Właściwości farmakokinetyczne leku ApoRami

Lek ApoRami zawierający ramipryl charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych leku z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym, ramipryl jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Stężenie maksymalne leku w osoczu krwi pojawia się w ciągu jednej godziny od momentu przyjęcia. Badania wydalania w moczu wykazały, że stopień wchłaniania wynosi co najmniej 56%. Istotne jest, że spożycie pokarmu nie wpływa znacząco na proces wchłaniania leku.²

Biodostępność aktywnego metabolitu – ramiprylatu – po doustnym podaniu ramiprylu w dawkach 2,5 mg i 5 mg wynosi 45%. Stężenia maksymalne ramiprylatu, który jest jedynym aktywnym metabolitem ramiprylu, osiągane są po 2-4 godzinach od przyjęcia leku. Stan stacjonarny w osoczu podczas podawania raz na dobę przeciętnie stosowanych dawek ramiprylu jest osiągany około czwartego dnia leczenia.³

Dystrybucja

Ramipryl charakteryzuje się umiarkowanym stopniem wiązania z białkami osocza, który wynosi 73%. Natomiast jego aktywny metabolit – ramiprylat – wiąże się z białkami osocza w około 56%.⁴

Metabolizm

Ramipryl podlega niemal całkowitej biotransformacji w organizmie. Najpierw jest przekształcany do ramiprylatu, a następnie do dalszych metabolitów: estru diketopiperazynowego, kwasu diketopiperazynowego oraz glukuronidów zarówno ramiprylu, jak i ramiprylatu.⁵

Eliminacja

Metabolity ramiprylu są wydalane głównie przez nerki. Charakterystyczną cechą farmakokinetyki jest wielofazowe zmniejszanie się stężenia ramiprylatu w osoczu. Ze względu na silne, ulegające wysyceniu wiązanie z enzymem konwertującym angiotensynę (ACE) oraz powolną dysocjację od tego enzymu, ramiprylat cechuje się przedłużoną fazą końcowej eliminacji i bardzo małym stężeniem w osoczu.⁶

Po wielokrotnych dawkach ramiprylu przyjmowanych raz na dobę, efektywny okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg i jest dłuższy w przypadku mniejszych dawek 1,25-2,5 mg. Różnica ta wynika ze zdolności enzymu do wiązania ramiprylatu.⁷

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się zmniejszone nerkowe wydzielanie ramiprylatu. Klirens nerkowy ramiprylatu jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Prowadzi to do podwyższonych stężeń ramiprylatu w osoczu, które obniżają się wolniej niż u osób z prawidłową czynnością nerek.⁸

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm ramiprylu do ramiprylatu jest opóźniony w związku z obniżoną aktywnością esteraz wątrobowych. W tej grupie pacjentów stężenie ramiprylu w osoczu jest podwyższone. Natomiast stężenia maksymalne ramiprylatu nie różnią się od stężeń stwierdzanych u osób z prawidłową czynnością wątroby.⁹

Laktacja

Badania wykazały, że po podaniu pojedynczej dawki doustnej 10 mg ramiprylu nie wykryto go ani jego metabolitów w mleku kobiecym. Należy jednak zaznaczyć, że wpływ dawek wielokrotnych na przenikanie leku do mleka kobiecego nie został poznany.¹⁰

Dzieci i młodzież

Profil farmakokinetyczny ramiprylu został zbadany u 30 młodocianych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, w wieku od 2 do 16 lat, o masie ciała >10 kg. Po zastosowaniu dawki od 0,05 do 0,2 mg/kg mc., ramipryl był szybko i intensywnie metabolizowany do ramiprylatu. ^{10 kg. Po zastosowaniu dawki od 0,05 do 0,2 mg/kg mc., ramipryl był szybko i intensywnie metabolizowany do ramiprylatu.”>11}

U dzieci ramiprylat osiągał maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 2-3 godzin. Klirens ramiprylatu wykazuje silną korelację z masą ciała (p<0,01) oraz z dawką (p<0,001). Zarówno klirens, jak i objętość dystrybucji zwiększają się wraz z wiekiem dzieci w całym zakresie stosowanych dawek.<sup data-drug="ApoRami" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Ramiprylat osiągnął maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 2-3 godzin. Klirens ramiprylatu jest silnie skorelowany z masą ciała (p < 0,01), jak również z dawką (p 12

Dawka 0,05 mg/kg mc. u dzieci osiągnęła stopień ekspozycji porównywalny do stwierdzanego u dorosłych leczonych ramiprylem w dawce 5 mg. Natomiast dawka 0,2 mg/kg mc. u dzieci spowodowała ekspozycję większą niż u dorosłych dla maksymalnej zalecanej dawki 10 mg na dobę.¹³