dostępność biologiczna dalteparyny

Dostępność biologiczna dalteparyny jest jednym z kluczowych parametrów farmakokinetycznych tego leku przeciwzakrzepowego z grupy heparyn drobnocząsteczkowych (HDCz). Po podaniu podskórnym biodostępność dalteparyny wynosi około 87%, co oznacza, że znaczna część podanej dawki dociera do krążenia ogólnoustrojowego i może wywierać działanie terapeutyczne.

Dalteparyna wykazuje przewidywalną odpowiedź antykoagulacyjną i nie wymaga rutynowego monitorowania parametrów krzepnięcia. Maksymalne stężenie leku we krwi występuje po 3-5 godzinach od podania podskórnego. W przeciwieństwie do heparyny niefrakcjonowanej, dalteparyna charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania (3-5 godzin), co umożliwia stosowanie jej w schematach dawkowania raz lub dwa razy na dobę.

Warto podkreślić, że biodostępność dalteparyny nie jest istotnie zmieniona u pacjentów z niewydolnością nerek o umiarkowanym nasileniu, jednak u chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) może dochodzić do kumulacji leku, co zwiększa ryzyko krwawienia. W takich przypadkach zaleca się monitorowanie aktywności anty-Xa i ewentualne dostosowanie dawki.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl