Hydrochlorothiazidum Polpharma – Tabletki

Hydrochlorothiazidum Polpharma
Tabletki, 25 mg

Produkt zawiera hydrochlorotiazyd, substancję moczopędną, w dawkach 12,5 mg lub 25 mg oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Jest dostępny w postaci białych tabletek, które można dzielić na równe dawki. Stosuje się go w leczeniu obrzęków wynikających z niewydolności serca, marskości wątroby oraz zaburzeń czynności nerek, a także w nadciśnieniu tętniczym. Zwykle jest podawany w skojarzeniu z innymi lekami moczopędnymi lub hipotensyjnymi.

Pobierz ChPL PDF Hydrochlorothiazidum Polpharma – Tabletki – 25 mg

Rozdziały

Dawkowanie i sposób podawania
Hydrochlorothiazidum Polpharma wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od ciężkości choroby oraz odpowiedzi pacjenta na leczenie. W terapii obrzęków początkowa dawka wynosi 25-75 mg na dobę, podawana jednorazowo lub w dwóch dawkach podzielonych, z maksymalną dawką do 100 mg/dobę. Po poprawie klinicznej dawkę stopniowo redukuje się do podtrzymującej, podawanej co drugi dzień. W leczeniu nadciśnienia tętniczego zalecana dawka początkowa to 25 mg na dobę, możliwa do podania jednorazowo lub w dawkach podzielonych, przy czym u niektórych pacjentów skuteczna może być dawka 12,5 mg. Maksymalna dawka w nadciśnieniu nie powinna przekraczać 50 mg na dobę. Stosowanie u niemowląt i dzieci nie jest zalecane.

U pacjentów powyżej 65. roku życia dawkowanie wymaga szczególnej ostrożności i indywidualnego dostosowania, uwzględniając czynność nerek oraz odpowiedź kliniczną. Hydrochlorotiazyd wykazuje działanie synergistyczne z innymi lekami hipotensyjnymi, co może nasilać efekt obniżający ciśnienie tętnicze; w terapii skojarzonej zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki jednego z leków, aby uniknąć nadmiernego spadku ciśnienia. Produkt dostępny jest w tabletkach 12,5 mg (białe, okrągłe, obustronnie wypukłe) oraz 25 mg (białe, okrągłe, płaskie z linią podziału), co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do potrzeb pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg

ciśnienie tętnicze, czynność nerek, dawka jednorazowa, dawka podtrzymująca, dawka podzielona, efekt terapeutyczny, hydrochlorotiazyd, lek hipotensyjny, linia podziału tabletki, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, obrzęk, odpowiedź kliniczna, pediatria, synergizm lekowy, terapia skojarzona
Działania niepożądane
Hydrochlorotiazyd, stosowany w dawkach 12,5 mg i 25 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnym nasileniu, które wymagają uważnego monitorowania klinicznego. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry (NMSC), w tym raka podstawnokomórkowego i kolczystokomórkowego, zależne od łącznej dawki leku. Wśród poważnych zaburzeń hematologicznych obserwuje się leukopenię, agranulocytozę, małopłytkowość oraz niedokrwistości aplastyczną i hemolityczną. Hydrochlorotiazyd może wywoływać liczne reakcje nadwrażliwości, od pokrzywki i wysypki po zagrażające życiu toksyczną martwicę naskórka i zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Ponadto, lek może powodować zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperglikemia, glikozuria, hiperurykemia oraz zaburzenia elektrolitowe, w tym hipokaliemię, hiponatremię, hipomagnezemię i hipokalcyemię, co wymaga regularnej kontroli parametrów biochemicznych.

