klirens walproinianu
Klirens walproinianu odnosi się do procesu usuwania kwasu walproinowego (walproinianu) z organizmu, głównie przez metabolizm wątrobowy. Walproinian to lek przeciwpadaczkowy powszechnie stosowany w leczeniu padaczki, choroby afektywnej dwubiegunowej oraz w profilaktyce migreny.
Metabolizm walproinianu zachodzi głównie w wątrobie poprzez glukuronidację, beta-oksydację i omega-oksydację. Klirens tego leku wykazuje znaczną zmienność międzyosobniczą i może być modyfikowany przez czynniki takie jak wiek, choroby współistniejące (szczególnie niewydolność wątroby) oraz interakcje lekowe. U pacjentów pediatrycznych klirens walproinianu jest zazwyczaj wyższy w przeliczeniu na kilogram masy ciała niż u dorosłych.
Monitorowanie stężenia walproinianu w surowicy jest istotne klinicznie ze względu na wąski indeks terapeutyczny oraz potencjalną hepatotoksyczność. Zmniejszony klirens walproinianu może prowadzić do kumulacji leku i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, w tym zaburzeń funkcji wątroby, trzustki, czy hematologicznych. Wartość klirensu walproinianu powinna być brana pod uwagę przy ustalaniu dawkowania, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka zaburzeń eliminacji leku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – ValproLEK 300 300 mg
Walproinian sodu, substancja czynna leku ValproLEK 300, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Istotne jest monitorowanie stężenia walproinianu oraz dostosowanie dawek leków współstosowanych, zwłaszcza w przypadku leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, lamotrygina), psychotropowych (neuroleptyki, inhibitory MAO, benzodiazepiny) oraz antybiotyków z grupy karbapenemów, które mogą obniżać stężenie walproinianu nawet o 60-100% w ciągu 2 dni. Walproinian zwiększa stężenia fenobarbitalu i wolnej frakcji fenytoiny, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej i oznaczania poziomów leków w osoczu. W przypadku lamotryginy wydłuża się jej okres półtrwania prawie dwukrotnie, co zwiększa ryzyko toksyczności, w tym ciężkich wysypek skórnych, dlatego konieczne jest zmniejszenie dawki i monitorowanie pacjenta.
antagonista witaminy K, antybiotyk karbapenemowy, ataksja, benzodiazepina, czas protrombinowy, dysfagia, działanie drgawkotwórcze, działanie sedatywne, działanie uspokajające, encefalopatia hiperamonemiczna, fenobarbital, fenytoina, glukuronidacja walproinianu, hepatotoksyczność, hiperamonemia, induktor enzymatyczny, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, karbapenem, klirens walproinianu, kwas gamma-aminomasłowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek psychotropowy, meflochina, metabolizm lamotryginy, nimodypina, okres półtrwania, olanzapina, próg drgawkowy, propofol, ryfampicyna, sedacja, toksyczność kliniczna, UDP-glukuronylotransferaza, układ GABA-ergiczny, walproinian sodu, wysypka skórna, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zydowudyna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Absenor 300 mg
Walproinian sodu, zawarty w produkcie leczniczym Absenor (tabletki o przedłużonym uwalnianiu 300 mg lub 500 mg), wykazuje istotne działanie teratogenne oraz wpływa negatywnie na płodność u kobiet i mężczyzn. U kobiet w wieku rozrodczym i ciężarnych stosowanie walproinianu jest przeciwwskazane, z wyjątkiem sytuacji, gdy brak jest alternatywnego leczenia padaczki, przy jednoczesnym wdrożeniu programu zapobiegania ciąży. Ekspozycja płodowa na walproinian wiąże się z około 11% ryzykiem wad wrodzonych, w tym wad cewy nerwowej, dysmorfizmu twarzy, wad serca, nerek i kończyn, a także zaburzeń narządów zmysłów (np. głuchota, coloboma, małoocze). Ryzyko wad i zaburzeń neurorozwojowych (opóźnienia rozwoju, obniżony IQ o 7-10 punktów, autyzm, ADHD) jest zależne od dawki i zwiększa się przy terapii wielolekowej. Zaleca się ścisły monitoring stężenia walproinianu w surowicy, szczególnie w III trymestrze, oraz specjalistyczny nadzór prenatalny i suplementację kwasem foliowym.
