Dawkowanie i sposób podawania
Fibrynogen

Dawkowanie fibrynogenu w lecznictwie

Fibrynogen, jako kluczowe białko krzepnięcia krwi, wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do indywidualnych potrzeb pacjenta. Stosowanie fibrynogenu może odbywać się w ramach produktów leczniczych zawierających tę substancję, takich jak koncentrat fibrynogenu (Fibryga) lub jako składnik klejów tkankowych (Tisseel, Artiss). Właściwe dawkowanie zależy od stanu klinicznego pacjenta, rodzaju zabiegu chirurgicznego oraz wskazania do stosowania.¹

Dawkowanie w niedoborach fibrynogenu

W przypadku wrodzonych niedoborów fibrynogenu lub afibrynogenemii dawkowanie należy ustalić indywidualnie, kierując się aktualnymi oznaczeniami stężenia fibrynogenu w osoczu pacjenta. Konieczne jest regularne monitorowanie stężenia fibrynogenu w osoczu, ocena stanu klinicznego oraz uwzględnienie innych stosowanych terapii zastępczych.²

W zabiegach chirurgicznych u pacjentów z wrodzonym niedoborem fibrynogenu zaleca się profilaktyczne podawanie preparatu celem zwiększenia stężenia fibrynogenu do 1 g/l i utrzymania go na tym poziomie do czasu osiągnięcia hemostazy, a następnie powyżej 0,5 g/l do czasu zagojenia ran.³

Wzór na obliczanie dawki fibrynogenu

Dawkowanie fibrynogenu ludzkiego (Fibryga) powinno być wyliczane według określonych wzorów, zależnych od wieku pacjenta:

Dla dorosłych i młodzieży:
Dawka (mg/kg masy ciała) = [Stężenie docelowe (g/l) – stężenie oznaczone (g/l)] ÷ 0,018 (g/l na mg/kg masy ciała)⁴

Dla dzieci w wieku < 12 lat:
Dawka (mg/kg masy ciała) = [Stężenie docelowe (g/l) – stężenie oznaczone (g/l)] ÷ 0,014 (g/l na mg/kg masy ciała)<sup data-drug="Fibryga" data-section="Dawkowanie i sposób podawania" title="W przypadku zabiegu chirurgicznego lub leczenia epizodu krwawienia dawkę dla młodzieży należy wyliczyć na podstawie podanego powyżej wzoru dla dorosłych, natomiast dawkę dla dzieci w wieku 5

Biologiczny okres półtrwania fibrynogenu wynosi 3-4 dni, co należy uwzględnić przy ustalaniu częstości podawania, zwłaszcza przy stosowaniu profilaktycznym.⁶

Leczenie krwawień

W przypadku epizodów krwawienia u pacjentów z wrodzonym niedoborem fibrynogenu lub afibrynogenemią, zaleca się osiągnięcie docelowego stężenia fibrynogenu w osoczu wynoszącego 1 g/l. Stężenie to należy utrzymywać do czasu osiągnięcia hemostazy.⁷

W nabytym niedoborze fibrynogenu u dorosłych, zwykle podaje się początkowo 1-2 g fibrynogenu (Fibryga), a kolejne wlewy w razie potrzeby. W przypadku ciężkiego krwotoku, np. podczas poważnego zabiegu chirurgicznego, może być wymagana większa ilość fibrynogenu (4-8 g).⁸

Dla dzieci i młodzieży z nabytym niedoborem fibrynogenu, dawkowanie należy ustalić na podstawie masy ciała i wskazań klinicznych, zwykle wynosi ono 20-30 mg/kg.⁹

Dawkowanie fibrynogenu w klejach tkankowych

W przypadku klejów tkankowych zawierających fibrynogen (Tisseel, Artiss), ilość oraz częstotliwość stosowania należy dostosować do indywidualnych potrzeb pacjenta, uwzględniając rodzaj zabiegu chirurgicznego, wielkość klejonej powierzchni oraz wybrany sposób aplikacji.^{10 11}

