zakażenie górnych dróg moczowych

Zakażenie górnych dróg moczowych (ZGDM) to infekcja obejmująca nerki, miedniczki nerkowe lub moczowody. Najczęstszą postacią ZGDM jest ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek (pyelonephritis), które charakteryzuje się stanem zapalnym miąższu nerkowego, układu kielichowo-miedniczkowego oraz tkanki śródmiąższowej nerek.

Głównym czynnikiem etiologicznym zakażeń górnych dróg moczowych jest Escherichia coli, odpowiedzialna za około 80-90% przypadków. Inne patogeny to Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis, Enterococcus faecalis oraz Pseudomonas aeruginosa. Zakażenie najczęściej rozwija się wstępująco z dolnych dróg moczowych, rzadziej drogą krwiopochodną lub limfatyczną.

Objawy kliniczne ZGDM obejmują wysoką gorączkę (>38°C), dreszcze, ból w okolicy lędźwiowej, nudności, wymioty, częstomocz, parcia naglące oraz objawy ogólnoustrojowe. W diagnostyce istotne znaczenie ma badanie ogólne i posiew moczu, markery stanu zapalnego (CRP, OB, leukocytoza) oraz w wybranych przypadkach badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa).

Leczenie zakażeń górnych dróg moczowych opiera się na antybiotykoterapii empirycznej, modyfikowanej po uzyskaniu wyniku posiewu moczu i antybiogramu. W przypadkach niepowikłanych stosuje się fluorochinolony, cefalosporyny III generacji lub aminoglikozydy. Ciężkie przypadki wymagają hospitalizacji i parenteralnego podawania antybiotyków. Czas terapii wynosi zwykle 7-14 dni, zależnie od ciężkości zakażenia i odpowiedzi na leczenie.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl