zmiana nerkowa
Zmiana nerkowa to określenie odnoszące się do wszelkich nieprawidłowości lub patologii wykrytych w obrębie nerek. Zmiany te mogą mieć charakter wrodzony lub nabyty, łagodny lub złośliwy. W praktyce klinicznej termin ten jest często używany w kontekście badań obrazowych, gdy stwierdza się obecność struktur o nieprawidłowej morfologii.
Zmiany nerkowe mogą przybierać formę torbieli, guzów, zwapnień, blizn, ognisk zapalnych lub innych nieprawidłowości strukturalnych. Najczęstsze zmiany nerkowe obejmują torbiele proste (występujące u około 50% osób powyżej 50. roku życia), raka nerkowokomórkowego, angiomiolipoma oraz torbiele złożone. Diagnostyka różnicowa wymaga zwykle kompleksowej oceny przy użyciu ultrasonografii, tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego.
Kluczową kwestią w ocenie zmian nerkowych jest określenie ich charakteru i potencjału złośliwości. W przypadku zmian guzowatych stosuje się klasyfikację Bosniaka dla torbieli oraz systemy oceny prawdopodobieństwa złośliwości jak R.E.N.A.L. lub PADUA. Postępowanie kliniczne zależy od charakteru zmiany, jej wielkości, lokalizacji, tempa wzrostu oraz stanu klinicznego pacjenta i może obejmować obserwację, biopsję, ablację lub interwencję chirurgiczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmix Plus 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Telmix Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały, że podawanie tego połączenia w dawkach odpowiadających klinicznym nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów w porównaniu do stosowania poszczególnych substancji aktywnych osobno. W modelach zwierzęcych (szczury, psy) zaobserwowano charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu) oraz nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy), a także zwiększoną aktywność reniny w osoczu i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego. Uszkodzenia śluzówki żołądka, obserwowane w badaniach, można było ograniczyć poprzez podawanie doustnych roztworów soli i izolację zwierząt, co sugeruje potencjalne mechanizmy ochronne przy zastosowaniu u ludzi. U psów stwierdzono także zmiany strukturalne nerek, takie jak rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, prawdopodobnie związane z farmakologicznym działaniem telmisartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanalik nerkowy, kreatynina we krwi, nadciśnienie tętnicze, parametr krwinek czerwonych, renina w osoczu, śluzówka żołądka, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zmiana hematologiczna, zmiana nerkowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Tolutris, zawierającego telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazały, że łączne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu poszczególnych składników. Telmisartan wykazuje charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne w nerkach (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Nie stwierdzono jednoznacznych dowodów na teratogenność telmisartanu, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków (zmniejszona masa ciała, opóźnione otwarcie oczu). Brak działania mutagennego i rakotwórczego potwierdzono w badaniach in vitro i na modelach zwierzęcych.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hipertrofia i hiperplazja, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, liczba erytrocytów, parametr czerwonokrwinkowy, renina w osoczu, spermatyda, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron w osoczu, wartość hematokrytu, zmiana hematologiczna, zmiana hormonalna, zmiana nerkowa