klasyfikacja Ann Arbor
Klasyfikacja Ann Arbor to system oceny stopnia zaawansowania chłoniaków ziarniczych (chłoniak Hodgkina) oraz niektórych chłoniaków nieziarniczych. Została opracowana w 1971 roku w Ann Arbor (Michigan, USA) i stanowi podstawę stratyfikacji pacjentów oraz wyboru odpowiedniego schematu leczenia.
System Ann Arbor dzieli chłoniaki na cztery stadia (I-IV) w zależności od lokalizacji i rozległości zmian nowotworowych. Stadium I oznacza zajęcie pojedynczej grupy węzłów chłonnych lub pojedynczego narządu pozalimfatycznego. Stadium II obejmuje zajęcie dwóch lub więcej grup węzłów chłonnych po tej samej stronie przepony. Stadium III charakteryzuje się zajęciem węzłów chłonnych lub narządów po obu stronach przepony. Stadium IV oznacza rozsiany proces nowotworowy z zajęciem jednego lub więcej narządów pozalimfatycznych.
Klasyfikacja zawiera również oznaczenia dodatkowe: A – brak objawów ogólnych, B – obecność objawów ogólnych (gorączka >38°C, nocne poty, utrata masy ciała >10% w ciągu 6 miesięcy), E – zajęcie narządu pozalimfatycznego przylegającego do zajętych węzłów chłonnych, S – zajęcie śledziony, X – obecność zmiany masywnej (bulky disease). Modyfikacja Cotswolds z 1989 roku dodała oznaczenie dla zmian resztkowych po leczeniu.
Mimo wprowadzenia nowszych systemów klasyfikacji dla niektórych typów chłoniaków, klasyfikacja Ann Arbor pozostaje istotnym narzędziem diagnostycznym i prognostycznym w hematologii i onkologii klinicznej, pomagając w podejmowaniu decyzji terapeutycznych oraz ocenie rokowania pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak – Diagnostyka i diagnoza
Chłoniaki stanowią heterogenną grupę nowotworów złośliwych układu limfatycznego, których prawidłowa diagnostyka jest kluczowa dla wyboru terapii i oceny rokowania. Podstawą rozpoznania jest biopsja węzła chłonnego, preferencyjnie wycinająca, umożliwiająca ocenę architektury węzła i identyfikację charakterystycznych komórek, np. Reed-Sternberga w chłoniaku Hodgkina. Diagnostyka uzupełniana jest przez badania histopatologiczne, immunofenotypowanie, cytogenetykę oraz molekularne techniki, takie jak sekwencjonowanie NGS. Badania obrazowe, w tym CT, PET-CT (z użyciem 18F-FDG) oraz MRI, pozwalają na ocenę rozprzestrzenienia choroby i monitorowanie odpowiedzi na leczenie. Badania laboratoryjne, w tym morfologia krwi, testy funkcji wątroby i nerek oraz markery biochemiczne (np. LDH), dostarczają informacji o stanie ogólnym pacjenta i mają znaczenie prognostyczne. Biopsja i aspiracja szpiku kostnego są istotne w ocenie zajęcia szpiku i określaniu stadium zaawansowania.
