przewlekła stabilna choroba niedokrwienna serca
Wskazanie
Przewlekła stabilna choroba niedokrwienna serca (PSCNS) charakteryzuje się nawracającymi epizodami niedokrwienia mięśnia sercowego, najczęściej wskutek zwężenia tętnic wieńcowych przez zmiany miażdżycowe. Głównym objawem jest dławica piersiowa występująca przy wysiłku fizycznym, emocjach lub ekspozycji na zimno, ustępująca po odpoczynku lub po podaniu nitrogliceryny. PSCNS diagnozuje się na podstawie wywiadu, badania EKG, prób wysiłkowych oraz badań obrazowych takich jak koronarografia.
W farmakoterapii przewlekłej stabilnej choroby niedokrwiennej serca stosuje się kilka grup leków. Beta-adrenolityki (np. Bisocard, Concor, Metocard, Nebilet) zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Antagoniści wapnia (np. Amlozek, Norvasc, Dilzem, Oxycardil) działają naczyniorozszerzająco. Azotany (np. Nitromint, Effox, Sustonit) również rozszerzają naczynia wieńcowe. Podstawę leczenia stanowią także leki przeciwpłytkowe (np. Acard, Polocard, Areplex) oraz statyny (np. Atoris, Roswera, Simvasterol).
W leczeniu konieczne jest także stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (np. Prestarium, Tritace, Enarenal) lub antagonistów receptora angiotensynowego (np. Valsacor, Lorista, Micardis), szczególnie u pacjentów z towarzyszącym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca czy cukrzycą. W przypadkach opornych na farmakoterapię rozważa się leczenie inwazyjne – angioplastykę wieńcową z implantacją stentu lub pomostowanie tętnic wieńcowych.
Największymi trudnościami w leczeniu PSCNS jest nieprzestrzeganie zaleceń przez pacjentów, szczególnie w zakresie regularnego przyjmowania leków i modyfikacji stylu życia. Problematyczne bywa również dostosowanie optymalnej farmakoterapii u pacjentów z chorobami współistniejącymi (np. POChP, astma, cukrzyca, niewydolność nerek). Istotnym wyzwaniem jest także identyfikacja pacjentów, którzy mimo stabilnego przebiegu choroby odniosą korzyść z leczenia inwazyjnego. Długoterminowe leczenie wiąże się również z ryzykiem działań niepożądanych, szczególnie w przypadku terapii wielolekowej u pacjentów w podeszłym wieku.