sitofobia
Sitofobia to zaburzenie odżywiania charakteryzujące się lękiem przed jedzeniem lub unikaniem spożywania posiłków. W kontekście medycznym stanowi istotny problem kliniczny, często towarzyszący innym zaburzeniom psychicznym, takim jak anoreksja, depresja czy zaburzenia lękowe.
Pacjenci cierpiący na sitofobię mogą odczuwać silny lęk podczas spożywania posiłków, obawiać się zadławienia, wymiotów lub reakcji alergicznych. Często towarzyszy temu niepokój związany z konsekwencjami jedzenia, takimi jak przyrost masy ciała. Zaburzenie to może prowadzić do poważnego niedożywienia, odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych wymagających interwencji medycznej.
Diagnostyka sitofobii wymaga dokładnego wywiadu psychiatrycznego i różnicowania z innymi zaburzeniami odżywiania oraz chorobami organicznymi przewodu pokarmowego. Leczenie obejmuje najczęściej psychoterapię poznawczo-behawioralną, terapię ekspozycyjną oraz w niektórych przypadkach farmakoterapię zaburzeń współistniejących. W ciężkich przypadkach może być konieczna hospitalizacja i żywienie dojelitowe.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół więzadła łukowatego środkowego (MALS) to rzadkie schorzenie, w którym anatomicznie nisko osadzone więzadło łukowate środkowe uciska tętnicę trzewną, prowadząc do przewlekłego bólu w nadbrzuszu nasilającego się po posiłkach i wysiłku fizycznym. Objawy obejmują ból o charakterze ostrym, tępy lub piekący, promieniujący do pleców, nasilający się podczas wydechu i zmieniający się w zależności od pozycji ciała. Towarzyszą mu często objawy żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty (u 56% pacjentów), wzdęcia, biegunka, zaparcia oraz gastropareza. Charakterystyczna jest niezamierzona utrata masy ciała przekraczająca 9-10 kg, wynikająca z sitofobii i ograniczenia spożycia pokarmów. U około 35% pacjentów można stwierdzić szmer nadbrzuszny, a u niektórych występują objawy dysfunkcji układu autonomicznego, takie jak zmęczenie, zawroty głowy, ortostatyczne spadki ciśnienia i zmiany tętna. Mediana czasu do diagnozy wynosi około 3 lat, a rozpoznanie jest często diagnozą wykluczającą, potwierdzaną badaniami obrazowymi wykazującymi ucisk lub zwężenie tętnicy trzewnej.
blokada splotu trzewnego, ból nadbrzusza, ból poposiłkowy, ganglionektomia, gastropareza, krążenie oboczne, niedokrwienie jelit, niedożywienie, niesteroidowe leki przeciwzapalne, opóźnione opróżnianie żołądka, przewlekłe niedokrwienie jelit, sitofobia, spadek ciśnienia ortostatyczny, splot trzewny, tętnica trzewna, ucisk tętnicy trzewnej, więzadło łukowate środkowe, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół jelita drażliwego, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej -
Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwienie mezenterialne, obejmujące ostry i przewlekły typ, charakteryzuje się ograniczeniem przepływu krwi przez naczynia zaopatrujące jelito cienkie, co może prowadzić do martwicy jelita i wysokiej śmiertelności. Ostre niedokrwienie mezenterialne manifestuje się nagłym, silnym bólem brzucha (75-80% pacjentów), nudnościami, wymiotami (około 75%), gorączką oraz późniejszą krwistą biegunką i objawami zapalenia otrzewnej. Przebieg choroby dzieli się na fazy: wczesną (ból nieproporcjonalny do badania), pośrednią (krótkotrwała poprawa), późną (objawy otrzewnowe, martwica) oraz krytyczną (wstrząs i kwasica metaboliczna). Śmiertelność w ostrym niedokrwieniu wynosi 60-80%, a w przypadku martwicy jelita może sięgać 90%. Przewlekłe niedokrwienie rozwija się stopniowo, najczęściej na tle miażdżycy tętnic krezkowych, objawiając się bólem poposiłkowym trwającym 15-60 minut, utratą masy ciała (>60% pacjentów), sitofobią, nudnościami i zaburzeniami rytmu wypróżnień. Nieleczone może prowadzić do progresji do ostrej postaci z wysoką śmiertelnością (60-95%).
