Właściwości farmakokinetyczne
Wamlox 10 mg + 160 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Wamlox (amlodypina + walsartan)

Produkt leczniczy Wamlox zawiera dwie substancje czynne: amlodypinę (w postaci amlodypiny bezylanu) oraz walsartan, występujące w trzech konfiguracjach dawek: 5 mg + 80 mg, 5 mg + 160 mg oraz 10 mg + 160 mg. Obie substancje czynne charakteryzują się farmakokinetyką liniową, co oznacza proporcjonalny wzrost stężenia w osoczu do zastosowanej dawki.¹

Farmakokinetyka produktu złożonego Wamlox

Po doustnym podaniu produktu Wamlox, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w różnym czasie dla obu substancji aktywnych – dla walsartanu po około 3 godzinach, natomiast dla amlodypiny po 6-8 godzinach. Szybkość i zakres wchłaniania produktu złożonego odpowiadają biodostępności poszczególnych substancji podanych oddzielnie w postaci pojedynczych tabletek.²

Farmakokinetyka amlodypiny

Wchłanianie

Po podaniu doustnym dawek terapeutycznych samej amlodypiny, maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane po 6-12 godzinach. Całkowita biodostępność amlodypiny jest relatywnie wysoka i mieści się w zakresie od 64% do 80%. Istotne z klinicznego punktu widzenia jest to, że przyjmowanie pokarmu nie wpływa na biodostępność amlodypiny, co daje elastyczność w stosowaniu leku względem posiłków.³

Dystrybucja

Amlodypina charakteryzuje się objętością dystrybucji wynoszącą około 21 l/kg, co wskazuje na jej dobrą penetrację do tkanek. Badania in vitro wykazały, że amlodypina w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza – około 97,5% leku znajdującego się w krwiobiegu występuje w postaci związanej z białkami.⁴

Metabolizm

Amlodypina podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu – około 90% leku jest metabolizowane w wątrobie do nieczynnych metabolitów, co ma znaczenie w przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.⁵

Eliminacja

Eliminacja amlodypiny z osocza przebiega dwufazowo, z końcowym okresem półtrwania w fazie eliminacji wynoszącym około 30 do 50 godzin. Ta właściwość powoduje, że stężenia leku w osoczu w stanie stacjonarnym osiągane są dopiero po 7-8 dniach regularnego przyjmowania. Z organizmu wydalone zostaje 10% amlodypiny w postaci niezmienionej oraz 60% w postaci metabolitów, przy czym główną drogą wydalania jest nerka.⁶

Farmakokinetyka walsartanu

Wchłanianie

Po podaniu doustnym samego walsartanu, maksymalne stężenia w osoczu są osiągane stosunkowo szybko, bo już po 2-4 godzinach. Średnia bezwzględna biodostępność walsartanu wynosi 23%. W przeciwieństwie do amlodypiny, walsartan wykazuje wrażliwość na obecność pokarmu – przyjmowanie go wraz z posiłkiem zmniejsza zarówno jego stężenie w osoczu (mierzone jako AUC) o około 40%, jak i maksymalne stężenie (Cmax) o około 50%. Jednakże po upływie około 8 godzin stężenia walsartanu w osoczu są zbliżone niezależnie od tego, czy lek był przyjmowany na czczo czy po posiłku. Co istotne, zmniejszenie wartości AUC nie przekłada się na klinicznie znaczące osłabienie działania terapeutycznego, dlatego walsartan może być podawany niezależnie od posiłków.⁷

Dystrybucja

Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów, co wskazuje, że walsartan nie przedostaje się w znacznym stopniu do tkanek peryferyjnych. Podobnie jak amlodypina, również walsartan w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza (94-97%), przy czym głównym białkiem wiążącym jest albumina surowicy.⁸

Metabolizm

W przeciwieństwie do amlodypiny, walsartan nie podlega intensywnemu metabolizmowi – tylko około 20% podanej dawki jest wydalane w postaci metabolitów. W osoczu zidentyfikowano hydroksymetabolit walsartanu, ale występuje on w niskich stężeniach (poniżej 10% AUC walsartanu) i nie wykazuje aktywności farmakologicznej.⁹

Eliminacja

Walsartan charakteryzuje się wielowykładniczą kinetyką rozpadu z dwoma wyraźnymi fazami eliminacji: szybką fazą alfa (t_1/2α <1h) oraz wolniejszą fazą beta (t_1/2β około 9h). Główną drogą eliminacji walsartanu jest wydalanie z kałem (około 83% dawki), natomiast z moczem wydalane jest około 13% dawki. W obu przypadkach lek wydalany jest głównie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym, klirens osoczowy walsartanu wynosi około 2 l/h, przy czym klirens nerkowy stanowi 0,62 l/h (około 30% klirensu całkowitego). Całkowity okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.<sup data-drug="Wamlox" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Eliminacja: Walsartan charakteryzuje się wielowykładniczą kinetyką rozpadu (t1/2α 10

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

Dla populacji pediatrycznej (pacjenci poniżej 18 roku życia) nie są dostępne dane farmakokinetyczne dotyczące leku Wamlox, co ogranicza możliwość jego stosowania w tej grupie wiekowej.¹¹

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku (65 lat i powyżej) obserwuje się pewne zmiany w farmakokinetyce składników leku Wamlox:

• W przypadku amlodypiny czas do uzyskania maksymalnego stężenia w osoczu pozostaje podobny jak u młodszych pacjentów, jednak klirens amlodypiny ma tendencję do zmniejszania się, co prowadzi do zwiększenia pola pod krzywą (AUC) i wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji.¹²
• Dla walsartanu średnie ogólnoustrojowe AUC jest nawet o 70% większe u pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu z młodszymi pacjentami.¹³

Z uwagi na powyższe zmiany farmakokinetyczne, w przypadku zwiększania dawki u pacjentów w podeszłym wieku zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności.¹⁴

Zaburzenia czynności nerek

Zaburzenia czynności nerek nie wpływają w sposób istotny na farmakokinetykę amlodypiny. Jest to zgodne z jej właściwościami farmakologicznymi, jako że metabolizowana jest głównie w wątrobie. Podobnie w przypadku walsartanu, którego klirens nerkowy stanowi jedynie 30% całkowitego klirensu osoczowego, nie zaobserwowano korelacji pomiędzy czynnością nerek a całkowitym wpływem walsartanu na organizm.¹⁵

Zaburzenia czynności wątroby

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dostępne są ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny. U tych pacjentów obserwuje się zmniejszony klirens amlodypiny, co prowadzi do zwiększenia pola pod krzywą AUC o około 40-60%.¹⁶

U pacjentów z łagodną do umiarkowanej przewlekłą chorobą wątroby, całkowity wpływ walsartanu na organizm (mierzony wartością AUC) jest przeciętnie dwukrotnie większy niż u zdrowych ochotników (dobranych według wieku, płci i masy ciała).¹⁷

Ze względu na powyższe właściwości farmakokinetyczne, należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania leku Wamlox u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.¹⁸