ostra faza zawał mięśnia sercowego z objawami niewydolności serca
Wskazanie

Ostra faza zawału mięśnia sercowego (AMI) z objawami niewydolności serca stanowi stan bezpośredniego zagrożenia życia, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. W przebiegu tego stanu dochodzi do martwicy kardiomiocytów w wyniku niedokrwienia, co prowadzi do upośledzenia funkcji skurczowej lewej komory i rozwoju objawów niewydolności serca takich jak duszność, zastój w krążeniu płucnym, obrzęki obwodowe czy obniżona tolerancja wysiłku.

W leczeniu ostrej fazy zawału z objawami niewydolności serca kluczowa jest szybka reperfuzja poprzez pierwotną angioplastykę wieńcową (PCI) lub, gdy PCI jest niedostępna, trombolizę. W Polsce stosuje się leki przeciwpłytkowe takie jak Acard, Polocard (kwas acetylosalicylowy) oraz inhibitory P2Y12: Plavix, Areplex (klopidogrel), Efient (prasugrel) lub Brilique (tikagrelor). W farmakoterapii niewydolności serca w przebiegu AMI wykorzystuje się diuretyki pętlowe (Furosemid, Trifas), inhibitory ACE (Prestarium, Enarenal, Tritace), beta-adrenolityki (Betaloc ZOK, Concor, Metocard) oraz antagonisty aldosteronu (Spironol, Finospir).

W ciężkich przypadkach stosuje się również leki inotropowe pozytywne jak dobutamina (Dobutrex) oraz leki rozszerzające naczynia (nitrogliceryna – Nitracor, Perlinganit). W przypadku wstrząsu kardiogennego może być konieczne zastosowanie mechanicznego wspomagania krążenia za pomocą kontrapulsacji wewnątrzaortalnej (IABP) lub innych urządzeń wspomagających pracę serca.

Największymi trudnościami w leczeniu pacjentów z ostrą fazą zawału mięśnia sercowego z objawami niewydolności serca są: wąskie okno czasowe skutecznej interwencji (najlepsze efekty uzyskuje się przy reperfuzji w ciągu pierwszych 2-3 godzin od wystąpienia objawów), trudności w utrzymaniu stabilności hemodynamicznej, ryzyko powikłań mechanicznych zawału (pęknięcie wolnej ściany, przegrody międzykomorowej, oderwanie mięśnia brodawkowatego), zaburzenia rytmu serca oraz trudności w optymalizacji farmakoterapii w kontekście często współistniejącej niewydolności nerek. Kluczowe znaczenie ma wczesne rozpoznanie i szybki transport do ośrodka kardiologii inwazyjnej, co nie zawsze jest możliwe, szczególnie w przypadku pacjentów zamieszkujących tereny oddalone od specjalistycznych ośrodków medycznych.