angina brzuszna, ból poposiłkowy, krążenie oboczne, krwawa biegunka, kwasica metaboliczna, martwica jelita, miażdżyca tętnic krezkowych, niedociśnienie, objawy otrzewnowe, perforacja jelita, perystaltyka jelit, rewaskularyzacja, sepsa, sitofobia, smoliste stolce, tętnica krezkowa, wstrząs septyczny, zaburzenia wchłaniania, zakrzep tętnicy krezkowej, zakrzepica jelitowa, zapalenie otrzewnej, zator tętnicy krezkowej, zespół krótkiego jelita -
Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwienie jelit to stan charakteryzujący się niewystarczającym przepływem krwi przez naczynia krezkowe, prowadzący do niedokrwienia i potencjalnej martwicy jelit, z wysoką śmiertelnością sięgającą 60-80% w ciągu pierwszych 24 godzin. Diagnostyka opiera się na wysokim indeksie podejrzenia klinicznego, zwłaszcza u pacjentów powyżej 60. roku życia z czynnikami ryzyka takimi jak migotanie przedsionków, niewydolność serca czy choroba naczyń obwodowych. Klasycznym objawem jest ból brzucha niewspółmierny do badania fizykalnego, jednak występuje on tylko w około 40% przypadków. Badania laboratoryjne, takie jak leukocytoza >15 000/mm³, podwyższony poziom mleczanów (czułość 86%, swoistość 44%) oraz D-dimery (czułość 94-96%, swoistość 50%), wspomagają rozpoznanie, choć nie są wystarczająco specyficzne. Biomarkery takie jak I-FABP (czułość 80%, swoistość 85%) czy D-mleczan (czułość 72%, swoistość 74%) wykazują obiecujące wyniki, ale nie zastępują badań obrazowych.
angina brzuszna, angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia TK, choroba naczyń obwodowych, Clostridium difficile, D-dimery, kwasica metaboliczna, kwasica mleczanowa, laparoskopia diagnostyczna, laparotomia, leukocytoza, martwica jelit, migotanie przedsionków, naczynia krezkowe, niedokrwienie jelit, niedokrwienie okrężnicy, nieokluzyjne niedokrwienie krezkowe, nieswoiste choroby zapalne jelit, niewydolność serca, pneumatosis intestinalis, sitofobia, uchyłkowatość, ultrasonografia duplex, zakrzepica żylna krezkowa, zawał mięśnia sercowego -
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół więzadła łukowatego środkowego (MALS) to rzadka, wrodzona anomalia anatomiczna, w której obniżone więzadło łukowate środkowe uciska tętnicę trzewną oraz splot trzewny, prowadząc do ograniczenia przepływu krwi i objawów niedokrwienia narządów jamy brzusznej. Objawy kliniczne obejmują przewlekły, nawracający ból brzucha, zwłaszcza poposiłkowy i związany z wysiłkiem, nudności, wymioty, utratę masy ciała oraz wzdęcia. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu innych przyczyn bólu brzucha i obejmuje badania laboratoryjne, USG dopplerowskie naczyń trzewnych, angiografię TK oraz ewentualną blokadę splotu trzewnego. Warto podkreślić dynamikę ucisku tętnicy trzewnej, nasilającego się podczas wydechu, co jest istotne w interpretacji badań obrazowych.
