przemiana kataboliczna
Przemiana kataboliczna to proces biochemiczny zachodzący w organizmie, podczas którego złożone cząsteczki ulegają rozpadowi na prostsze składniki, z jednoczesnym uwolnieniem energii. Jest to część metabolizmu komórkowego, która umożliwia pozyskiwanie energii niezbędnej do funkcjonowania organizmu.
W procesach katabolicznych następuje degradacja węglowodanów, lipidów i białek do mniejszych cząsteczek, takich jak: dwutlenek węgla, woda i amoniak. Energia uwalniana podczas tych reakcji jest częściowo wykorzystywana do syntezy adenozynotrifosforanu (ATP), który służy jako podstawowa „waluta energetyczna” komórki.
Główne szlaki kataboliczne obejmują glikolizę, cykl Krebsa (cykl kwasu cytrynowego) oraz łańcuch oddechowy. Zaburzenia przemian katabolicznych mogą prowadzić do różnych chorób metabolicznych, w tym cukrzycy, chorób spichrzeniowych czy zaburzeń mitochondrialnych. Prawidłowe funkcjonowanie procesów katabolicznych jest kluczowe dla utrzymania homeostazy energetycznej organizmu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – AKVIR o smaku malinowym
Preparat AKVIR o smaku malinowym zawierający inozynę pranobeksu (250 mg/5 ml) może powodować przemijające zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi i moczu, zwykle mieszczące się w granicach normy (górna granica prawidłowa: 8 mg/dl lub 0,42 mmol/l). Zjawisko to jest częstsze u mężczyzn i osób starszych i wynika z katabolicznych przemian inozyny do kwasu moczowego, a nie z zaburzeń enzymatycznych czy klirensu nerkowego. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z dną moczanową, hiperurykemią, kamicą moczową oraz zaburzeniami czynności nerek, z koniecznością ścisłego monitorowania stężenia kwasu moczowego. Długotrwała terapia (≥3 miesiące) zwiększa ryzyko powstawania kamieni nerkowych, co wymaga regularnej kontroli parametrów nerkowych, wątroby oraz morfologii krwi.
dna moczanowa, hiperurykemia, inozyna pranobeksu, kamica moczowa, kamień nerkowy, klirens nerkowy, kwas moczowy w moczu, kwas moczowy w surowicy, morfologia krwi, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, obrzęk naczynioruchowy, parametr czynności wątroby, pokrzywka, przemiana kataboliczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, stężenie kwasu moczowego, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Neosine duo
Stosowanie inozyny pranobeksu (Neosine duo) może powodować przejściowe, zwykle mieszczące się w normie (0,18-0,42 mmol/l), podwyższenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, szczególnie u mężczyzn i osób starszych. Mechanizm tego zjawiska wynika z katabolizmu składnika inozynowego do kwasu moczowego, a nie z zaburzeń enzymatycznych czy nerkowego klirensu. Neosine duo wymaga ostrożności u pacjentów z dną moczanową, hiperurykemią, kamicą moczową oraz zaburzeniami czynności nerek, ze względu na ryzyko zaostrzenia objawów i pogorszenia parametrów nerkowych. W trakcie terapii, zwłaszcza długotrwałej (≥3 miesiące), wskazane jest regularne monitorowanie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, bilirubina), morfologii krwi oraz parametrów nerkowych (kreatynina, mocznik, GFR).
alergia na pszenicę, celiakia, choroba trzewna, cynk glukonian, czynność nerek, czynność wątroby, dna moczanowa, enzym wątrobowy, hiperurykemia, inozyna pranobeksu, kamica moczowa, klirens nerkowy, kwas moczowy, morfologia krwi, parametr nerkowy, przemiana kataboliczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Groprinosin Forte
Groprinosin Forte (inozyna pranobeks 1000 mg) może powodować przemijające zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, zwykle mieszczące się w granicach normy (do 8 mg/dl lub 0,42 mmol/l). Zjawisko to jest częstsze u mężczyzn i osób starszych i wynika z katabolicznego metabolizmu inozyny do kwasu moczowego, bez zaburzeń enzymatycznych czy klirensu nerkowego. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z dną moczanową, hiperurykemią, kamicą moczową oraz zaburzeniami czynności nerek, ze względu na ryzyko nasilenia objawów i pogorszenia stanu klinicznego. W tych grupach wskazane jest ścisłe monitorowanie stężenia kwasu moczowego podczas terapii.
anafilaksja, czynność wątroby, dna moczanowa, hiperurykemia, inozyna pranobeks, kamica moczowa, kamień nerkowy, klirens nerkowy, kwas moczowy, morfologia krwi, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, przemiana kataboliczna, reakcja nadwrażliwości, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy