wchłanianie amisulprydu
Amisulpryd to atypowy lek przeciwpsychotyczny, stosowany głównie w leczeniu schizofrenii oraz zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Jego wchłanianie zachodzi głównie w przewodzie pokarmowym, przy czym biodostępność waha się w granicach 48-50%.
Proces wchłaniania amisulprydu charakteryzuje się dwufazowością, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 1-4 godzinach od podania doustnego. Warto podkreślić, że spożywanie posiłków bogatych w węglowodany może opóźniać wchłanianie leku, nie wpływając jednak istotnie na całkowitą ilość zaabsorbowanej substancji czynnej.
Amisulpryd wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (około 16%) oraz ograniczoną dystrybucję do tkanek mózgowych ze względu na swoją hydrofilność. Lek nie jest metabolizowany w sposób znaczący przez enzymy wątrobowe, co zmniejsza ryzyko interakcji z innymi lekami. Wydalany jest głównie przez nerki w formie niezmienionej, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Amisulpryd, substancja czynna leku Symamis, charakteryzuje się dwufazowym profilem wchłaniania po podaniu doustnym, z pierwszym Tmax około 1 godziny i drugim Tmax po 3-4 godzinach. Maksymalne stężenia (Cmax) dla dawki 50 mg wynoszą odpowiednio 39±3 ng/ml i 54±4 ng/ml. Całkowita biodostępność leku wynosi 48%, a objętość dystrybucji to 5,8 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Amisulpryd wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (16%) oraz bardzo słaby metabolizm, z identyfikacją jedynie dwóch nieaktywnych metabolitów stanowiących 4% dawki. Okres półtrwania (T1/2) wynosi około 12 godzin, a klirens nerkowy to 20 l/h (330 ml/min), z wydalaniem około 50% dawki w postaci niezmienionej z moczem, głównie w ciągu pierwszych 24 godzin.
AUC, biodostępność amisulprydu, Cmax, dializa, eliminacja amisulprydu, farmakokinetyka amisulprydu, interakcja lekowa, klirens nerkowy, łagodna niewydolność nerek, lek przeciwpsychotyczny, metabolit nieaktywny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, stężenie leku w osoczu, Tmax, umiarkowana niewydolność nerek, wchłanianie amisulprydu, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Amisulpryd, substancja czynna w lekach SOLIAN 100 mg i 200 mg, charakteryzuje się dwufazowym wchłanianiem po podaniu doustnym, z dwoma maksymalnymi stężeniami w surowicy: pierwsze około 1 godziny (39±3 ng/ml przy dawce 50 mg) oraz drugie po 3-4 godzinach (54±4 ng/ml przy dawce 50 mg). Całkowita dostępność biologiczna wynosi 48%. Posiłki bogate w węglowodany obniżają AUC, Tmax i Cmax, natomiast tłuszcze nie wpływają istotnie na farmakokinetykę. Objętość dystrybucji wynosi 5,8 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza jest niski (16%), co ogranicza ryzyko interakcji lekowych na poziomie wiązania białkowego.
AUC, Cmax, cytochrom P450, dawka leku, dostępność biologiczna, dwufazowy profil kinetyczny, działanie terapeutyczne, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, interakcja lekowa, klirens nerkowy, metabolit nieaktywny, metabolizm leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, Tmax, wchłanianie amisulprydu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe -
Leksykon leków
Amisulpryd, dostępny w dawkach 50 mg, 100 mg, 200 mg i 400 mg (Masultab), charakteryzuje się podwójnym maksimum stężenia w osoczu: pierwsze około 1 godziny po podaniu (39±3 ng/mL przy dawce 50 mg), drugie po 3-4 godzinach (54±4 ng/mL). Biodostępność doustna wynosi 48%. Spożycie posiłków bogatych w węglowodany znacząco obniża AUC, Tmax i Cmax, podczas gdy tłuszcze nie wpływają na farmakokinetykę. Objętość dystrybucji wynosi 5,8 L/kg, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (16%), co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Metabolizm amisulprydu jest słaby, z 4% dawki przekształcanej do nieaktywnych metabolitów, a okres półtrwania wynosi około 12 godzin. Lek jest głównie wydalany przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym 20 L/h (330 mL/min), a 50% dawki podanej dożylnie jest eliminowane z moczem, z 90% w ciągu pierwszych 24 godzin.
amisulpryd, biodostępność amisulprydu, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dystrybucja leku, farmakokinetyka, klirens nerkowy, kumulacja leku, łagodna niewydolność nerek, maksymalne stężenie, metabolit nieaktywny, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania leku, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, podanie dożylne, pole pod krzywą, umiarkowana niewydolność nerek, wchłanianie amisulprydu, wiązanie z białkami osocza