angiografia TK, angioplastyka balonowa, anomalia anatomiczna, anomalia wrodzona, badanie ultrasonograficzne, blokada splotu trzewnego, ból poposiłkowy, dekompresja więzadła łukowatego środkowego, kolorowy doppler, neuroliza splotu trzewnego, niedokrwienie narządów, rewaskularyzacja tętnicy trzewnej, sitofobia, splot trzewny, tętnica trzewna, USG dopplerowskie, utrata masy ciała, uwolnienie więzadła łukowatego środkowego, więzadło łukowate środkowe, współistniejące zaburzenie psychiczne, zabieg laparoskopowy, zabieg rewaskularyzacyjny, zespół Dunbara, zespół ucisku tętnicy trzewnej, zespół więzadła łukowatego środkowego, zwężenie tętnicy trzewnej -
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie przełyku (esophagitis) to stan zapalny błony śluzowej przełyku, wywołany przez różnorodne czynniki, takie jak refluks kwasu żołądkowego (GERD), eozynofilowe zapalenie przełyku (EoE), infekcje oportunistyczne czy leki drażniące. Klinicznie manifestuje się dysfagią, odynofagią, impakcją pokarmową, zgagą, bólem zamostkowym oraz objawami ogólnymi jak nudności czy kaszel. W zależności od etiologii, objawy mogą się różnić: refluksowe zapalenie charakteryzuje się zgagą i regurgitacją, EoE – cięższą dysfagią i impakcją pokarmową (występującą u 30-50% pacjentów), a infekcyjne – ostrym początkiem bólu i gorączką. U dzieci objawy bywają mniej specyficzne, obejmując trudności w karmieniu, wymioty i słaby przyrost masy ciała. Przewlekły stan zapalny prowadzi do powikłań takich jak zwężenia przełyku, owrzodzenia, perforacje, a w przypadku GERD – do rozwoju przełyku Barretta, który występuje u 5-15% pacjentów i zwiększa ryzyko gruczolakoraka przełyku.
choroba refluksowa przełyku, dysfagia, eozynofil, eozynofilowe zapalenie przełyku, gruczolakorak przełyku, impakcja pokarmowa, infekcyjne zapalenie przełyku, inhibitor pompy protonowej, nadżerka, odynofagia, owrzodzenie przełyku, perforacja przełyku, polekowe zapalenie przełyku, przełyk Barretta, refluks kwasu żołądkowego, refluksowe zapalenie przełyku, regurgitacja, rozdarcie przełyku, sitofobia, zaburzenie rozwoju, zapalenie przełyku, zgaga, zwężenie przełyku -
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół więzadła łukowatego środkowego (MALS) to rzadkie schorzenie, w którym nieprawidłowo nisko położone więzadło łukowate środkowe uciska tętnicę trzewną oraz splot trzewny, prowadząc do niedokrwienia narządów jamy brzusznej (żołądek, wątroba, śledziona, trzustka) oraz neurogennego bólu. Etiologia MALS jest wieloczynnikowa i obejmuje wrodzone anomalie anatomiczne (np. wysokie odejście tętnicy trzewnej od aorty), czynniki genetyczne (np. zespół Marfana, Ehlersa-Danlosa), a także nabyte przyczyny, takie jak szybka utrata masy ciała czy urazy jamy brzusznej. Radiologicznie ucisk tętnicy trzewnej obserwuje się u 10-25% populacji, jednak tylko około 1% rozwija objawy kliniczne. Patofizjologia łączy komponenty naczyniowe (zwężenie tętnicy, hiperplazja błony wewnętrznej, niedokrwienie po posiłkach) z neurogennymi (podrażnienie splotu trzewnego, skurcz naczyń, zaburzenia motoryki żołądka). MALS dotyczy głównie kobiet w wieku 20-40 lat o szczupłej budowie ciała, a objawy mogą obejmować przewlekły ból brzucha, gastroparezę oraz zaburzenia psychiczne.
angiografia MR, angiografia TK, blokada splotu trzewnego, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, choroba zapalna jelit, choroby pęcherzyka żółciowego, dysplazja włóknisto-mięśniowa, gastropareza, kolagen, niedokrwienie narządów jamy brzusznej, poszerzenie postenotyczne, refluks żołądkowo-przełykowy, rozwarstwienie tętnicy trzewnej, sitofobia, splot trzewny, tętnica trzewna, więzadło łukowate środkowe, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalenie żołądka, zawał śledziony, zespół Dunbara, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół ucisku tętnicy trzewnej, zespół więzadła łukowatego środkowego, zwój trzewny