Objawy neurologiczne, takie jak zawroty głowy, parestezje, bóle głowy i niepokój ruchowy, mogą wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Hydrochlorotiazyd może również indukować przemijające zaburzenia widzenia, w tym ksantopsję i niewyraźne widzenie, a także rzadko choroidalną efuzję. Wśród działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego dominują brak łaknienia, nudności, wymioty, bóle i skurcze jelit, biegunka lub zaparcia oraz poważne powikłania, takie jak zapalenie trzustki i ślinianek. Dodatkowo, lek może prowadzić do żółtaczki, zaburzeń czynności nerek, w tym śródmiąższowego zapalenia nerek, oraz impotencji u mężczyzn. W przypadku wystąpienia umiarkowanych lub ciężkich działań niepożądanych zaleca się rozważenie redukcji dawki lub odstawienia hydrochlorotiazydu. Zgłaszanie niepożądanych reakcji jest kluczowe dla oceny stosunku korzyści do ryzyka terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg

agranulocytoza, dna moczanowa, glikozuria, guzkowe zapalenie okołotętnicze, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokalemia, hydrochlorotiazyd, impotencja, ksantopsja, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niepokój ruchowy, niewyraźne widzenie, parestezja, plamica, pokrzywka, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, skurcz mięśni, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna martwica naskórka, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zapalenie ślinianek, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół zaburzeń oddechowych, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Interakcje leku
Hydrochlorotiazyd (HCTZ) wykazuje liczne istotne klinicznie interakcje lekowe, które mogą prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, zmniejszenia skuteczności terapii lub zwiększenia toksyczności. Szczególnie ważne jest monitorowanie hipokaliemii, nasilanej przez jednoczesne stosowanie kortykosteroidów, ACTH oraz amfoterycyny B, a także glikozydów naparstnicy, gdzie ryzyko toksyczności sercowej jest bardzo wysokie. HCTZ zwiększa zapotrzebowanie na insulinę i doustne leki przeciwcukrzycowe, co wymaga dostosowania dawek u pacjentów z cukrzycą. Ponadto, diuretyk ten może nasilać działanie hipotensyjne leków takich jak guanetydyna, metylodopa oraz leków blokujących zwoje autonomiczne, a także barbituranów, opioidów i alkoholu, zwiększając ryzyko ciężkiego niedociśnienia ortostatycznego. Interakcje z NLPZ podnoszą ryzyko niewydolności nerek i osłabiają działanie diuretyczne HCTZ. Szczególną uwagę należy zwrócić na toksyczność soli litu, której ryzyko wzrasta wskutek zmniejszenia klirensu i wzrostu stężenia litu w surowicy – w razie konieczności stosowania obu leków zaleca się redukcję dawki litu o około 50% i regularne monitorowanie jego poziomu.

Hydrochlorotiazyd może również zmniejszać wchłanianie przy jednoczesnym stosowaniu jonowymiennych żywic (kolestyramina, kolestypol), dlatego zaleca się podawanie HCTZ co najmniej 2 godziny wcześniej. Nasilenie działania zwiotczającego tubokuraryny i innych niedepolaryzujących środków zwiotczających mięśnie wymaga uwzględnienia podczas znieczulenia ogólnego. Alkohol potęguje efekt hipotensyjny HCTZ, zwiększając ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, zawrotów głowy, omdleń oraz zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza hipokaliemii. W trakcie terapii należy przeprowadzać regularne monitorowanie elektrolitów, ciśnienia tętniczego oraz glikemii u pacjentów z cukrzycą, a także uwzględniać wpływ HCTZ na wyniki badań laboratoryjnych, zwłaszcza testów czynnościowych przytarczyc i oznaczeń tyraminy czy fentolaminy. Zaleca się dokładny wywiad lekowy, edukację pacjenta w zakresie unikania alkoholu oraz ostrożność u osób z chorobami nerek, wątroby i serca, aby minimalizować ryzyko powikłań wynikających z interakcji lekowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg

amfoterycyna B, badanie czynnościowe przytarczyc, barbiturany, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie diuretyczne, działanie hipotensyjne, efekt diuretyczny, fentolamina, funkcja serca, glikozyd naparstnicy, guanetydyna, guz chromochłonny nadnerczy, hamowanie syntezy prostaglandyn, hiperkalcemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, klirens litu, kolestypol, kolestyramina, kontrola glikemii, kortykosteroid, kortykotropina, lek blokujący zwoje autonomiczne, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm wapnia, metabolizm węglowodanów, metylodopa, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obniżanie ciśnienia tętniczego, odwodnienie, omdlenie, opioidy, sole litu, środek zwiotczający mięśnie, suplementacja potasu, tubokuraryna, tyramina, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zawroty głowy, znieczulenie ogólne, żywica jonowymienna
Profil bezpieczeństwa leku
Hydrochlorotiazyd wymaga szczególnej ostrożności w określonych grupach pacjentów. U kobiet karmiących lek przenika do mleka i może hamować laktację, dlatego zaleca się stosowanie najmniejszych skutecznych dawek. U seniorów powyżej 65 lat konieczne jest dostosowanie dawki do czynności nerek oraz monitorowanie zaburzeń elektrolitowych i hiponatremii, zwłaszcza u kobiet z niską masą ciała i osób na diecie niskosodowej. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz u osób z bezmoczem, ze względu na ryzyko kumulacji i nasilenia objawów mocznicy. W przypadku zaburzeń czynności wątroby, szczególnie ciężkiej niewydolności, stosowanie hydrochlorotiazydu jest przeciwwskazane lub wymaga dużej ostrożności z uwagi na ryzyko śpiączki wątrobowej.

Hydrochlorotiazyd może wywoływać działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia, co wymaga ostrzeżenia pacjentów przed prowadzeniem pojazdów i obsługą maszyn. Ponadto, jednoczesne stosowanie leku z alkoholem nasila ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, prowadząc do zawrotów głowy i omdleń, co również wymaga zachowania ostrożności. W każdej z wymienionych sytuacji zalecane jest indywidualne dostosowanie terapii oraz ścisła kontrola kliniczna i laboratoryjna pacjentów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg
Przeciwwskazania
Hydrochlorotiazyd, będący pochodną sulfonamidową, ma szereg bezwzględnych przeciwwskazań, w tym nadwrażliwość na substancję czynną lub inne sulfonamidy oraz substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (65,2 mg w tabletce 12,5 mg i 130,4 mg w tabletce 25 mg). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują także bezmocz, ciężką niewydolność nerek i wątroby, chorobę Addisona, hiperkalcemię oraz jednoczesne stosowanie litu ze względu na ryzyko toksyczności. Hydrochlorotiazyd jest niewskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, gdyż jego działanie wymaga prawidłowej funkcji kłębuszków i kanalików nerkowych, a u chorych z niewydolnością wątroby może nasilać encefalopatię wątrobową. Ponadto, stosowanie u pacjentów z chorobą Addisona i hiperkalcemią może pogłębiać zaburzenia elektrolitowe i prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych i metabolicznych.

W sytuacjach klinicznych wymagających ostrożności należy rozważyć stosowanie hydrochlorotiazydu u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek, zaburzeniami elektrolitowymi (hiponatremia, hipokaliemia, hipomagnezemia), dną moczanową, cukrzycą, toczniem rumieniowatym oraz u osób w podeszłym wieku. Lek może nasilać hiperglikemię, zaburzać metabolizm glukozy i zwiększać ryzyko zaostrzenia dny moczanowej. Interakcje z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, glikozydami naparstnicy, lekami wydłużającymi odstęp QT oraz immunosupresyjnymi wymagają szczególnej uwagi i monitorowania. U pacjentów z nietolerancją laktozy preparat jest przeciwwskazany. W grupie osób starszych zaleca się rozpoczynanie terapii od niższych dawek oraz ścisłe monitorowanie parametrów biochemicznych i ciśnienia tętniczego, aby minimalizować ryzyko odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg

bezmocz, choroba Addisona, cukrzyca, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, glikozydy naparstnicy, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, kamica nerkowa, laktoza jednowodna, lek diuretyczny, leki immunosupresyjne, nadwrażliwość na sulfonamidy, niedobór laktazy, niedoczynność kory nadnerczy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, NLPZ, pochodna sulfonamidowa, przełom nadnerczowy, toczeń rumieniowaty układowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, związki litu
Przedawkowanie
Przedawkowanie hydrochlorotiazydu prowadzi do poważnych zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, manifestujących się tachykardią, niedociśnieniem, wstrząsem, osłabieniem, stanami splątania, zawrotami głowy, skurczami mięśni, nudnościami, wymiotami, poliurią, oligurią oraz anurią. Biochemicznie obserwuje się hipokaliemię, hiponatremię, alkalozę oraz podwyższone stężenie azotu mocznikowego, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek. Dawki toksyczne u dzieci wynoszą 125 mg u 2,5-letniego dziecka oraz 500 mg u 14-letniej dziewczynki, co wskazuje na zwiększone ryzyko w populacji pediatrycznej. Objawy neurologiczne i hemodynamiczne mogą wymagać natychmiastowej interwencji, a brak swoistej odtrutki wymusza leczenie objawowe i podtrzymujące.

Postępowanie terapeutyczne obejmuje eliminację leku poprzez indukcję wymiotów lub płukanie żołądka z węglem aktywowanym, monitorowanie parametrów życiowych, stabilizację hemodynamiczną (w tym ułożenie w pozycji Trendelenburga), oraz wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych z naciskiem na uzupełnienie potasu i sodu. Pacjenci z niewydolnością nerek wymagają szczególnej uwagi, a w ciężkich przypadkach może być konieczne zastosowanie technik nerkozastępczych. Stały nadzór medyczny i wielokrotne oznaczanie elektrolitów są kluczowe do pełnej normalizacji stanu pacjenta i zapobiegania powikłaniom.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg

alkaloza, anuria, azot mocznikowy, efekt diuretyczny, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipokaliemia, hipolowemia, hiponatremia, niedociśnienie, niewydolność nerek, objawy kliniczne, oliguria, parestezja, perfuzja narządów, płukanie żołądka, poliuria, powrót żylny, pozycja Trendelenburga, przedawkowanie hydrochlorotiazydu, przepływ nerkowy, skurcz mięśni, stan splątania, tachykardia, techniki nerkozastępcze, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie funkcji nerek, węgiel aktywny, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia metaboliczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenie funkcji nerek, zatrucie lekiem
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne hydrochlorotiazydu wykazały niską toksyczność ostrą, z wartością LD50 dla szczurów po podaniu doustnym przekraczającą 2750 mg/kg masy ciała na dobę. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach (600 mg/kg mc./dobę) oraz szczurach (100 mg/kg mc./dobę) nie wykazały działania rakotwórczego. Ocena mutagenności dała wyniki mieszane: test Amesa był negatywny, natomiast testy in vitro na komórkach jajnika chomika chińskiego i chłoniaka mysiego wskazały na potencjalne działanie klastogenne w dawkach 43-1300 µg/ml. Badania in vivo na chromosomach mysich i chomika chińskiego nie potwierdziły mutagenności.

Badania reprodukcyjne wykazały, że podawanie hydrochlorotiazydu ciężarnym myszom (3000 mg/kg mc./dobę) oraz szczurom (1000 mg/kg mc./dobę) nie powodowało istotnych zaburzeń rozwoju płodu. Mimo to, ze względu na ograniczenia w ekstrapolacji wyników z modeli zwierzęcych na ludzi, stosowanie hydrochlorotiazydu w ciąży powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. Zaleca się ostrożną ocenę stosunku korzyści do ryzyka przed podjęciem decyzji terapeutycznej u kobiet ciężarnych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg

aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, chłoniak mysi, chromatyda siostrzana, dawka letalna, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, hydrochlorotiazyd, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, rozrodczość, rozwój płodu, szpik kostny, test Amesa, toksyczność ostra, wpływ na rozrodczość
Skład i postać leku
Hydrochlorothiazidum Polpharma to lek moczopędny z grupy tiazydów, dostępny w postaci tabletek doustnych o dawkach 12,5 mg i 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki 12,5 mg są białe, okrągłe i obustronnie wypukłe, bez linii podziału, natomiast tabletki 25 mg są białe, okrągłe, płaskie i posiadają linię podziału umożliwiającą podział na dwie równe dawki po 12,5 mg. Substancją pomocniczą istotną klinicznie jest laktoza jednowodna, obecna w ilości 65,2 mg w tabletce 12,5 mg oraz 130,4 mg w tabletce 25 mg, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy. Pozostałe substancje pomocnicze to modyfikowana skrobia kukurydziana, talk, krzemionka koloidalna bezwodna oraz magnezu stearynian, które pełnią funkcje wypełniające, poślizgowe i poprawiające właściwości fizykochemiczne tabletek.

Lek jest pakowany w blistry z folii Aluminium/PVC po 30 tabletek, umieszczone w tekturowym pudełku, co zapewnia ochronę przed światłem i wilgocią. Zalecane jest przechowywanie w oryginalnym opakowaniu, co gwarantuje stabilność i zachowanie właściwości farmaceutycznych przez okres ważności wynoszący 5 lat. Nie odnotowano niezgodności farmaceutycznych wpływających na skuteczność lub bezpieczeństwo stosowania Hydrochlorothiazidum Polpharma. Przygotowanie do stosowania i utylizacja leku nie wymagają specjalnych procedur poza standardowymi zasadami dawkowania i postępowania z pozostałościami leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg

blistry aluminium PVC, hydrochlorotiazyd, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, leki moczopędne tiazydowe, magnezu stearynian, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, skrobia kukurydziana modyfikowana, talk
Specjalne ostrzeżenia
Hydrochlorothiazidum Polpharma, dostępny w dawkach 12,5 mg i 25 mg w formie tabletek, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko zaburzeń elektrolitowych, takich jak hiponatremia, hipokaliemia, hipomagnezemia oraz alkaloza hipochloremiczna. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zastoinową niewydolnością krążenia, marskością wątroby, osoby w podeszłym wieku, kobiety o niskiej masie ciała oraz pacjentów stosujących dietę niskosodową lub ograniczających podaż płynów do około 500 ml/dobę. Hiponatremia poniżej 120 mEq/l wymaga natychmiastowej interwencji, przy czym suplementacja sodu chlorkiem powinna być prowadzona ostrożnie, aby uniknąć gwałtownego wzrostu stężenia sodu w surowicy przekraczającego 20 mEq/l w ciągu pierwszych 24 godzin, co mogłoby prowadzić do uszkodzenia OUN. Długotrwałe stosowanie leku, zwłaszcza u pacjentów z marskością wątroby, może skutkować hipokaliemią, zwiększającą ryzyko toksyczności glikozydów naparstnicy.

Hydrochlorotiazyd może również wywoływać reakcje nadwrażliwości, szczególnie u pacjentów z astmą oskrzelową lub alergiami, oraz wpływać na metabolizm węglowodanów i lipidów, co wymaga monitorowania glikemii i profilu lipidowego. Lek zmniejsza wydalanie wapnia z moczem, co może prowadzić do hiperkalcemii, zwłaszcza u predysponowanych pacjentów, a także podwyższa stężenie kwasu moczowego, zwiększając ryzyko dny moczanowej. U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) stosowanie hydrochlorotiazydu jest nieskuteczne i może nasilać objawy mocznicy, co wymaga przerwania terapii. Ponadto, u osób z zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest regularne monitorowanie funkcji wątroby i elektrolitów, gdyż nawet niewielkie zaburzenia mogą prowadzić do śpiączki wątrobowej. Hydrochlorotiazyd może także indukować lub nasilać objawy układowego tocznia rumieniowatego, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z tą chorobą lub predyspozycją do niej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Hydrochlorothiazidum Polpharma