ADHD, afibrynogenemia, aplazja kości promieniowej, bariera łożyskowa, choroba afektywna dwubiegunowa, dysmorfizm twarzy, działanie teratogenne, hipofibrynogenemia, hipoglikemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor enzymatyczny, klirens walproinianu, kraniostenoza, małoocze, monoterapia walproinianem, napad padaczkowy, niedoczynność tarczycy, padaczka, policystyczne jajniki, rozszczep wargi i podniebienia, sodu walproinian, stan padaczkowy, suplementacja kwasem foliowym, szczelina oka, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, trombocytopenia, wada cewy nerwowej, wada serca, wada wrodzona, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie odżywiania, zaburzenie słuchu, zespół krwotoczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depakine Chronosphere 500 (333,30 mg + 145,14 mg)/sasz.
Depakine Chronosphere, zawierający sodu walproinian i kwas walproinowy, cechuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz znacznym wiązaniem z białkami osocza, zależnym od dawki i stopnia wysycenia. Lek dystrybuuje się głównie w krwi i płynach zewnątrzkomórkowych, a stężenie kwasu walproinowego w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiada stężeniu frakcji wolnej w osoczu, co jest kluczowe dla działania przeciwpadaczkowego. Okres półtrwania wynosi 8-20 godzin, natomiast w postaci Depakine Chronosphere wynosi około 13-16 godzin, z osiągnięciem stężenia maksymalnego (Tmax) po około 7 godzinach. Stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 dniach stosowania. Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (ok. 40%) z udziałem enzymów UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, a eliminacja odbywa się przez nerki po sprzężeniu z kwasem glukuronowym i β-oksydacji. Lek nie indukuje układu cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych, a jego frakcja wolna jest usuwana podczas hemodializy.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białka krwi, biorównoważność, biotransformacja walproinianu, cytochrom P450, działanie przeciwpadaczkowe, glukuronidacja, interakcja lekowa, klirens walproinianu, metabolizm walproinianu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, przedłużone uwalnianie, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, stężenie maksymalne, walproinian sodu, wiązanie z białkami, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Convival Chrono 500 mg
Walproinian sodu, substancja czynna leku Convival Chrono, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz ograniczoną objętością dystrybucji do krwi i płynu zewnątrzkomórkowego. Lek przenika przez barierę krew-mózg, co jest kluczowe dla jego działania przeciwdrgawkowego. Walproinian wykazuje wysokie, dawko-zależne wiązanie z białkami osocza, co ma znaczenie kliniczne w kontekście interakcji lekowych i dializy. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym oraz beta-utlenianie, bez indukcji enzymów cytochromu P-450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Okres półtrwania wynosi 15-17 godzin, umożliwiając dawkowanie 1-2 razy na dobę, a hemodializa usuwa jedynie około 10% niezwiązanego leku.
bariera krew-mózg, beta-utlenienie, białka osocza, biodostępność, cytochrom P-450, działanie przeciwdrgawkowe, frakcja niezwiązana, interakcja lekowa, klirens walproinianu, kwas glukuronowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, środek estrogenowo-progesteronowy, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, walproinian sodu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Absenor 500 mg
Walproinian sodu (Absenor) jest przeciwwskazany w ciąży, zwłaszcza w leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej, oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznego programu zapobiegania ciąży. W leczeniu padaczki dopuszcza się jego stosowanie w ciąży jedynie w braku alternatyw, przy czym zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki, podział dawki na kilka mniejszych oraz preferowanie postaci o przedłużonym uwalnianiu. Ekspozycja płodu na walproinian wiąże się z wysokim ryzykiem wad wrodzonych (około 11% w monoterapii u kobiet z padaczką vs. 2-3% w populacji ogólnej), w tym wad cewy nerwowej, dysmorfizmu twarzy, rozszczepu wargi i podniebienia, wad serca, nerek, układu moczowo-płciowego oraz kończyn. Ponadto, narażenie prenatalne zwiększa ryzyko zaburzeń neurorozwojowych, takich jak opóźnienia rozwojowe (30-40% dzieci przedszkolnych), obniżony IQ o 7-10 punktów w wieku szkolnym, autyzm (3-5-krotnie wyższe ryzyko) oraz ADHD (1,5-krotnie wyższe ryzyko). Konieczne jest specjalistyczne monitorowanie prenatalne, w tym badania w kierunku wad cewy nerwowej, oraz regularne oznaczanie stężenia walproinianu w surowicy, które może ulegać znacznym wahaniom w ciąży (np. trzykrotny wzrost w III trymestrze).