aberracja chromosomowa, analiza histopatologiczna, anemia, aspiracja szpiku kostnego, badanie cytogenetyczne, badanie fizykalne, badanie scyntygraficzne kości, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja nacinająca, biopsja płynna, biopsja szpiku kostnego, biopsja węzła chłonnego, biopsja wycinająca, chłoniak, chłoniak Hodgkina, chłoniak non-Hodgkin, cytometria przepływowa, dehydrogenaza mleczanowa, hematopatolog, immunofenotypowanie, klasyfikacja Ann Arbor, klasyfikacja Lugano, komórka Reed-Sternberga, laparoskopia, leukocytoza, małopłytkowość, mediastinoskopia, morfologia krwi, nowotwór złośliwy układu limfatycznego, powiększony węzeł chłonny, pozytonowa tomografia emisyjna, rezonans magnetyczny, rozlany chłoniak z dużych komórek B, sekwencjonowanie nowej generacji, tomografia komputerowa - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak nieziarniczy – Diagnostyka i diagnoza
Chłoniak nieziarniczy (NHL) stanowi heterogeniczną grupę nowotworów złośliwych układu limfatycznego, wywodzących się z limfocytów B, T lub komórek NK. Diagnostyka opiera się na wieloetapowym procesie, którego podstawą jest biopsja wycinająca powiększonego węzła chłonnego, umożliwiająca dokładną ocenę histopatologiczną i immunofenotypową, niezbędną do określenia podtypu chłoniaka. Badania laboratoryjne, w tym morfologia krwi, poziom dehydrogenazy mleczanowej (LDH) oraz testy serologiczne w kierunku infekcji wirusowych (HIV, HBV, HCV), dostarczają informacji o stanie ogólnym pacjenta i mogą wskazywać na obecność choroby. Obrazowanie, takie jak tomografia komputerowa (CT), pozytonowa tomografia emisyjna (PET-CT), rezonans magnetyczny (MRI) oraz ultrasonografia, pozwala na ocenę lokalizacji, rozległości zmian oraz zaawansowania choroby, w tym zajęcia narządów pozalimfatycznych i ośrodkowego układu nerwowego.
analiza histopatologiczna, badania cytogenetyczne, badanie endoskopowe, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja szpiku kostnego, biopsja wycinająca, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak rozlany z dużych komórek B, cytometria przepływowa, dehydrogenaza mleczanowa, dysfagia, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, immunofenotypowanie, immunohistochemia, klasyfikacja Ann Arbor, klasyfikacja Lugano, komórki nowotworowe, krążące DNA nowotworowe, międzynarodowy indeks prognostyczny, morfologia krwi, nakłucie lędźwiowe, płyn mózgowo-rdzeniowy, powiększone węzły chłonne, pozytonowa tomografia emisyjna, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, stadium zaawansowania choroby, terapia celowana, tomografia komputerowa, układ limfatyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak t-komórkowy skóry – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Chłoniak T-komórkowy skóry (CTCL), w tym najczęstszy ziarniniak grzybiasty (MF) oraz zespół Sézary’ego (SS), charakteryzuje się rokowaniem ściśle zależnym od stadium choroby w momencie rozpoznania. Wczesne stadia (IA-IIA) cechują się wysokim 5-letnim przeżyciem swoistym dla choroby na poziomie 89-98% oraz 10-letnim przeżyciem względnym wynoszącym 90,3%, z medianą przeżycia przekraczającą 20 lat w stadium IA. W zaawansowanych stadiach (IIB-IVB) obserwuje się znaczne pogorszenie rokowania: stadium IIB (guzy skórne) ma medianę przeżycia 3,2 roku i 10-letnie przeżycie względne 42%, stadium III (erytrodermia) medianę 4-6 lat i 10-letnie przeżycie 83%, a stadia IV (zajęcie pozaskórne) medianę przeżycia poniżej 1,5 roku i 10-letnie przeżycie 20% przy zajęciu węzłów chłonnych. Zespół Sézary’ego cechuje się 5-letnim przeżyciem swoistym dla choroby na poziomie 36% i medianą przeżycia 2-4 lata. Negatywne czynniki prognostyczne obejmują wiek ≥60 lat, płeć męską, podwyższony poziom LDH, obecność limfadenopatii, zajęcie krwi i narządów wewnętrznych oraz transformację do chłoniaka z dużych komórek.
beta-2 mikroglobulina, chłoniak nie-Hodgkinowski, chłoniak T-komórkowy skóry, choroba Hodgkina, dehydrogenaza mleczanowa, eozynofilia, klasyfikacja Ann Arbor, krew obwodowa, limfadenopatia, międzynarodowy indeks prognostyczny, pembrolizumab, posocznica, przeszczep komórek macierzystych krwiotwórczych, Pseudomonas aeruginosa, stadium T1, Staphylococcus aureus, zespół Sézary’ego, ziarniniak grzybiasty