cukrzyca i przynajmniej jeden sercowo-naczyniowy czynnik ryzyka
Wskazanie

Cukrzyca w połączeniu z co najmniej jednym sercowo-naczyniowym czynnikiem ryzyka stanowi szczególne wskazanie do kompleksowego leczenia ukierunkowanego na redukcję powikłań makronaczyniowych. U pacjentów tych ryzyko wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych jest istotnie wyższe w porównaniu do osób z cukrzycą bez dodatkowych obciążeń. Do najważniejszych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego zaliczamy: nadciśnienie tętnicze, dyslipidemię, palenie tytoniu, otyłość, obciążający wywiad rodzinny oraz wiek.

W leczeniu pacjentów z cukrzycą i czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego priorytetem jest kontrola glikemii z jednoczesną ochroną układu sercowo-naczyniowego. Z leków przeciwcukrzycowych szczególne znaczenie mają preparaty o udokumentowanym działaniu kardioprotekcyjnym, takie jak leki z grupy inhibitorów SGLT-2 (flozyny) – Forxiga (dapagliflozyna), Invokana (kanagliflozyna), Jardiance (empagliflozyna), oraz analogi GLP-1 – Victoza (liraglutyd), Trulicity (dulaglutyd), Ozempic (semaglutyd). Metformina (Glucophage, Metformax, Siofor) pozostaje lekiem pierwszego wyboru.

Kompleksowa terapia wymaga również zastosowania statyn (Atoris, Roswera, Apo-Simva) do kontroli dyslipidemii oraz leków hipotensyjnych, preferowane są inhibitory ACE (Prestarium, Tritace, Enarenal) lub sartany (Lorista, Micardis, Valsacor). W prewencji wtórnej istotną rolę odgrywają również leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy (Acard, Polocard) czy klopidogrel (Plavix, Areplex).

Największe trudności w leczeniu tej grupy pacjentów obejmują wielochorobowość i związaną z nią konieczność stosowania polipragmazji, co zwiększa ryzyko interakcji lekowych i działań niepożądanych. Problemem pozostaje również niska adherencja do zaleceń terapeutycznych oraz trudności w jednoczesnym osiągnięciu celów terapeutycznych dla wszystkich parametrów metabolicznych. Dodatkowo, koszty nowoczesnych leków przeciwcukrzycowych o udowodnionym działaniu kardioprotekcyjnym mogą stanowić barierę w ich powszechnym stosowaniu mimo refundacji w określonych wskazaniach.