zapobieganie napadom dławicy piersiowej
Wskazanie

Zapobieganie napadom dławicy piersiowej (anginy pectoris) to kluczowy element leczenia choroby niedokrwiennej serca. Dławica piersiowa objawia się charakterystycznym bólem lub uciskiem w klatce piersiowej, który zwykle występuje podczas wysiłku fizycznego, stresu emocjonalnego lub po obfitym posiłku. Jest wynikiem przejściowego niedokrwienia mięśnia sercowego, najczęściej spowodowanego miażdżycą tętnic wieńcowych.

W zapobieganiu napadom dławicy stosuje się głównie leki z grupy azotanów, beta-adrenolityków oraz blokerów kanałów wapniowych. Wśród azotanów, które działają natychmiast, najpopularniejsze są nitrogliceryna (Nitrocard, Sustonit) oraz izosorbid (Mono Mack Depot, Effox, Mononit). Beta-adrenolityki (Betaloc, Concor, Bisocard, Nebilet) zmniejszają zapotrzebowanie serca na tlen i są skuteczne w profilaktyce długoterminowej. Blokery kanałów wapniowych (Amlozek, Norvasc, Dilzem, Diltiazem Polfarmex) rozszerzają naczynia wieńcowe i zmniejszają obciążenie serca.

Istotnym elementem terapii jest również leczenie przeciwpłytkowe z zastosowaniem kwasu acetylosalicylowego (Acard, Polocard) lub klopidogrelu (Plavix, Areplex) w celu zapobiegania zakrzepom. W przypadku współistniejącej hiperlipidemii stosuje się statyny (Atoris, Roswera, Zahron), które stabilizują blaszki miażdżycowe.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z dławicą piersiową związane są z niską adherencją do zaleceń terapeutycznych oraz występowaniem działań niepożądanych leków. Azotany mogą powodować bóle głowy i niedociśnienie ortostatyczne, beta-adrenolityki – bradykardię i maskowanie objawów hipoglikemii, a blokery kanałów wapniowych – obrzęki kończyn dolnych. Wyzwaniem jest również optymalny dobór leków u pacjentów z chorobami współistniejącymi, jak cukrzyca, przewlekła obturacyjna choroba płuc czy niewydolność nerek.

W przypadku niewystarczającej skuteczności farmakoterapii konieczne może być rozważenie leczenia inwazyjnego – angioplastyki wieńcowej z implantacją stentu lub pomostowania aortalno-wieńcowego. Istotnym elementem kompleksowego postępowania jest również modyfikacja stylu życia: zaprzestanie palenia tytoniu, regularna aktywność fizyczna, dieta śródziemnomorska oraz redukcja masy ciała.