antagonista receptorów dopaminowych

Antagonista receptorów dopaminowych to substancja, która blokuje lub hamuje działanie receptorów dopaminowych w mózgu i innych tkankach. Leki z tej grupy znajdują szerokie zastosowanie w psychiatrii i neurologii, głównie w leczeniu zaburzeń psychotycznych, choroby afektywnej dwubiegunowej oraz niektórych zaburzeń ruchowych.

Mechanizm działania antagonistów receptorów dopaminowych polega na blokowaniu receptorów D2, D3 i D4, co prowadzi do zmniejszenia aktywności dopaminergicznej w określonych obszarach mózgu. Klasyczne neuroleptyki (I generacji) blokują głównie receptory D2, podczas gdy atypowe leki przeciwpsychotyczne (II generacji) oddziałują również na receptory serotoninowe, co zmniejsza ryzyko wystąpienia objawów pozapiramidowych.

Najczęstsze zastosowania kliniczne antagonistów receptorów dopaminowych obejmują leczenie schizofrenii, psychoz, choroby afektywnej dwubiegunowej, zaburzeń zachowania w chorobach neurodegeneracyjnych oraz kontrolę nudności i wymiotów. Do tej grupy leków należą m.in. haloperydol, risperidon, olanzapina, kwetiapina, klozapina oraz metoklopramid.

Stosowanie antagonistów receptorów dopaminowych wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe (parkinsonizm polekowy, akatyzja, dystonia), późne dyskinezy, hiperprolaktynemia, zaburzenia metaboliczne (przyrost masy ciała, hiperglikemia, dyslipidemia) oraz wydłużenie odstępu QT. Dobór odpowiedniego leku wymaga indywidualnego podejścia z uwzględnieniem profilu działań niepożądanych.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl