Zaleca się nakładanie cienkich warstw kleju, unikanie powtórnej aplikacji na spolimeryzowaną warstwę oraz stosowanie preparatów wyłącznie miejscowo, bez wstrzykiwania.
- Leksykon chorób i schorzeń
Naprawa przepukliny pępkowej – Epidemiologia
Przepuklina pępkowa stanowi 6-14% wszystkich przepuklin ściany brzucha u dorosłych, z częstością klinicznie wykrywalną około 2%. U niemowląt występuje u 10-15%, często ustępując samoistnie do 2. roku życia. U dorosłych prawie 90% przepuklin pępkowych ma charakter nabyty, z wyższą częstością u kobiet (3-krotnie częściej niż u mężczyzn), choć większość zabiegów naprawczych wykonuje się u mężczyzn. Czynniki ryzyka obejmują ciążę, otyłość, wodobrzusze, marskość wątroby oraz przewlekłe choroby płuc. Szczyt zachorowań przypada na wiek 31-40 lat u kobiet i 61-70 lat u mężczyzn. W USA rocznie wykonuje się około 175 000 zabiegów naprawy przepukliny pępkowej, a globalnie liczba ta sięga 20 milionów. W krajach o niskich i średnich dochodach dostęp do zabiegów jest ograniczony, co skutkuje wyższym odsetkiem operacji pilnych (np. 22,3% w Brazylii vs. ~5,5% w Szwecji). Wskaźniki nawrotów są znacznie niższe przy użyciu siatki chirurgicznej (1-2,2%) w porównaniu z naprawą pierwotną szwami (11-40%). U dorosłych zaleca się naprawę wszystkich przepuklin pępkowych ze względu na wysokie ryzyko powikłań takich jak uwięźnięcie i zadzierzgnięcie.
chirurgia robotyczna, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, hernioplastyka otwarta, marskość wątroby, naprawa przepukliny, naprawa z siatką, nawrót przepukliny, niedrożność, owrzodzenie skóry, powięź brzuszna, przepuklina brzuszna, przepuklina okołopępkowa, przepuklina pachwinowa, przepuklina pępkowa, przepuklina ściany brzucha, przewlekła choroba płuc, rozwór przełykowy, samoistne ustąpienie, siatka chirurgiczna, surowiczak, uwięźnięcie przepukliny, wodobrzusze, zabieg laparoskopowy, zadzierzgnięcie przepukliny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Artiss –
Lek ARTISS, będący roztworem do sporządzania kleju do tkanek, posiada istotne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie respektować w praktyce klinicznej. Nie jest on przeznaczony do zastępowania tradycyjnych szwów skórnych przy zamykaniu ran chirurgicznych ani jako jedyny środek w przypadku masywnych krwawień tętniczych i żylnych. Podanie donaczyniowe leku jest absolutnie zabronione ze względu na ryzyko poważnych powikłań. Ponadto, stosowanie ARTISS jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne, takie jak fibrynogen ludzki (91 mg/ml), aprotynina syntetyczna (3000 KIU/ml), trombina ludzka (4 j.m./ml) oraz wapnia chlorek dwuwodny (40 μmol/ml), a także na jakiekolwiek substancje pomocnicze zawarte w preparacie.
aplikacja natryskowa, aprotynina syntetyczna, chlorek wapnia, fibrynogen ludzki, hamowanie krwawienia, klej do tkanek, krwawienie tętnicze, krwawienie żylne, krwotok, laparoskopia, naczynie krwionośne, nadwrażliwość na białka, podanie donaczyniowe, procedura endoskopowa, rana chirurgiczna, reakcja alergiczna, szew skórny, trombina ludzka, zabieg endoskopowy, zabieg laparoskopowy - Leksykon substancji czynnych
Trombina ludzka – Dawkowanie i sposób podawania
Trombina ludzka w produkcie TISSEEL Lyo występuje w stężeniu 500 j.m./ml w roztworze trombiny, stanowiąc kluczowy składnik kleju tkankowego stosowanego miejscowo podczas zabiegów chirurgicznych. Dawkowanie jest indywidualnie dostosowywane do rodzaju operacji, powierzchni wymagającej klejenia oraz metody aplikacji, zwykle w zakresie 4–20 ml gotowego produktu, z możliwością zwiększenia objętości w przypadku rozległych ran czy uszkodzeń wątroby. Jeden zestaw 2 ml (zawierający 1 ml roztworu trombiny) pokrywa co najmniej 10 cm² powierzchni, a zaleca się nakładanie możliwie cienkiej warstwy, aby zapewnić skuteczne wiązanie i minimalizować ryzyko nadmiernego ziarninowania. Produkt wymaga odpowiedniego przygotowania, w tym rozpuszczenia liofilizowanej trombiny w roztworze chlorku wapnia (40 μmol/ml), oraz dokładnego osuszenia pola operacyjnego bez użycia sprężonego powietrza lub gazu. Aplikacja powinna odbywać się na widoczne powierzchnie, a powtórne nakładanie na spolimeryzowaną warstwę jest niewskazane ze względu na brak łączenia się kleju.
