chłoniak nie-Hodgkinowski
Chłoniak nie-Hodgkinowski (NHL) to heterogenna grupa nowotworów wywodzących się z układu limfatycznego, głównie z limfocytów B, T lub komórek NK. W przeciwieństwie do chłoniaka Hodgkina, NHL charakteryzuje się brakiem komórek Reed-Sternberga i większą różnorodnością podtypów histopatologicznych.
Klasyfikacja WHO dzieli NHL na ponad 60 podtypów, różniących się przebiegiem klinicznym, rokowaniem i odpowiedzią na leczenie. Najczęstsze typy to chłoniak rozlany z dużych komórek B (DLBCL), chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza oraz chłoniaki strefy brzeżnej.
Diagnostyka NHL obejmuje badanie histopatologiczne węzła chłonnego lub zajętego narządu, badania immunohistochemiczne, cytogenetyczne oraz molekularne. Określenie stopnia zaawansowania opiera się na klasyfikacji Ann Arbor z modyfikacją Lugano, uwzględniającej obecność objawów ogólnych i zajęcie narządów pozawęzłowych.
Leczenie NHL zależy od podtypu histologicznego, stopnia zaawansowania i czynników rokowniczych. Obejmuje immunochemioterapię (np. schemat R-CHOP w DLBCL), radioterapię, immunoterapię, terapie celowane oraz przeszczepienie komórek macierzystych. Nowoczesne podejścia terapeutyczne, w tym CAR-T, istotnie poprawiły rokowanie w wielu podtypach NHL.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak hodgkina (choroba hodgkina) – Diagnostyka i diagnoza
Chłoniak Hodgkina to złośliwy nowotwór układu limfatycznego charakteryzujący się obecnością komórek Reed-Sternberga w specyficznym mikrośrodowisku zapalnym. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym, podstawowych badaniach laboratoryjnych (m.in. morfologia, OB, LDH) oraz zaawansowanych badaniach obrazowych, z PET-CT jako standardem w ocenie zaawansowania i monitorowaniu odpowiedzi na leczenie. Biopsja wycinająca węzeł chłonny pozostaje złotym standardem diagnostycznym, umożliwiając pełną ocenę histopatologiczną i immunofenotypową. Klasyfikacja WHO wyróżnia klasyczny chłoniak Hodgkina (ok. 95% przypadków) z podtypami oraz chłoniaka guzkowego z przewagą limfocytów (NLPHL). Stopniowanie wg Ann Arbor z modyfikacją Lugano oraz ocena czynników prognostycznych (m.in. objawy B, masywne zajęcie śródpiersia, IPS) są kluczowe dla planowania terapii.
badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie molekularne, badanie ultrasonograficzne, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja nacinająca, biopsja wycinająca, chłoniak Hodgkina, chłoniak nie-Hodgkinowski, choroba Hodgkina, dehydrogenaza mleczanowa, eozynofilia, gorączka nieznanego pochodzenia, gruźlica, klasyczny chłoniak Hodgkina, komórki Reed-Sternberga, limfopenia, międzynarodowy wskaźnik prognostyczny, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, neutrofilia, nocne poty, objawy B, odczyn Biernackiego, PET-CT, pozytonowa tomografia emisyjna, rentgen klatki piersiowej, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, sarkoidoza, sekwencjonowanie nowej generacji, stwardnienie guzkowe, świąd skóry, szpik kostny, terapia celowana, toczeń rumieniowaty układowy, toksoplazmoza, tomografia komputerowa, układ limfatyczny, utrata wagi - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak t-komórkowy skóry – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Chłoniak T-komórkowy skóry (CTCL), w tym najczęstszy ziarniniak grzybiasty (MF) oraz zespół Sézary’ego (SS), charakteryzuje się rokowaniem ściśle zależnym od stadium choroby w momencie rozpoznania. Wczesne stadia (IA-IIA) cechują się wysokim 5-letnim przeżyciem swoistym dla choroby na poziomie 89-98% oraz 10-letnim przeżyciem względnym wynoszącym 90,3%, z medianą przeżycia przekraczającą 20 lat w stadium IA. W zaawansowanych stadiach (IIB-IVB) obserwuje się znaczne pogorszenie rokowania: stadium IIB (guzy skórne) ma medianę przeżycia 3,2 roku i 10-letnie przeżycie względne 42%, stadium III (erytrodermia) medianę 4-6 lat i 10-letnie przeżycie 83%, a stadia IV (zajęcie pozaskórne) medianę przeżycia poniżej 1,5 roku i 10-letnie przeżycie 20% przy zajęciu węzłów chłonnych. Zespół Sézary’ego cechuje się 5-letnim przeżyciem swoistym dla choroby na poziomie 36% i medianą przeżycia 2-4 lata. Negatywne czynniki prognostyczne obejmują wiek ≥60 lat, płeć męską, podwyższony poziom LDH, obecność limfadenopatii, zajęcie krwi i narządów wewnętrznych oraz transformację do chłoniaka z dużych komórek.
beta-2 mikroglobulina, chłoniak nie-Hodgkinowski, chłoniak T-komórkowy skóry, choroba Hodgkina, dehydrogenaza mleczanowa, eozynofilia, klasyfikacja Ann Arbor, krew obwodowa, limfadenopatia, międzynarodowy indeks prognostyczny, pembrolizumab, posocznica, przeszczep komórek macierzystych krwiotwórczych, Pseudomonas aeruginosa, stadium T1, Staphylococcus aureus, zespół Sézary’ego, ziarniniak grzybiasty