zaleganie baru siarczanu
Zaleganie baru siarczanu (siarczanu baru) to zjawisko medyczne związane z gromadzeniem się w organizmie nieprzezroczystego dla promieni rentgenowskich związku chemicznego, stosowanego jako środek kontrastowy w diagnostyce obrazowej. Siarczan baru (BaSO₄) jest powszechnie wykorzystywany w badaniach przewodu pokarmowego, takich jak pasaż przewodu pokarmowego, wlew doodbytniczy czy badanie przełyku.
W normalnych warunkach siarczan baru powinien zostać całkowicie wydalony z organizmu w ciągu kilku dni po badaniu. Jednak w niektórych przypadkach może dochodzić do jego zalegania, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami motoryki przewodu pokarmowego, niedrożnością, perforacją, zapaleniem uchyłków czy stanami pooperacyjnymi. Zjawisko to może być widoczne na późniejszych badaniach obrazowych jako nieprawidłowe skupiska środka kontrastowego.
Zaleganie baru siarczanu może prowadzić do komplikacji, takich jak zagęszczenie mas kałowych, tworzenie się kamieni barytowych, a w rzadkich przypadkach do niedrożności mechanicznej jelit. Szczególnie niebezpieczne jest przedostanie się siarczanu baru poza światło przewodu pokarmowego (np. przy perforacji), gdyż może prowadzić do reakcji zapalnych, powstawania ziarniniaków czy ropni. Z tego powodu przy podejrzeniu perforacji przewodu pokarmowego stosuje się wodne środki kontrastowe zamiast barytowych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Metylu parahydroksybenzoesan (E218) jest składnikiem pomocniczym preparatu diagnostycznego Barium sulfuricum Medana, występującym w stężeniu 0,75 mg/ml w zawiesinie doustnej i doodbytniczej o stężeniu baru siarczanu 1 g/ml. Preparat stosowany jest pod kontrolą medyczną, a dawkowanie ustala specjalista w zależności od rodzaju badania radiologicznego przewodu pokarmowego. Podawanie odbywa się doustnie (przełyk, żołądek, dwunastnica, jelito cienkie) lub doodbytniczo (jelito grube). W badaniu jelita grubego metodą podwójnego kontrastu preparat podaje się bez rozcieńczenia, natomiast przy metodzie konwencjonalnej rozcieńcza się go wodą w stosunku 1:1. Standardowe zużycie zawiesiny wynosi 80-200 g (45-112 ml), co odpowiada całkowitej zawartości metylu parahydroksybenzoesanu 33,75-84 mg na badanie.
badanie jelita grubego, badanie obrazowe, badanie radiologiczne, bar siarczan, metoda konwencjonalna, metoda podwójnego kontrastu, metylu parahydroksybenzoesan, odcinek przewodu pokarmowego, parahydroksybenzoesan, podwójny kontrast, preparat diagnostyczny, przewód pokarmowy, reakcja nadwrażliwości, środek przeczyszczający, substancja pomocnicza, zaleganie baru siarczanu, zastosowanie diagnostyczne, zawiesina doustna i doodbytnicza -
Leksykon leków
Barium sulfuricum Medana to zawiesina doustna i doodbytnicza stosowana jako środek kontrastowy w diagnostyce radiologicznej przewodu pokarmowego. Preparat zawiera 1 g siarczanu baru w 1 ml produktu. Dawkowanie jest indywidualizowane przez specjalistę, zależnie od badanego odcinka przewodu pokarmowego, masy ciała pacjenta, czasu trwania badania oraz techniki obrazowania. Standardowo na jedno badanie zużywa się od 80 do 200 g zawiesiny (odpowiednio 45–112 ml). Podanie może odbywać się doustnie (przełyk, żołądek, dwunastnica, jelito cienkie) bez rozcieńczania lub doodbytniczo (jelito grube) metodą podwójnego kontrastu bez rozcieńczania lub metodą konwencjonalną po rozcieńczeniu wodą 1:1.
badanie diagnostyczne, badanie radiologiczne, bar siarczan, diagnostyka radiologiczna przewodu pokarmowego, dwunastnica, jelito cienkie, jelito grube, metoda podwójnego kontrastu, odcinek przewodu pokarmowego, procedura diagnostyczna, przełyk, przewód pokarmowy, środek kontrastowy, środek przeczyszczający, technika obrazowania, zaleganie baru siarczanu, zawiesina doustna i doodbytnicza, żołądek
