Właściwości farmakodynamiczne
Nitromint 0,4 mg/dawkę

Właściwości farmakodynamiczne leku Nitromint (0,4 mg/dawkę)

Nitromint jest lekiem należącym do grupy farmakoterapeutycznej określanej jako środki rozszerzające naczynia stosowane w chorobach serca, a dokładniej do organicznych azotanów (kod ATC: C01DA02). Substancją czynną preparatu jest triazotan glicerolu (nitrogliceryna), dostarczany w postaci aerozolu podjęzykowego. Jedna odmierzona dawka zawiera 0,4 mg (400 mikrogramów) triazotanu glicerolu.¹

Mechanizm działania

Triazotan glicerolu wywiera swoje działanie terapeutyczne głównie poprzez rozkurcz mięśniówki gładkiej naczyń krwionośnych. Efekt ten obejmuje zarówno tętnice, jak i żyły obwodowe, przy czym silniejsze działanie obserwuje się w układzie żylnym. Właściwości naczyniorozszerzające prowadzą do szeregu zmian hemodynamicznych o znaczeniu klinicznym.²

Efekty hemodynamiczne

Działanie naczyniorozszerzające leku prowadzi do następujących zmian w układzie krążenia:

• Wpływ na naczynia żylne – rozszerzenie naczyń zawłośniczkowych, w tym dużych żył, powoduje zatrzymanie większej ilości krwi na obwodzie i ograniczenie powrotu żylnego do serca. Efektem tego jest zmniejszenie późnorozkurczowego ciśnienia lewokomorowego.³
• Wpływ na naczynia tętnicze – rozluźnienie tętniczek prowadzi do redukcji ogólnego oporu naczyniowego oraz ciśnienia tętniczego.⁴
• Wpływ na ciśnienie tętnicze – podczas stosowania dawek terapeutycznych obserwuje się obniżenie ciśnienia skurczowego, rozkurczowego oraz średniego ciśnienia tętniczego.⁵
• Wpływ na ciśnienie w krążeniu płucnym – lek zmniejsza podwyższone centralne ciśnienie żylne, ciśnienie zaklinowania we włośniczkach płucnych oraz płucny opór naczyniowy.⁶

Mechanizm działania przeciwdławicowego

Dokładny mechanizm, dzięki któremu triazotan glicerolu łagodzi objawy dławicy piersiowej, nie został jeszcze w pełni poznany. Kluczowe znaczenie ma jednak wpływ leku na bilans tlenowy mięśnia sercowego. Poprzez działanie na tętnice i żyły, triazotan glicerolu zmniejsza zarówno zapotrzebowanie, jak i zużycie tlenu przez mięsień sercowy, co prowadzi do bardziej korzystnego stosunku pomiędzy podażą a zapotrzebowaniem na tlen.⁷

Warto zaznaczyć, że chociaż triazotan glicerolu rozszerza również duże nasierdziowe tętnice wieńcowe, dokładny wpływ tego działania na łagodzenie objawów dławicy wysiłkowej pozostaje niedookreślony.⁸

Wpływ na hemodynamikę sercową

Stosowanie triazotanu glicerolu prowadzi do szeregu efektów dotyczących funkcji serca:

• Wpływ na perfuzję wieńcową – efektywne ciśnienie perfuzji wieńcowej jest zwykle utrzymane podczas terapii, jednak może ulec zmniejszeniu w przypadku nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego lub w sytuacji, gdy przyspieszona czynność serca prowadzi do skrócenia czasu rozkurczowego napełniania komór.⁹
• Wpływ na częstość pracy serca – zwykle obserwuje się nieznaczne przyspieszenie czynności serca, co prawdopodobnie stanowi odruchową reakcję organizmu na obniżenie ciśnienia tętniczego.¹⁰
• Wpływ na wskaźnik sercowy – efekt triazotanu glicerolu na wskaźnik sercowy (objętość wyrzutowa serca × częstość pracy serca/powierzchnia ciała) jest zmienny i może być zwiększony, zmniejszony lub pozostać na niezmienionym poziomie.¹¹ Czynniki determinujące kierunek tych zmian to przede wszystkim wyjściowe parametry hemodynamiczne pacjenta:
  • Poprawa wskaźnika sercowego jest bardziej prawdopodobna u pacjentów ze zwiększonym ciśnieniem napełniania lewej komory oraz ogólnym oporem naczyniowym, u których wyjściowo wskaźnik sercowy jest obniżony.¹²
  • U pacjentów z prawidłowym ciśnieniem napełniania i wyjściowo prawidłowym wskaźnikiem sercowym, wartość wskaźnika może ulec niewielkiemu obniżeniu.¹³

Przedstawione powyżej złożone działania farmakodynamiczne triazotanu glicerolu sprawiają, że lek jest skutecznym środkiem w terapii chorób układu sercowo-naczyniowego, szczególnie w leczeniu i zapobieganiu napadom dławicy piersiowej, dzięki korzystnemu wpływowi na bilans tlenowy mięśnia sercowego oraz zmniejszeniu obciążenia wstępnego i następczego serca.¹⁴