W badaniach klinicznych indywidualnie dobierane dawki klejów tkankowych wynosiły zazwyczaj od 4 do 20 ml w przypadku Tisseel oraz od 0,2 do 12 ml w przypadku Artiss. W zabiegach takich jak zaopatrywanie rozległych ran oparzeniowych lub urazowych uszkodzeń wątroby, konieczne może być zastosowanie większych objętości preparatu.^{12 13}

Sposób podawania fibrynogenu

Sposób podawania produktu Fibryga

Fibrynogen ludzki (Fibryga) podaje się w formie infuzji lub wstrzyknięcia dożylnego. Preparat należy podawać powoli, z zachowaniem następujących maksymalnych szybkości:¹⁴

• U pacjentów z wrodzoną hipo- lub afibrynogenemią: maksymalna szybkość 5 ml na minutę¹⁵
• U pacjentów z nabytym niedoborem fibrynogenu: maksymalna szybkość 10 ml na minutę¹⁶

Sposób podawania klejów tkankowych

Kleje tkankowe zawierające fibrynogen (Tisseel, Artiss) stosuje się miejscowo, na zmianę chorobową. Nie należy ich wstrzykiwać. Produkt Artiss jest przeznaczony wyłącznie do podania podskórnego.^{17 18}

Przed naniesieniem klejów tkankowych powierzchnię rany należy osuszyć, stosując standardowe techniki, takie jak wymiana kompresów, gazików czy stosowanie urządzeń odsysających. Do osuszania powierzchni nie wolno stosować sprężonego powietrza lub gazu.^{19 20}

Kleje tkankowe można nakładać wyłącznie na powierzchnie, które są widoczne.^{21 22}

Aplikacja natryskowa klejów tkankowych

W przypadku nanoszenia klejów tkankowych metodą natryskową, należy przestrzegać określonych parametrów ciśnienia i odległości od tkanki, zależnych od rodzaju zabiegu:^{23 24}

• Dla produktu Tisseel:
  • W leczeniu chirurgicznym ran otwartych: maksymalne ciśnienie 2,0 bara (28,5 psi)²⁵
  • W zabiegach chirurgii małoinwazyjnej/laparoskopowej: maksymalne ciśnienie 1,5 bara (22 psi) z dwutlenkiem węgla jako gazem nośnym²⁶
• Dla produktu Artiss:
  • W leczeniu ran otwartych: maksymalne ciśnienie 2,0 bara (28,5 psi)²⁷
  • Produkt Artiss nie jest zalecany do stosowania w zabiegach laparoskopowych²⁸

Zastosowanie przy przeszczepach skóry

W przypadku stosowania produktu Artiss do mocowania przeszczepów skóry, należy pamiętać, że przeszczep powinien zostać przymocowany do rany natychmiast po aplikacji kleju. Chirurg ma 60 sekund na manewrowanie i umiejscowienie przeszczepu przed polimeryzacją kleju. Po umiejscowieniu przeszczepu, należy delikatnie dociskać go przez co najmniej 3 minuty, aby zapewnić prawidłowe przyleganie i związanie się kleju.²⁹

Tabela dawkowania fibrynogenu

Szybkość podawania dożylnego fibrynogenu (Fibryga)

Parametry aplikacji natryskowej klejów tkankowych

Należy pamiętać, że dawkowanie i sposób podawania fibrynogenu powinny być zawsze dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta, z uwzględnieniem wyników badań laboratoryjnych, stanu klinicznego oraz rodzaju wykonywanego zabiegu. Leczenie fibrynogenem powinno być prowadzone pod nadzorem lekarza z doświadczeniem w leczeniu zaburzeń krzepnięcia lub wykwalifikowanego chirurga w przypadku stosowania klejów tkankowych.^{30 31 32}