ADHD, afibrynogenemia, amenorrhea, aplazja kości promieniowej, autyzm dziecięcy, choroba afektywna dwubiegunowa, coloboma, głuchota, hipofibrynogenemia, hipoglikemia, klirens walproinianu, kraniostenoza, mikroftalmia, niedoczynność tarczycy, padaczka, Program Zapobiegania Ciąży, rozszczep wargi i podniebienia, stan padaczkowy, suplementacja kwasu foliowego, teratogenność, trombocytopenia, wada cewy nerwowej, walproinian, walproinian sodu, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół krwotoczny, zespół odstawienny, zespół policystycznych jajników - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depakine Chronosphere 100 (66,66 mg + 29,03 mg)/sasz.
Walproinian sodu i kwas walproinowy, substancje czynne leku Depakine Chronosphere, charakteryzują się niemal całkowitą biodostępnością doustną (~100%) oraz specyficznym profilem farmakokinetycznym wynikającym z przedłużonego uwalniania. Maksymalne stężenie (Cmax) jest o około 25% niższe niż w postaci o bezpośrednim uwalnianiu, osiągane po około 7 godzinach, z utrzymującym się plateau stężenia między 4 a 14 godziną. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza, zależne od dawki, a stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiada frakcji wolnej w osoczu, co jest kluczowe dla działania przeciwpadaczkowego. Walproinian przenika przez barierę łożyskową, a w mleku matki osiąga 1-10% stężeń surowiczych. Stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 dniach, a okres półtrwania u dorosłych wynosi 8-20 godzin (w Depakine Chronosphere 13-16 godzin). Podawanie w dwóch dawkach dziennie zmniejsza wahania stężenia o połowę, zapewniając stabilniejszy efekt terapeutyczny.
bariera łożyskowa, białka osocza, biotransformacja walproinianu, cytochrom P450, Depakine Chronosphere, glukuronidacja, hemodializa, klirens walproinianu, kwas walproinowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, przedłużone uwalnianie, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, terapia przeciwpadaczkowa, walproinian sodu - Leksykon substancji czynnych
Walproinian sodu – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Walproinian sodu jest przeciwwskazany w ciąży ze względu na udokumentowane działanie teratogenne, przenikanie przez barierę łożyska oraz wysokie ryzyko wad wrodzonych u płodu, które wynosi około 10,73-11% w monoterapii, znacznie przekraczając ryzyko populacyjne (2-3%). Wady obejmują m.in. wady cewy nerwowej, dysmorfizm twarzy, rozszczep wargi i podniebienia, kraniostenozę, wady serca, nerek, układu moczowo-płciowego oraz kończyn. Narażenie prenatalne może prowadzić do zaburzeń słuchu, wad rozwojowych oka (np. coloboma, małoocze) oraz istotnych zaburzeń neurorozwojowych, w tym opóźnień rozwojowych, obniżenia IQ o 7-10 punktów, a także zwiększonego ryzyka autyzmu (3-5-krotnie) i ADHD (1,5-krotnie). Ryzyko jest zależne od dawki, jednak nie ustalono bezpiecznej dawki progowej. Zaleca się, aby kobiety w wieku rozrodczym stosujące walproinian spełniały warunki programu zapobiegania ciąży, a w przypadku planowania ciąży konieczna jest zmiana terapii na alternatywną przed poczęciem i przerwaniem antykoncepcji.
ADHD, afibrynogenemia, aplazja kości promieniowej, autyzm dziecięcy, bariera łożyska, choroba afektywna dwubiegunowa, czynnik krzepnięcia, czynnik witaminy K, dysmorfizm twarzy, działanie teratogenne, hipofibrynogenemia, hipoglikemia, klirens walproinianu, kraniostenoza, kwas foliowy, napad padaczkowy, niedoczynność tarczycy, objaw odstawienia, policystyczne jajniki, rozszczep wargi i podniebienia, stan padaczkowy, teratologia, trombocytopenia, wada cewy nerwowej, wada nerki, wada serca, wada wrodzona, walproinian sodu, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół krwotoczny, zespół nadpobudliwości psychoruchowej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Convival Chrono 300 mg
Walproinian sodu, substancja czynna preparatu Convival Chrono, jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji, zwłaszcza w leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej, gdzie przeciwwskazanie jest bezwzględne. W leczeniu padaczki walproinian może być stosowany w ciąży jedynie w braku alternatyw, przy czym zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki i formy o przedłużonym uwalnianiu. Dane kliniczne wykazują wysokie ryzyko teratogenności walproinianu, z częstością wad wrodzonych sięgającą 10,73% (95% CI: 8,16-13,29) u dzieci matek stosujących monoterapię w ciąży, w porównaniu do 2-3% w populacji ogólnej. Najczęstsze wady to wady cewy nerwowej, dysmorfizm twarzy, rozszczep wargi i podniebienia, kraniostenoza, wady serca, nerek i układu moczowo-płciowego oraz kończyn. Ponadto, narażenie płodu wiąże się z ryzykiem zaburzeń słuchu, wad rozwojowych oczu oraz opóźnień rozwojowych, obniżenia IQ o 7-10 punktów oraz zwiększonego ryzyka ASD i ADHD.