białka klejące, chirurgia małoinwazyjna, chlorek wapnia, ciśnienie krwi, higroskopijność, klej do tkanek, końcowo-wydechowy CO2, polimeryzacja kleju, powierzchnia rany, rana oparzeniowa, saturacja tlenu, TISSEEL Lyo, trombina ludzka, urazowe uszkodzenie wątroby, zabieg chirurgiczny, zabieg laparoskopowy, zator gazowy, zator powietrzny, ziarninowanie, zmiana chorobowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Artiss
Preparat Artiss, będący klejem fibrynowym do stosowania miejscowego, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych przy przypadkowym podaniu donaczyniowym, które jest bezwzględnie zabronione. Produkt należy aplikować w cienkiej warstwie wyłącznie na zmianę chorobową, unikając zbyt grubych warstw, które mogą zaburzać proces gojenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na zabezpieczenie okolic poza miejscem aplikacji, aby zapobiec niezamierzonemu złączeniu tkanek. Aplikacja za pomocą sprężonego powietrza lub gazu niesie ryzyko zatorów powietrznych lub gazowych, pęknięcia tkanki oraz uwięźnięcia gazu, co może prowadzić do zgonu. Zaleca się stosowanie ciśnienia zgodnego z instrukcją producenta urządzenia, monitorowanie parametrów życiowych pacjenta (ciśnienie tętnicze, tętno, saturacja, końcowo-wydechowe CO₂) oraz bezwzględne unikanie stosowania systemu Easy Spray/Spray Set w zamkniętych przestrzeniach ciała. Preparat nie jest wskazany do zabiegów laparoskopowych, kardiochirurgicznych, neurochirurgicznych ani do zespolenia żołądkowo-jelitowego i naczyniowego ze względu na brak danych potwierdzających skuteczność w tych wskazaniach.
anafilaksja, aprotynina, czynnik zakaźny, erytropoeza, HAV, HBV, HCV, hemostaza, HIV, klej fibrynowy, końcowo-wydechowe stężenie CO2, neurochirurgia, niedobór odporności, niedokrwistość hemolityczna, oksyceluloza, osocze ludzkie, parwowirus B19, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, wirus bezotoczkowy, wirus otoczkowy, wstrząs, zabieg kardiochirurgiczny, zabieg laparoskopowy, zator powietrzny, zespolenie naczyniowe, zespolenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Czynnik XIII – Dawkowanie i sposób podawania
Czynnik XIII, obecny w preparatach klejów fibrynowych ARTISS i TISSEEL, występuje w stężeniach 0,6-5 j.m./ml i jest kluczowy dla skuteczności i bezpieczeństwa stosowania w chirurgii. Dawkowanie tych preparatów powinno być indywidualnie dostosowane przez doświadczonych chirurgów, uwzględniając rodzaj zabiegu, wielkość powierzchni klejonej, sposób aplikacji oraz liczbę aplikacji. W badaniach klinicznych dawki ARTISS wynosiły od 0,2 do 12 ml, a TISSEEL od 4 do 20 ml. Preparaty stosuje się miejscowo, nie do wstrzyknięć, z zachowaniem odpowiednich technik aplikacji, w tym osuszania rany i stosowania regulatorów ciśnienia (maks. 2,0 bara dla ARTISS i TISSEEL w ranach otwartych, 1,5 bara dla TISSEEL w laparoskopii). ARTISS nie jest zalecany do zabiegów laparoskopowych i nie ma danych dotyczących stosowania u osób powyżej 65 roku życia oraz dzieci i młodzieży, natomiast TISSEEL może być stosowany także w chirurgii małoinwazyjnej, choć bezpieczeństwo u dzieci nie zostało ustalone.