alkaloza hipochloremiczna, astma oskrzelowa, badanie czynnościowe przytarczyc, cukrzyca utajona, dna moczanowa, glikozyd naparstnicy, gospodarka wapniowa, gruczoł tarczowy, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hiponatremia ciężka, hipotensja, hydrochlorotiazyd, jawna cukrzyca, klirens kreatyniny, kserostomia, marskość wątroby, metabolizm kwasu moczowego, metabolizm węglowodanów, mocznica, oliguria, profil lipidowy, reakcja nadwrażliwości, schorzenie wątroby, śpiączka wątrobowa, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zastoinowa niewydolność krążenia
Właściwości farmakodynamiczne
Hydrochlorotiazyd, klasyfikowany jako C03AA03, jest tiazydowym diuretykiem o umiarkowanym działaniu, stosowanym głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz obrzęków. Jego mechanizm działania polega na hamowaniu zwrotnego transportu jonów sodu w kanalikach dystalnych nefronu, co prowadzi do zwiększonej natriurezy i diurezy. Terapia hydrochlorotiazydem wpływa na gospodarkę elektrolitową, powodując hipokaliemię, hipochloremię oraz łagodną alkalozę metaboliczną, a także zmniejsza wydalanie wapnia i zwiększa wydalanie magnezu, co może skutkować hipomagnezemią. Ponadto lek hamuje wydalanie kwasu moczowego, co może prowadzić do hiperurykemii, szczególnie istotnej u pacjentów z predyspozycją do dny moczanowej. Hydrochlorotiazyd może także indukować hiperglikemię na czczo i zaburzenia tolerancji glukozy, co wymaga uwagi u chorych z cukrzycą lub ryzykiem jej rozwoju. Dodatkowo obserwuje się niewielkie zmniejszenie przesączania kłębuszkowego (GFR), co ogranicza stosowanie leku u pacjentów z niewydolnością nerek.

W terapii nadciśnienia hydrochlorotiazyd obniża ciśnienie tętnicze poprzez zmniejszenie objętości płynów pozakomórkowych oraz redukcję oporu obwodowego, m.in. przez zmniejszenie wrażliwości naczyń na katecholaminy i zwiększenie aktywności reniny w osoczu. Istotnym aspektem bezpieczeństwa jest wykazany epidemiologicznie związek między łączną dawką hydrochlorotiazydu a ryzykiem rozwoju nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry (NMSC), w tym raka podstawnokomórkowego (BCC) i kolczystokomórkowego (SCC). W badaniu obejmującym 71 533 przypadki BCC i 8 629 SCC, łączna dawka ≥50 000 mg wiązała się ze wzrostem ryzyka (OR 1,29 dla BCC i OR 3,98 dla SCC). Podobnie, w analizie 633 przypadków nowotworów złośliwych warg, dawki około 25 000 mg i 100 000 mg zwiększały ryzyko odpowiednio do OR 3,9 i 7,7. Te dane podkreślają konieczność ostrożnej oceny stosunku korzyści do ryzyka podczas długotrwałej terapii hydrochlorotiazydem, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka nowotworów skóry.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg

alkaloza metaboliczna, aminy katecholowe, cukrzyca, diuretyk tiazydowy, diureza, dna moczanowa, hiperglikemia na czczo, hiperurykemia, hipochloremia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, krzywa glikemiczna, kwas moczowy, metabolizm węglowodanów, nadciśnienie tętnicze, natriureza, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy wargi, obniżenie ciśnienia tętniczego, opór obwodowy, przesączanie kłębuszkowe, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, stan obrzękowy, transport jonów sodowych, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wchłanianie zwrotne wapnia
Właściwości farmakokinetyczne
Hydrochlorotiazyd, będący diuretykiem tiazydowym, charakteryzuje się zmiennym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z początkiem działania około 2 godzin po podaniu doustnym i maksymalnym efektem terapeutycznym w przedziale 3-6 godzin. Efekt diuretyczny utrzymuje się od 6 do 12 godzin po pojedynczej dawce, natomiast działanie hipotensyjne rozwija się stopniowo, osiągając pełną skuteczność po 3-4 dniach regularnej terapii. Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (40-68%), nie jest metabolizowany i jest eliminowany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z efektywnością eliminacji wynoszącą co najmniej 61% dawki w ciągu 24 godzin. Okres półtrwania wynosi od 5,6 do 14,8 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, co determinuje schemat dawkowania.