ADHD, afibrynogenemia, aplazja kości promieniowej, autyzm dziecięcy, bariera łożyskowa, choroba afektywna dwubiegunowa, drgawki, drżenie, dysmorfizm twarzy, działanie teratogenne, głuchota, hipofibrynogenemia, hipoglikemia, klirens walproinianu, kraniostenoza, małoocze, małopłytkowość, monoterapia walproinianem, napad toniczno-kloniczny, niedoczynność tarczycy, padaczka, pobudzenie, Program Zapobiegania Ciąży, rozszczep wargi i podniebienia, stan padaczkowy, suplementacja kwasem foliowym, szczelina oka, wada cewy nerwowej, wada nerek, wada rozwojowa oka, wada serca, walproinian sodu, wrodzona wada rozwojowa, zaburzenie słuchu, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół krwotoczny, zespół odstawienny, zespół policystycznych jajników - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – ValproLEK 500 500 mg
ValproLEK 500 zawiera 333 mg walproinianu sodu i 145 mg kwasu walproinowego, odpowiadając łącznie 500 mg walproinianu sodu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Kwas walproinowy cechuje się niemal 100% biodostępnością po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po około 12 godzinach (zakres 3-24 h) i stabilnym stanem stacjonarnym po 3-4 dniach. Walproinian silnie wiąże się z białkami osocza (80-95%), jednak przy stężeniach >100 mg/L wzrasta frakcja wolna. Objętość dystrybucji ogranicza się do krwi z szybkim wymianą pozakomórkową. Stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiadają frakcji wolnej w osoczu, co jest kluczowe dla działania w OUN. Lek przenika przez barierę łożyskową, a stężenia u noworodków są zbliżone do matczynych. Niewielkie ilości (1-10%) przenikają do mleka matki, co wymaga uwagi przy karmieniu piersią.
bariera łożyskowa, beta-oksydacja, biodostępność, frakcja wolna, glikoproteina p, glukuronidacja, izoenzym CYP2C9, klirens ogólnoustrojowy, klirens walproinianu, kwas walproinowy, marskość wątroby, mleko ludzkie, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zapalenie wątroby, płyn mózgowo-rdzeniowy, proces utleniania, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, transferaza urydylodifosforoglukuronowa, układ cytochromu P450, walproinian sodu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – ValproLEK 300 300 mg
ValproLEK 300, zawierający walproinian sodu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się niemal 100% biodostępnością po podaniu doustnym oraz maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 12 godzinach (zakres 3-24 h). Stan stacjonarny uzyskuje się po 3-4 dniach terapii. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (80-95%), z wzrostem frakcji wolnej przy stężeniach >100 mg/L. Objętość dystrybucji ogranicza się do krwi, a stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiada frakcji wolnej w osoczu. Walproinian przenika przez łożysko i do mleka matki (1-10% stężenia w osoczu). Metabolizm wątrobowy jest główną drogą eliminacji, z udziałem UGT (50% dawki), beta-oksydacji (30-40%) oraz CYP450 (około 10%). Okres półtrwania u dorosłych wynosi 10-15 godzin, u dzieci 6-10 godzin, z istotnymi różnicami zależnymi od wieku i stanu klinicznego pacjenta.