charakterystyka produktu leczniczego, chirurgia małoinwazyjna, chirurgia ran otwartych, czynnik XIII, dokumentacja rejestracyjna, dwutlenek węgla, fibrynogen ludzki, gaz nośny, klej fibrynowy, klej tkankowy, polimeryzacja, powierzchnia rany, przeszczep skóry, rana oparzeniowa, uraz wątroby, zabieg laparoskopowy, ziarninowanie tkanek - Leksykon substancji czynnych
Czynnik XIII ludzki – Dawkowanie i sposób podawania
Produkt leczniczy TISSEEL Lyo zawiera czynnik XIII ludzki współoczyszczany z fibrynogenem ludzkim w stężeniu 0,6–5 j.m./ml, co przekłada się na dawkę czynnika XIII zależną od objętości aplikowanego kleju tkankowego. Po zmieszaniu składników preparat zawiera fibrynogen ludzki (45,5 mg/ml), aprotyninę syntetyczną (1500 KIU/ml), trombinę ludzką oraz chlorek wapnia. Dawkowanie i częstotliwość aplikacji muszą być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, rodzaju zabiegu, wielkości klejonej powierzchni oraz metody aplikacji. Typowe dawki w badaniach klinicznych wynosiły od 4 do 20 ml, przy czym w szczególnych przypadkach, takich jak urazy wątroby czy rozległe oparzenia, mogą być konieczne większe objętości. Zaleca się nakładanie cienkich warstw preparatu, aby uniknąć nadmiernego ziarninowania i zapewnić optymalne właściwości hemostatyczne i mechaniczne czynnika XIII.
aprotynina syntetyczna, charakterystyka produktu leczniczego, chirurgia małoinwazyjna, chlorek wapnia, czynnik XIII ludzki, dwutlenek węgla, fibrynogen ludzki, gaz nośny, klej do tkanek, metoda rozpylania, rana oparzeniowa, roztwór trombiny, technika chirurgiczna, TISSEEL Lyo, trombina ludzka, uraz wątroby, urządzenie odsysające, właściwości hemostatyczne, zabieg laparoskopowy, ziarninowanie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tisseel Lyo –
Preparat Tisseel Lyo jest klejem do tkanek przeznaczonym do stosowania wyłącznie przez doświadczonych chirurgów po odpowiednim przeszkoleniu. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do rodzaju zabiegu, wielkości klejonej powierzchni, metody aplikacji oraz liczby aplikacji. Standardowo stosowane dawki wahają się od 4 do 20 ml, przy czym 1 zestaw 2 ml (1 ml roztworu Tisseel + 1 ml roztworu trombiny) pokrywa co najmniej 10 cm² powierzchni. W przypadku rozpylenia preparatu możliwe jest pokrycie większej powierzchni, z zachowaniem maksymalnego ciśnienia 2,0 bara (28,5 psi) dla ran otwartych oraz 1,5 bara (22 psi) dla zabiegów laparoskopowych z użyciem CO₂ jako gazu nośnego. Aplikacja powinna odbywać się na dokładnie osuszonej powierzchni rany, unikając sprężonego powietrza, a nakładane warstwy muszą być możliwie cienkie, aby zapobiec nadmiernemu ziarninowaniu i umożliwić stopniowe wchłanianie kleju.
aplikacja preparatu, aprotynina syntetyczna, białko klejące, chirurgia małoinwazyjna, chlorek wapnia, czynnik XIII, dwutlenek węgla, fibrynogen ludzki, klej do tkanek, polimeryzacja kleju, powierzchnia rany, rana oparzeniowa, rana otwarta, roztwór trombiny, technika chirurgiczna, trombina ludzka, urazowe uszkodzenie wątroby, urządzenie odsysające, urządzenie rozpylające, zabieg laparoskopowy, ziarninowanie - Leksykon substancji czynnych
Fibrynogen – Dawkowanie i sposób podawania
Fibrynogen, jako kluczowy czynnik krzepnięcia, wymaga indywidualnego dawkowania opartego na aktualnym stężeniu fibrynogenu w osoczu oraz stanie klinicznym pacjenta. W przypadku wrodzonych niedoborów, profilaktycznie należy podać preparat celem osiągnięcia stężenia 1 g/l, utrzymując je powyżej 0,5 g/l do zagojenia ran. Dawkowanie fibrynogenu ludzkiego (Fibryga) wylicza się według wzoru: dla dorosłych i młodzieży dawka (mg/kg) = [stężenie docelowe (g/l) – stężenie oznaczone (g/l)] ÷ 0,018, a dla dzieci <12 lat ÷ 0,014. Biologiczny okres półtrwania fibrynogenu wynosi 3-4 dni, co wpływa na częstotliwość podawania. W nabytym niedoborze u dorosłych stosuje się początkowo 1-2 g, a w ciężkich krwotokach 4-8 g, natomiast u dzieci i młodzieży dawka wynosi 20-30 mg/kg. Preparat podaje się dożylnie z maksymalną szybkością 5 ml/min (wrodzona afibrynogenemia) lub 10 ml/min (nabyty niedobór).