Hydrochlorotiazyd dystrybuuje się do przestrzeni pozakomórkowych, przenika przez barierę łożyskową oraz do mleka kobiecego, ale nie przekracza bariery krew-mózg, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych ze strony OUN. U pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca lub zaburzeniami czynności nerek obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania leku z powodu spowolnionej eliminacji nerkowej, co wymaga indywidualnej modyfikacji dawkowania. Mechanizm eliminacji opiera się na przesączaniu kłębuszkowym oraz aktywnym wydzielaniu w kanaliku proksymalnym, co jest istotne dla zrozumienia farmakokinetyki i potencjalnych interakcji lekowych hydrochlorotiazydu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg

bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność leku, brak metabolizmu, diuretyk tiazydowy, działanie diuretyczne, działanie hipotensyjne, efekt diuretyczny, efekt terapeutyczny, hydrochlorotiazyd, kanalik proksymalny, mleko kobiece, niewydolność serca, okres półtrwania, postać niezmieniona, przesączanie kłębuszkowe, przestrzeń pozakomórkowa, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Hydrochlorotiazyd przenika przez barierę łożyskową, co stwarza ryzyko dla płodu, zwłaszcza w drugim i trzecim trymestrze ciąży. W tym okresie stosowanie leku może prowadzić do pogorszenia perfuzji łożyskowo-płodowej, żółtaczki, zaburzeń elektrolitowych oraz trombocytopenii u noworodka. Hydrochlorotiazyd jest przeciwwskazany w stanach takich jak obrzęk ciążowy, nadciśnienie ciążowe po 20. tygodniu oraz stan przedrzucawkowy, ze względu na ryzyko hipowolemii i hipoperfuzji łożyska, które mogą pogorszyć stan matki i płodu. W przypadku nadciśnienia samoistnego w ciąży lek nie jest lekiem pierwszego wyboru i powinien być stosowany jedynie w wyjątkowych sytuacjach, gdy inne metody leczenia są niedostępne lub przeciwwskazane, a korzyści przewyższają ryzyko.

Hydrochlorotiazyd przenika również do mleka matki w niewielkich ilościach, co może prowadzić do nasilenia diurezy u matki, zmniejszenia laktacji oraz potencjalnych zaburzeń elektrolitowych u noworodka. Z tego powodu stosowanie leku podczas karmienia piersią generalnie nie jest zalecane. W sytuacjach, gdy leczenie jest niezbędne, należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę i monitorować stan dziecka. Lekarz powinien dokładnie ocenić wskazania do terapii hydrochlorotiazydem u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych i karmiących, informować pacjentki o ryzyku oraz rozważyć bezpieczniejsze alternatywy, a także monitorować stan kliniczny matki i dziecka podczas leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg

bariera łożyskowa, białkomocz, diureza, hipoperfuzja łożyska, hydrochlorotiazyd, nadciśnienie ciążowe, nadciśnienie samoistne, obrzęk ciążowy, perfuzja łożyskowo-płodowa, preeklampsja, retencja płynów, stan przedrzucawkowy, tiazydy, trombocytopenia, zaburzenia elektrolitowe, zmniejszenie objętości osocza, żółtaczka płodu
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Hydrochlorotiazyd, będący diuretykiem tiazydowym stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego i obrzęków, może znacząco wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Do najczęstszych działań niepożądanych wpływających na funkcje poznawcze i motoryczne należą zawroty głowy, parestezje, bóle głowy, niepokój ruchowy oraz zaburzenia widzenia, takie jak żółte widzenie czy niewyraźne widzenie, które mogą pojawić się nagle. Ponadto, hydrochlorotiazyd może wywoływać niedociśnienie ortostatyczne, prowadzące do zasłabnięć i omdleń, co stanowi poważne zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów. Dodatkowo, skurcze mięśni, osłabienie ogólne, zaburzenia metaboliczne i elektrolitowe oraz nudności i wymioty mogą pośrednio obniżać zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

