ostra faza zawału serca z objawami klinicznymi niewydolności serca
Wskazanie

Ostra faza zawału serca z objawami klinicznymi niewydolności serca to stan bezpośredniego zagrożenia życia, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Występuje, gdy martwica mięśnia sercowego prowadzi do upośledzenia funkcji skurczowej lewej komory, skutkując niezdolnością serca do zapewnienia wystarczającego rzutu minutowego. Klinicznie objawia się dusznością, rzężeniami nad polami płucnymi, obrzękami obwodowymi, tachykardią oraz hipotonią.

W farmakoterapii ostrej fazy zawału z niewydolnością serca stosuje się leki przeciwpłytkowe (Acard, Polocard, Brilique, Plavix, Efient), przeciwkrzepliwe (Clexane, Fraxiparine, heparyna niefrakcjonowana), beta-adrenolityki (Betaloc ZOK, Metocard, Bisocard), inhibitory konwertazy angiotensyny (Prestarium, Tritace, Enarenal) oraz diuretyki pętlowe (Furosemid, Trifas). W cięższych przypadkach niewydolności konieczne jest włączenie leków inotropowych (Dobutamina, Dopamina, Levonor) oraz wazodylatacyjnych (Nitromint, Nitronal).

Kluczowym elementem leczenia jest jak najszybsze przywrócenie przepływu wieńcowego poprzez przezskórną interwencję wieńcową (PCI) lub, jeśli niedostępna, leczenie fibrynolityczne (Actilyse, Metalyse). Równolegle prowadzi się terapię niewydolności serca, obejmującą tlenoterapię oraz farmakoterapię ukierunkowaną na poprawę funkcji hemodynamicznej.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z ostrą fazą zawału serca z niewydolnością obejmują wstrząs kardiogenny, który rozwija się u 5-10% pacjentów i wiąże się z wysoką śmiertelnością (40-50%) mimo optymalnego leczenia. Inne wyzwania to odpowiednie zbilansowanie farmakoterapii (zwłaszcza dawkowanie beta-blokerów, które mogą nasilić niewydolność), zaburzenia rytmu serca (groźne dla życia arytmie komorowe), niewydolność nerek (często współwystępująca lub rozwijająca się w trakcie leczenia) oraz opóźnienie w reperfuzji mięśnia sercowego, które drastycznie pogarsza rokowanie.