afibrynogenemia, aplikacja natryskowa, białko krzepnięcia krwi, biologiczny okres półtrwania, chirurgia małoinwazyjna, ciężki krwotok, dwutlenek węgla, hemostaza, hipofibrynogenemia, infuzja, klej tkankowy, koncentrat fibrynogenu, nabyty niedobór fibrynogenu, podanie podskórne, polimeryzacja kleju, przeszczep skóry, stężenie fibrynogenu w osoczu, terapia zastępcza, wrodzony niedobór fibrynogenu, wstrzyknięcie dożylne, zabieg laparoskopowy, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon chorób i schorzeń
Refleks moczowodowo-pęcherzowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Refleks moczowodowo-pęcherzowy (VUR) to patologiczny wsteczny przepływ moczu z pęcherza do moczowodów i nerek, najczęściej diagnozowany u niemowląt i małych dzieci. Klasyfikowany jest w skali I-V, gdzie stopnie I-III mają tendencję do samoistnego ustąpienia do 5 roku życia, natomiast stopnie IV-V wymagają często interwencji chirurgicznej ze względu na wysokie ryzyko uszkodzenia nerek. VUR predysponuje do nawracających zakażeń układu moczowego (UTI), które mogą prowadzić do bliznowacenia nerek, nadciśnienia tętniczego i niewydolności nerek. Diagnostyka obejmuje badania moczu, ultrasonografię, cystouretrografię mikcyjną (VCUG) oraz scyntygrafię DMSA, a leczenie jest zindywidualizowane, obejmując profilaktykę antybiotykową (np. Trimetoprim-Sulfametoksazol, Nitrofurantoina), terapię farmakologiczną i w razie potrzeby zabiegi chirurgiczne, takie jak reimplantacja moczowodu czy endoskopowe wstrzyknięcie Defluxu.
badanie moczu, badanie ultrasonograficzne, bezmocz, bliznowacenie, ciśnienie tętnicze, cystouretrografia mikcyjna, dysfunkcja pęcherza i jelit, funkcja nerek, kreatynina, krwiomocz, leczenie endoskopowe, mięśnie dna miednicy, mocznik, moczowód, nadciśnienie tętnicze, nawracające UTI, niedrożność moczowodu, niewydolność nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pęcherz moczowy, posiew moczu, refleks moczowodowo-pęcherzowy, reimplantacja moczowodu, scyntygrafia DMSA, urosepsa, uszkodzenie nerek, wodonercze, wsteczny przepływ moczu, zabieg laparoskopowy, zakażenie nerek, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tisseel –
Lek Tisseel jest dwuskładnikowym klejem tkankowym, składającym się z roztworu fibrynogenu ludzkiego (91 mg/ml w 2 ml dawce) z aprotyniną syntetyczną (3000 KIU/ml) oraz roztworu trombiny ludzkiej (500 j.m./ml) z chlorkiem wapnia (40 μmol/ml). Preparat wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do rodzaju zabiegu, wielkości powierzchni do pokrycia oraz metody aplikacji. Standardowe dawki wahają się od 4 do 20 ml, przy czym 2 ml (1 ml każdego roztworu) pokrywa około 10 cm² powierzchni, a większe objętości stosuje się w przypadku rozległych ran, np. urazów wątroby czy oparzeń. Zaleca się nakładanie cienkiej warstwy kleju, aby uniknąć nadmiernego ziarninowania, a powierzchnia rany powinna być dokładnie osuszona standardowymi metodami przed aplikacją, z wykluczeniem sprężonego powietrza lub gazów do osuszania.
