niewydolność lewokomorowa
Wskazanie

Niewydolność lewokomorowa to stan, w którym lewa komora serca nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby metaboliczne organizmu. Jest to najczęstsza forma niewydolności serca, która może wystąpić w przebiegu choroby niedokrwiennej serca, nadciśnienia tętniczego, wad zastawkowych, kardiomiopatii lub po zawale mięśnia sercowego. Pacjenci z niewydolnością lewokomorową doświadczają objawów takich jak duszność (szczególnie wysiłkowa i nocna), zmęczenie, obrzęki, kaszel, oraz ograniczoną tolerancję wysiłku.

W leczeniu niewydolności lewokomorowej stosuje się kompleksowe podejście farmakologiczne. Podstawową grupą leków są inhibitory konwertazy angiotensyny (ACEI) jak Prestarium (perindopril), Enarenal (enalapril) czy Tritace (ramipril). Alternatywnie stosuje się antagonistów receptora angiotensynowego (ARB) takie jak Cozaar (losartan), Micardis (telmisartan) czy Valsacor (walsartan). Leki beta-adrenolityczne jak Betaloc ZOK (metoprolol), Concor (bisoprolol) czy Nebilet (nebiwolol) stanowią również podstawę terapii. U pacjentów z utrzymującymi się objawami stosuje się antagonistów aldosteronu – Spironol (spironolakton) czy Eplerenon.

W zaawansowanych przypadkach stosuje się leki moczopędne: Furosemid, Torasemid czy Hydrochlorotiazyd. Przełom w leczeniu stanowią nowsze leki jak sakubitril/walsartan (Entresto) czy inhibitory SGLT2 – Forxiga (dapagliflozyna), Jardiance (empagliflozyna). U pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową wyzwaniem terapeutycznym jest ograniczona liczba leków o udowodnionej skuteczności, choć najnowsze badania wskazują na korzyści ze stosowania inhibitorów SGLT2.

Największe trudności w leczeniu niewydolności lewokomorowej obejmują postępującą naturę choroby, liczne choroby współistniejące oraz polipragmazję. Wyzwaniem jest optymalizacja dawek leków przy zachowaniu stabilnej funkcji nerek i prawidłowego ciśnienia tętniczego. U pacjentów z zaawansowaną niewydolnością często występują zaostrzenia wymagające hospitalizacji. Kolejnym problemem jest adherencja pacjentów do zaleceń terapeutycznych oraz kontrola czynników ryzyka, takich jak dieta niskosodowa, ograniczenie płynów i regularna aktywność fizyczna. W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne, konieczne może być rozważenie terapii urządzeniami wspomagającymi (CRT, ICD) lub w ostateczności przeszczep serca.