bariera łożyska, beta-oksydacja, białko osocza, biodostępność, cytochrom P450, inhibitor enzymów wątrobowych, klirens ogólnoustrojowy, klirens walproinianu, kwas walproinowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostre zapalenie wątroby, P-glikoproteina, płyn mózgowo-rdzeniowy, przedłużone uwalnianie, sprzęganie z kwasem glukuronowym, transferaza urydylodifosforoglukuronowa, utlenianie, walproinian, walproinian sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dipromal 200 mg
Walproinian magnezu, substancja czynna Dipromalu w dawce 200 mg, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w surowicy w czasie 1-4 godzin. Wchłanianie może być nieznacznie opóźnione przez obecność pokarmu, a szybkość absorpcji jest nieco mniejsza niż w przypadku walproinianu sodu. Walproinian wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (80-90%), co jest zależne od stężenia leku i ma znaczenie kliniczne przy zmianach stężenia. Substancja przenika przez barierę krew-mózg oraz łożyskową, a także do mleka matki, co wymaga uwagi podczas terapii kobiet w ciąży i karmiących. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a okres półtrwania wynosi od 8 do 22 godzin, ulegając skróceniu pod wpływem leków indukujących enzymy mikrosomalne, takich jak karbamazepina, fenytoina i fenobarbital. Terapeutyczne stężenie walproinianu w surowicy mieści się w zakresie 40-100 μg/ml (280-700 μmol/l).
absorpcja substancji czynnej, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białka osocza, Dipromal, enzymy mikrosomalne, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, klirens walproinianu, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie we krwi, metabolizm walproinianu, okres półtrwania, przenikanie przez bariery biologiczne, stężenie w surowicy, stężenie we krwi, walproinian magnezu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depakine Chrono 300 200 mg + 87 mg
Walproinian sodu, aktywny składnik leku Depakine Chrono, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, zależnym od dawki. Lek przenika przez barierę krew-mózg oraz łożyskową, co ma znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście terapii kobiet w ciąży. Metabolizm walproinianu odbywa się głównie przez glukuronidację (około 40%) z udziałem izoenzymów UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, bez indukcji enzymów cytochromu P-450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Okres półtrwania u dorosłych wynosi 15-17 godzin, umożliwiając dawkowanie 1-2 razy na dobę, a stan stacjonarny stężenia leku osiągany jest po 2-4 dniach regularnego podawania. Minimalne stężenie terapeutyczne to 40-50 mg/L (zakres terapeutyczny 40-100 mg/L), natomiast stężenia powyżej 200 mg/L wiążą się z ryzykiem działań niepożądanych i wymagają redukcji dawki.
bariera łożyskowa, beta-utlenienie, białko krwi, biodostępność walproinianu, cytochrom P-450, Depakine Chrono, działanie niepożądane, działanie przeciwpadaczkowe, glukuronidacja, hemodializa, indukcja enzymatyczna, izoenzym UGT, izoenzym UGT1A6, klirens walproinianu, kwas glukuronowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, tkanka mózgowa, walproinian sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depakine Chrono 500 333 mg + 145 mg
Walproinian sodu, substancja czynna preparatu Depakine Chrono 500 (333 mg sodu walproinianu + 145 mg kwasu walproinowego), charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, zależnym od dawki. Lek przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego i tkanki mózgowej, co jest kluczowe dla jego działania przeciwpadaczkowego, a także przez barierę łożyskową, z poziomem stężenia w krwi pępowinowej porównywalnym lub nieco wyższym niż u matki. Okres półtrwania wynosi 15-17 godzin, co umożliwia dawkowanie 1-2 razy na dobę, a stężenie terapeutyczne w surowicy mieści się w zakresie 40-100 mg/L, z koniecznością redukcji dawki przy stężeniach >200 mg/L. Walproinian nie indukuje enzymów cytochromu P-450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami, a jego eliminacja odbywa się głównie przez nerki po uprzednim metabolizmie, głównie przez glukuronidację (ok. 40%) i beta-utlenienie.
bariera łożyskowa, beta-utlenienie, białka osocza, biodostępność, biotransformacja walproinianu, cytochrom P-450, doustny lek przeciwzakrzepowy, dystrybucja leku, działanie niepożądane, działanie przeciwpadaczkowe, farmakokinetyka pediatryczna, glukuronidacja, hemodializa, indukcja enzymów, izoenzym UGT1A6, izoenzym UGT1A9, klirens walproinianu, kwas walproinowy, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, proces metaboliczny, środek estrogenowo-progesteronowy, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, tkanka mózgowa, walproinian sodu, właściwości farmakokinetyczne, zakres terapeutyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Depakine Chrono 500 333 mg + 145 mg
Walproinian sodu (Depakine Chrono) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, co wymaga szczególnej uwagi podczas terapii skojarzonej. Istotne jest monitorowanie stężeń leków takich jak fenobarbital (zwiększenie stężenia i ryzyko sedacji, szczególnie u dzieci), fenytoina (wzrost frakcji wolnej, ryzyko toksyczności), lamotrygina (wydłużenie okresu półtrwania o 100%, zwiększone ryzyko ciężkiej wysypki) oraz karbamazepina (nasilenie toksyczności). Walproinian może także zwiększać stężenia rufinamidu i zydowudyny, a zmniejszać stężenia olanzapiny i propofolu, co wymaga dostosowania dawek i ścisłej obserwacji klinicznej. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie walproinianu z meflochiną, które jest przeciwwskazane ze względu na obniżenie progu drgawkowego i zwiększenie częstości napadów. Ponadto, antybiotyki typu karbapenemu mogą obniżać stężenie walproinianu nawet o 60-100% w ciągu 2 dni, co wymaga monitorowania poziomu leku w osoczu.
acetazolamid, adefowir dipiwoksylu, aktywność aminotransferaz, antybiotyk karbapenemowy, benzodiazepina, biodostępność nimodypiny, cholestyramina, ciśnienie tętnicze, cymetydyna, czas protrombinowy, Depakine Chrono, działanie sedatywne, encefalopatia, erytromycyna, estrogen, felbamat, fenobarbital, fenytoina, funkcja psychomotoryczna, glukuronidacja walproinianu, hepatotoksyczność, hiperamonemia, hipokarnitynemii, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, kanabidiol, karbamazepina, klirens walproinianu, kwas acetylosalicylowy, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lopinawir, meflochina, metabolizm wątrobowy, metamizol, metotreksat, neutropenia, niedobór karnityny, nimodypina, okres półtrwania, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, piwampicylina, piwmecylinam, próg drgawkowy, propofol, prymidon, rufinamid, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, środek przeciwzakrzepowy, stężenie litu w surowicy, topiramat, UDP-glukuronylotransferaza, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, zydowudyna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depakine 288,2 mg/5 ml
Walproinian sodu, zawarty w leku DEPAKINE 288,2 mg/5 ml syrop, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (ok. 100%) oraz szybkim osiąganiem stężeń stacjonarnych w surowicy w ciągu 2-4 dni. Lek wykazuje ograniczoną objętość dystrybucji, głównie do krwi i płynu zewnątrzkomórkowego, a także przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego i mózgu, co jest kluczowe dla jego działania przeciwpadaczkowego. Walproinian przenika przez barierę łożyskową, a stężenia w surowicy krwi pępowinowej są porównywalne lub nieco wyższe niż u matki. Lek silnie wiąże się z białkami osocza, a stopień wiązania jest zależny od dawki. Metabolizm walproinianu odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym (ok. 40%) oraz beta-utlenianie, bez indukcji enzymów cytochromu P-450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami.
bariera łożyskowa, beta-utlenianie, biodostępność walproinianu, cytochrom P-450, działanie przeciwpadaczkowe, enzym UGT1A6, farmakokinetyka walproinianu, hemodializa, klirens ogólnoustrojowy, klirens walproinianu, kwas glukuronowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, środek estrogenowo-progesteronowy, stan stacjonarny leku, stężenie terapeutyczne, walproinian sodu, wiązanie z białkami krwi - Leksykon substancji czynnych
Walproinian magnezu – Właściwości farmakokinetyczne
Walproinian, substancja czynna preparatu Dipromal, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem we krwi osiąganym w ciągu 1-4 godzin po podaniu doustnym. Wiązanie z białkami osocza wynosi 80-90% i jest zależne od stężenia leku. Walproinian przenika barierę krew-mózg oraz łożyskową, a także przenika do mleka matki, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się głównie przez mocz, z okresem półtrwania 8-22 godzin u dorosłych, który może ulec skróceniu przy jednoczesnym stosowaniu induktorów enzymatycznych, takich jak karbamazepina, fenytoina czy fenobarbital. Optymalne stężenie terapeutyczne w surowicy wynosi 40-100 μg/ml (280-700 μmol/l), co jest kluczowe dla skuteczności i bezpieczeństwa terapii.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białka osocza, działanie przeciwpadaczkowe, enzymy mikrosomalne, farmakokinetyka walproinianu, farmakoterapia, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, klirens walproinianu, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, monitorowanie stężenia terapeutycznego, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stężenie terapeutyczne, walproinian, walproinian magnezu, wchłanianie z przewodu pokarmowego