aprotynina syntetyczna, białko wykrzepiające, chirurgia małoinwazyjna, chirurgia ran otwartych, chlorek wapnia dwuwodny, czynnik XIII ludzki, dwutlenek węgla, fibrynogen ludzki, klej do tkanek, metoda rozpylania, populacja pediatryczna, rana oparzeniowa, roztwór białek klejących, roztwór trombiny, sprężone powietrze, trombina ludzka, urazowe uszkodzenie wątroby, urządzenie odsysające, zabieg chirurgiczny, zabieg laparoskopowy, ziarninowanie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Artiss –
ARTISS jest lekiem stosowanym wyłącznie w lecznictwie zamkniętym przez doświadczonych chirurgów, którzy przeszli odpowiednie szkolenie. Dawkowanie i częstotliwość aplikacji muszą być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, zależnie od rodzaju zabiegu, wielkości powierzchni wymagającej klejenia oraz metody aplikacji. W badaniach klinicznych stosowano dawki od 0,2 do 12 ml, choć w przypadku rozległych oparzeń mogą być potrzebne większe objętości. Jedno opakowanie 2 ml (1 ml roztworu białek klejących i 1 ml trombiny) pokrywa około 10 cm² powierzchni, a dostępne opakowania 2 ml, 4 ml i 10 ml pozwalają na pokrycie odpowiednio 100 cm², 200 cm² i 500 cm². Po aplikacji ARTISS przeszczep skóry powinien być umieszczony w ciągu 60 sekund, a następnie delikatnie uciskany przez co najmniej 3 minuty, aby zapewnić prawidłowe związanie i przyleganie do podłoża.
- Leksykon chorób i schorzeń
Neuralgia nerwu sromowego – Zapobieganie i profilaktyka
Neuralgia nerwu sromowego, będąca wynikiem drażnienia, ucisku lub uszkodzenia nerwu sromowego, manifestuje się bólem i dysfunkcjami w obrębie narządów płciowych, pęcherza oraz odbytu. Profilaktyka opiera się na eliminacji czynników ryzyka, takich jak długotrwałe siedzenie, niewłaściwa postawa, czy aktywności powodujące nadmierny ucisk na nerw (np. jazda na rowerze, jazda konna, jogging). Zalecane są przerwy co 20 minut siedzenia, stosowanie poduszek typu donut, unikanie ciasnej odzieży oraz odpowiednia higiena wypróżnień i nawodnienie. W grupie rowerzystów profilaktyka obejmuje stosowanie szerokich, miękkich siodełek z krótkim noskiem, prawidłowe ustawienie siodełka (kolano lekko zgięte przy najniższym położeniu pedału), unikanie siodełek z otworami oraz przerwy co 20-30 sekund po każdych 20 minutach jazdy. Fizjoterapia, w tym techniki relaksacji i rozciągania mięśni dna miednicy, mobilizacja tkanek i nerwów, odgrywa kluczową rolę w zapobieganiu i leczeniu neuralgii.
ból miednicy, ból przewlekły, cukrzyca, ćwiczenia Kegla, endometrioza, ergonomia, fizjoterapia, mięśnie dna miednicy, mięśnie miednicy, mobilizacja nerwowa, mobilizacja tkanek, napięcie mięśniowe, narządy płciowe, nerw sromowy, neuralgia nerwu sromowego, rehabilitacja dna miednicy, relaksacja mięśni, techniki manualne, tkanka bliznowata, uszkodzenie nerwu sromowego, zabieg laparoskopowy, zabieg operacyjny, zaparcia, zespół rowerzysty - Leksykon substancji czynnych
Aprotynina – Przeciwwskazania stosowania
Aprotynina, syntetyczny inhibitor proteaz serynowych, hamuje enzymy takie jak kalikreina, trombina, plazminogen i plazmina, co czyni ją skutecznym środkiem przeciwkrwotocznym oraz składnikiem klejów tkankowych (Artiss, Tisseel, Tisseel Lyo). Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jej stosowania jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze oraz obecność specyficznych przeciwciał IgG przeciwko aprotyninie, które zwiększają ryzyko reakcji anafilaktycznych. Podanie donaczyniowe jest zakazane ze względu na ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, a aplikacja natryskowa preparatu Artiss jest przeciwwskazana w procedurach endoskopowych. Kleje tkankowe zawierające aprotyninę nie powinny być stosowane jako jedyny środek w leczeniu masywnych krwawień tętniczych i żylnych ani jako zamiennik szwów skórnych w zamykaniu ran chirurgicznych.
aplikacja natryskowa, choroba naczyniowa, hamowanie enzymów, inhibitor fibrynolizy, inhibitor proteaz serynowych, kalikreina, klej tkankowy, lek przeciwkrwotoczny, nadwrażliwość na substancję czynną, plazmina, plazminogen, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, procedura kardiochirurgiczna, przeciwciała IgG, reakcja anafilaktyczna, skłonność do zakrzepicy, środek hemostatyczny, trombina, zabieg laparoskopowy