W praktyce klinicznej lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o ryzyku związanym z prowadzeniem pojazdów podczas terapii hydrochlorotiazydem, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia, kiedy ryzyko wystąpienia działań niepożądanych jest największe. Zaleca się powstrzymanie od prowadzenia pojazdów do czasu oceny indywidualnej tolerancji leku oraz natychmiastowe zaprzestanie prowadzenia pojazdów w przypadku wystąpienia objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego lub zaburzeń widzenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby starsze, pacjenci z zaburzeniami czynności nerek, stosujący leki działające na OUN oraz osoby zawodowo prowadzące pojazdy. Dokumentacja medyczna powinna odnotowywać fakt poinformowania pacjenta, a decyzje dotyczące dalszego prowadzenia terapii i aktywności wymagających koncentracji powinny być indywidualizowane, z uwzględnieniem monitorowania działań niepożądanych i ewentualnej modyfikacji dawkowania lub zmiany leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg

ból głowy, diuretyk tiazydowy, farmakokinetyka leku, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój ruchowy, niewydolność nerek, niewyraźne widzenie, nudności i wymioty, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, skurcz mięśni, spadek ciśnienia tętniczego, wysięk naczyniówkowo-twardówkowy, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie widzenia, zawroty głowy
Wskazania do stosowania
Hydrochlorothiazidum Polpharma to preparat zawierający hydrochlorotiazyd w dawkach 12,5 mg i 25 mg, należący do diuretyków tiazydowych. Wskazania do stosowania obejmują leczenie obrzęków o różnej etiologii, takich jak zastoinowa niewydolność serca, marskość wątroby oraz zaburzenia czynności nerek (w tym zespół nerczycowy i ostre kłębuszkowe zapalenie nerek), gdzie konieczne jest zwiększenie diurezy i redukcja objętości płynów pozakomórkowych. Ponadto lek jest stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, gdzie poprzez działanie diuretyczne i bezpośredni wpływ na naczynia krwionośne obniża ciśnienie tętnicze. Preparat dostępny jest w formie tabletek zawierających odpowiednio 65,2 mg i 130,4 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.

Hydrochlorothiazidum Polpharma jest zazwyczaj stosowany w terapii skojarzonej, co pozwala na optymalizację kontroli ciśnienia tętniczego i minimalizację działań niepożądanych. Zaleca się łączenie go z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (np. spironolakton, amiloryd, triamteren) w celu przeciwdziałania hipokaliemii, a także z innymi grupami leków hipotensyjnych, takimi jak inhibitory ACE (enalapril, perindopril), antagoniści receptora angiotensyny II (losartan, walsartan), beta-adrenolityki (metoprolol, bisoprolol) oraz blokery kanału wapniowego (amlodypina, nifedypina). Dobór dawki powinien być indywidualizowany na podstawie wskazań klinicznych, funkcji nerek oraz odpowiedzi na leczenie, przy uwzględnieniu możliwości podziału tabletki 25 mg na równe dawki.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg

amiloryd, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, bisoprolol, bloker kanału wapniowego, diuretyk tiazydowy, diureza, enalapril, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipoalbuminemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek moczopędny oszczędzający potas, losartan, marskość wątroby, metoprolol, nadciśnienie tętnicze, nifedypina, obrzęk o różnej etiologii, ostre kłębuszkowe zapalenie nerek, perindopril, retencja płynów, spironolakton, triamteren, walsartan, wodobrzusze, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy

Hydrochlorothiazidum Polpharma Tabletki, 25 mg

Hydrochlorothiazidum Polpharma
Tabletki, 25 mg