toksyczne oddziaływanie kwetiapiny
Kwetiapina to atypowy lek przeciwpsychotyczny stosowany w leczeniu schizofrenii, choroby afektywnej dwubiegunowej oraz jako lek wspomagający w leczeniu depresji. Toksyczne oddziaływanie kwetiapiny może wystąpić zarówno w przypadku przedawkowania ostrego, jak i przy długotrwałym stosowaniu terapeutycznym.
W przypadku ostrego zatrucia kwetiapiną obserwuje się głównie objawy związane z blokadą receptorów adrenergicznych, cholinergicznych i histaminowych. Dominują: nadmierna sedacja, tachykardia, hipotensja, wydłużenie odstępu QT, a w ciężkich przypadkach śpiączka i depresja oddechowa. Charakterystyczna jest również hiperglikemia oraz zaburzenia elektrolitowe.
Długotrwałe stosowanie kwetiapiny wiąże się z ryzykiem wystąpienia zespołu metabolicznego (przyrost masy ciała, hiperglikemia, dyslipidemia), zaburzeń endokrynologicznych (hiperprolaktynemia), a także objawów pozapiramidowych, choć te występują rzadziej niż przy klasycznych neuroleptykach. Należy monitorować również funkcję wątroby, gdyż lek może powodować wzrost aktywności enzymów wątrobowych.
Leczenie toksycznego oddziaływania kwetiapiny jest objawowe i podtrzymujące. W ostrym zatruciu stosuje się płukanie żołądka (do 1 godziny od zażycia), węgiel aktywowany oraz monitorowanie funkcji życiowych. Szczególnej uwagi wymaga monitorowanie EKG ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca. Nie istnieje specyficzna odtrutka dla kwetiapiny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kventiax 300 mg tabletki powlekane 300 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny, substancji czynnej leku Kventiax, wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych, przy ekspozycji odpowiadającej dawkom terapeutycznym u ludzi, zaobserwowano zmiany narządowe specyficzne dla gatunku: u szczurów zmiany pigmentacji tarczycy, u małp Cynomolgus hipertrofię komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów, a u psów zmętnienie rogówki i zaćmę. Zmiany te nie zostały potwierdzone w badaniach długoterminowych, co sugeruje ich ograniczone znaczenie kliniczne.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, ciąża urojona, ekspozycja samicy, faza międzyrujowa, genotoksyczność kwetiapiny, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, hormon T3, krwinki białe i czerwone, maksymalna dawka terapeutyczna, pigmentacja tarczycy, płodność samców, prolaktyna, przykurcz łap, stężenie hemoglobiny, toksyczne oddziaływanie kwetiapiny, zaćma, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketrel 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny wykazały brak potencjału genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co jest istotne dla oceny długoterminowego bezpieczeństwa stosowania leku Ketrel. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano zmiany narządowe, w tym wpływ na tarczycę (u szczurów zmiana pigmentacji, u małp Cynomolgus hipertrofia komórek pęcherzykowych oraz obniżenie stężenia T3 w osoczu), a także zmiany hematologiczne u małp (obniżenie hemoglobiny, liczby erytrocytów i leukocytów). U psów stwierdzono zmętnienie rogówki i zaćmę, co może mieć znaczenie dla funkcji wzroku. W badaniach toksyczności rozwojowej u królików odnotowano zwiększoną częstość przykurczu kończyn płodów przy ekspozycji na dawki zbliżone do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje nieustalone.
badanie genotoksyczności, biała krwinka, ciąża urojona, czerwona krwinka, ekspozycja u ludzi, erytropoeza, faza międzyrujowa, funkcja hormonalna tarczycy, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, in vitro, in vivo, kwetiapina, parametr tarczycy, pigmentacja tarczycy, płodność, potencjał genotoksyczny, regulacja hormonalna, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, stężenie T3 w osoczu, toksyczne oddziaływanie kwetiapiny, zaćma, zmętnienie rogówki