zakrzep tętnicy krezkowej

Zakrzep tętnicy krezkowej (łac. thrombosis arteriae mesentericae) stanowi stan nagłego zagrożenia życia, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Jest to okluzja tętnicy krezkowej górnej lub dolnej przez skrzeplinę, która powoduje ostre niedokrwienie jelit.

Patofizjologicznie zakrzep tętnicy krezkowej najczęściej rozwija się na podłożu miażdżycy naczyń, zaburzeń rytmu serca (zwłaszcza migotania przedsionków), przewlekłej niewydolności serca, stanów nadkrzepliwości czy po przebytym zawale mięśnia sercowego. Kluczowym mechanizmem jest nagłe przerwanie przepływu krwi przez naczynie trzewne, co prowadzi do niedokrwienia, a następnie martwicy ściany jelita.

Obraz kliniczny charakteryzuje się nagłym, silnym bólem brzucha, nieproporcjonalnie dużym w stosunku do objawów przedmiotowych. W badaniu fizykalnym stwierdza się wzdęcie brzucha, objawy otrzewnowe, a w późniejszym etapie objawy wstrząsu. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się leukocytozę, podwyższone stężenie mleczanów i D-dimerów oraz kwasicę metaboliczną.

Diagnostyka opiera się głównie na badaniach obrazowych – angio-TK jamy brzusznej pozwala na precyzyjne uwidocznienie miejsca niedrożności. W niektórych przypadkach wykonuje się klasyczną angiografię, szczególnie gdy planowane jest leczenie wewnątrznaczyniowe.

Leczenie zakrzepu tętnicy krezkowej wymaga pilnej interwencji chirurgicznej. Obejmuje ono trombektomię, rewaskularyzację naczynia oraz resekcję martwiczych fragmentów jelita. W wybranych przypadkach stosuje się leczenie endowaskularne z trombolizą selektywną. W okresie pooperacyjnym kluczowe znaczenie ma profilaktyka przeciwzakrzepowa oraz identyfikacja i leczenie przyczyny zakrzepu.