ostry napad dławicy piersiowej
Wskazanie

Ostry napad dławicy piersiowej (angina pectoris) jest manifestacją niedokrwienia mięśnia sercowego, najczęściej spowodowanego zwężeniem tętnic wieńcowych w przebiegu choroby wieńcowej. Charakteryzuje się nagłym, silnym bólem zamostkowym, który może promieniować do lewego ramienia, szyi, żuchwy lub pleców. Ból ma zwykle charakter ucisku, ściskania lub pieczenia i towarzyszy mu często duszność, niepokój, pocenie się oraz nudności.

W przypadku ostrego napadu dławicy piersiowej kluczowe jest szybkie postępowanie terapeutyczne. Lekiem pierwszego rzutu jest nitrogliceryna podawana podjęzykowo (Nitromint, Sustonit) lub w aerozolu (Nitromint), która powinna przynieść ulgę w ciągu kilku minut. Jeżeli ból nie ustępuje po trzech dawkach nitrogliceryny podawanych w odstępach 5-minutowych, należy wezwać pogotowie ratunkowe z podejrzeniem zawału serca.

W leczeniu ostrych napadów stosuje się również beta-blokery (np. Betaloc, Metocard, Bisocard), które zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen poprzez obniżenie częstości akcji serca i ciśnienia tętniczego. Antagoniści wapnia (Amlozek, Norvasc, Dilzem) mogą być alternatywą dla pacjentów z przeciwwskazaniami do stosowania beta-blokerów. W ciężkich przypadkach mogą być konieczne opioidy (np. morfina) dla uśmierzenia bólu.

Największą trudnością w leczeniu ostrych napadów dławicy piersiowej jest różnicowanie z zawałem mięśnia sercowego, który wymaga natychmiastowej interwencji kardiologicznej. Wyzwaniem jest również ustalenie optymalnej terapii dla pacjentów z współistniejącymi schorzeniami, takimi jak hipotonia, bradykardia czy astma oskrzelowa, które mogą stanowić przeciwwskazania do stosowania niektórych leków przeciwdławicowych. Istotne jest także monitorowanie skuteczności leczenia i odpowiednie modyfikowanie terapii w przypadku częstych napadów dławicy, co może sugerować progresję choroby wieńcowej i konieczność rewaskularyzacji.