białkomocz
Wskazanie
Białkomocz to stan kliniczny, w którym dochodzi do wydalania nadmiernej ilości białka z moczem (powyżej 150 mg/dobę). Jest on objawem uszkodzenia kłębuszków nerkowych, które w warunkach prawidłowych stanowią barierę dla białek osoczowych. Białkomocz może występować jako objaw towarzyszący wielu chorobom nerek, m.in. kłębuszkowym zapaleniom nerek, nefropatii cukrzycowej, nefropatii nadciśnieniowej, czy też jako skutek długotrwałego przyjmowania niektórych leków.
Diagnostyka białkomoczu obejmuje ilościowe oznaczenie białka w dobowej zbiórce moczu lub oznaczenie wskaźnika białko/kreatynina w pojedynczej próbce moczu. Białkomocz powyżej 3,5 g/dobę określa się jako białkomocz nerczycowy, który często prowadzi do rozwoju zespołu nerczycowego. W terapii białkomoczu kluczowe jest leczenie choroby podstawowej oraz zmniejszenie nasilenia białkomoczu poprzez blokadę układu renina-angiotensyna-aldosteron.
W farmakoterapii białkomoczu stosuje się przede wszystkim inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) oraz antagonistów receptora angiotensyny II (ARB). Wśród preparatów dostępnych w Polsce wymienić można: Inhibitory ACE (Prestarium, Tritace, Enarenal, Accupro, Lisinopril) oraz sartany (Lozap, Lorista, Valsacor, Telmisartan Mylan, Candepres). W przypadku białkomoczu w przebiegu chorób autoimmunologicznych stosuje się leki immunosupresyjne, takie jak Encorton (prednizon), Metypred (metyloprednizolon), CellCept (mykofenolan mofetylu) czy Prograf (takrolimus).
Największe trudności w leczeniu pacjentów z białkomoczem wiążą się z identyfikacją pierwotnej przyczyny, szczególnie gdy białkomocz jest pierwszym objawem choroby nerek. Wyzwaniem jest również osiągnięcie optymalnej redukcji białkomoczu bez nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego i pogorszenia funkcji nerek. Pacjenci z białkomoczem nerczycowym są narażeni na powikłania, takie jak hiperlipidemia, zwiększone ryzyko zakrzepowo-zatorowe oraz obrzęki oporne na leczenie. Długotrwały, niekontrolowany białkomocz prowadzi do progresji przewlekłej choroby nerek i może skutkować koniecznością leczenia nerkozastępczego.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Ramipril Actavis – Tabletki – 10 mg
Produkt leczniczy zawiera substancję czynną ramipryl, dostępną w postaci tabletek o dawkach 5 mg i 10 mg, z dodatkiem laktozy jednowodnej jako substancji pomocniczej. Stosowany jest głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz w profilaktyce chorób układu sercowo-naczyniowego u pacjentów z miażdżycową chorobą serca lub udarem. Ponadto znajduje zastosowanie w terapii chorób nerek, takich jak cukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, oraz w leczeniu objawowej niewydolności serca. Lek może być także stosowany jako prewencja wtórna u pacjentów po ostrym zawale serca, w celu zmniejszenia ryzyka zgonu.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna