całkowity metabolizm
Całkowity metabolizm, znany również jako przemiana materii, to suma wszystkich procesów biochemicznych zachodzących w organizmie, obejmujących zarówno katabolizm (rozkład związków złożonych do prostszych z uwolnieniem energii), jak i anabolizm (synteza związków złożonych z prostszych z wykorzystaniem energii).
Metabolizm całkowity określa ilość energii zużywanej przez organizm w ciągu doby i składa się z trzech głównych komponentów: podstawowej przemiany materii (PPM), termicznego efektu pożywienia (TEF) oraz wydatku energetycznego związanego z aktywnością fizyczną. Wartość całkowitego metabolizmu wyrażana jest najczęściej w kaloriach lub kilodżulach na dobę.
Na całkowity metabolizm wpływa wiele czynników, w tym: wiek, płeć, masa i skład ciała, stan hormonalny, stan zdrowia, temperatura otoczenia oraz poziom aktywności fizycznej. Ocena całkowitego metabolizmu ma kluczowe znaczenie w diagnostyce i leczeniu zaburzeń metabolicznych, planowaniu diety, kontroli masy ciała oraz w medycynie sportowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ultop 10 mg
Omeprazol, substancja czynna preparatu Ultop, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu doustnym, która wzrasta do około 60% przy wielokrotnym stosowaniu. Lek wykazuje niewielką objętość dystrybucji (~0,3 l/kg) i wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%). Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co determinuje potencjalne interakcje metaboliczne. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku – u wolno metabolizujących obserwuje się 5-10-krotnie wyższe AUC i 3-5-krotnie wyższe stężenia w osoczu, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania eliminacji wynosi poniżej 1 godziny, a lek nie kumuluje się przy standardowym dawkowaniu raz na dobę.
AUC, biodostępność omeprazolu, całkowity metabolizm, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka nieliniowa, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, klirens ogólnoustrojowy, kwas solny, niestabilność w środowisku kwaśnym, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, polimorfizm genetyczny, sulfon omeprazolu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Duspatalin Gastro 135 mg
Mebeweryna, substancja czynna leku Duspatalin Gastro, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, co umożliwia stosowanie preparatu w schemacie dawkowania dwa razy na dobę dzięki technologii przedłużonego uwalniania. Substancja nie wykazuje znaczącej kumulacji po podaniu wielokrotnym, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych podczas długotrwałej terapii. Mebeweryna podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia, głównie przez esterazy, prowadząc do powstania metabolitów: kwasu weratrowego, alkoholu mebeweryny oraz demetylowanego kwasu karboksylowego (DMAC), który jest głównym metabolitem wykrywalnym w osoczu. Parametry farmakokinetyczne DMAC obejmują okres półtrwania 2,45 godziny, maksymalne stężenie (Cmax) 1670 ng/ml oraz czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) 1 godzinę.
absorpcja, alkohol mebeweryny, całkowity metabolizm, chlorowodorek mebeweryny, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dawkowanie leku, demetylowany kwas karboksylowy, Duspatalin, esterazy, farmakokinetyka, hydroliza wiązań estrowych, kumulacja leku, kwas weratrowy, maksymalne stężenie w osoczu, mebeweryna, metabolizm i dystrybucja, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania leku, populacja pediatryczna, przedłużone uwalnianie, równowaga dynamiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rimal 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Rimal łączy ramipryl i amlodypinę, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Ramipryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie, wskaźnik wchłaniania ≥56%), a jego aktywny metabolit ramiprylat osiąga szczyt stężenia po 2-4 godzinach, z biodostępnością około 45% po dawkach 2,5-5 mg. Ramiprylat wykazuje silne wiązanie z ACE, co powoduje wydłużoną eliminację (okres półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg). Wiązanie z białkami osocza wynosi 73% dla ramiprylu i 56% dla ramiprylatu. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przez nerki. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby obserwuje się zmiany w farmakokinetyce, w tym wydłużenie okresu półtrwania i wzrost stężenia w osoczu. U dzieci dawki 0,05 mg/kg dają ekspozycję porównywalną do 5 mg u dorosłych, natomiast dawki 0,2 mg/kg powodują większą ekspozycję niż maksymalna dawka u dorosłych (10 mg).
biodostępność, całkowity metabolizm, dobre wchłanianie, eliminacja z osocza, enzym konwertujący angiotensynę, esteraza wątrobowa, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka ramiprylu, intensywny metabolizm, klirens amlodypiny, klirens kreatyniny, metabolit ramiprylu, metabolizm ramiprylu, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ramiprylat, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie ramiprylatu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole Sandoz 40 mg
Omeprazol, podawany dożylnie w dawce 40 mg (Omeprazole Sandoz), charakteryzuje się pozorną objętością dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza na poziomie 97%. Lek jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450, głównie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z dominującym udziałem CYP2C19 w powstawaniu hydroksyomeprazolu. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę omeprazolu, powodując u słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) wzrost AUC 5-10-krotny oraz maksymalnego stężenia w osoczu 3-5-krotny po dawce 20 mg, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 30-40 l/h, a okres półtrwania jest krótki, poniżej 1 godziny, co zapobiega kumulacji leku przy podawaniu raz na dobę.
AUC, białko osocza, biodostępność ogólnoustrojowa, całkowity metabolizm, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka nieliniowa, hydroksyomeprazol, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, kompetycyjne hamowanie, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, omeprazol, osmolarność, pacjent w podeszłym wieku, polimorfizm genetyczny, pozorna objętość dystrybucji, rekonstytucja, słaby metabolizm, sulfon omeprazolu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Terlipresyna – Właściwości farmakokinetyczne
Terlipresyna wykazuje farmakokinetykę opartą na modelu dwukompartmentowym, z eliminacją zgodną z kinetyką drugiego rzędu po dożylnym podaniu bolusa. Kluczowe parametry obejmują okres półtrwania około 40 minut, klirens metaboliczny około 9 ml/kg/min oraz objętość dystrybucji około 0,5 l/kg. Eliminacja przebiega dwufazowo: faza dystrybucji trwa od 0 do 40 minut z okresem półtrwania 8-12 minut, natomiast faza eliminacji od 40 do 180 minut z okresem półtrwania 50-80 minut. Terlipresyna jest intensywnie metabolizowana, z mniej niż 1% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w moczu, co wskazuje na niemal całkowity metabolizm w wątrobie i nerkach za pośrednictwem endo- i egzogennych peptydaz.
aktywny metabolit, analiza radioimmunologiczna, całkowity metabolizm, farmakokinetyka terlipresyny, faza dystrybucji, faza eliminacji, grupa glicylowa, kinetyka drugiego rzędu, klirens metaboliczny, lizynowazopresyna, model dwukompartmentowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie dożylne, reakcja krzyżowa, stężenie maksymalne metabolitu, terlipresyna, właściwość farmakokinetyczna