Leki w grupie
„leki rozszerzające naczynia”

Leki rozszerzające naczynia (wazodylatatory) to grupa preparatów, które powodują rozkurcz mięśni gładkich naczyń krwionośnych, co skutkuje zwiększeniem ich światła i poprawą przepływu krwi. Działanie to prowadzi do zmniejszenia obciążenia wstępnego (preload) i/lub następczego (afterload) serca, redukcji oporu obwodowego oraz lepszego ukrwienia tkanek.

Podstawowy mechanizm działania wazodylatatorów opiera się na wpływie na mięśniówkę gładką naczyń poprzez różne drogi metaboliczne: blokowanie kanałów wapniowych, aktywację produkcji tlenku azotu, hamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron czy działanie na układ adrenergiczny. Efektem jest zmniejszenie oporu naczyniowego i spadek ciśnienia tętniczego.

Wazodylatatory dzielą się na kilka podgrup w zależności od miejsca działania i mechanizmu:
– Azotany (np. nitrogliceryna, izosorbid mono- i diazotan) – rozszerzają głównie żyły
– Antagoniści wapnia (np. amlodypina, werapamil, diltiazem) – działają głównie na tętnice
– Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I, np. enalapril, perindopril, ramipril)
– Antagoniści receptora angiotensyny II (ARB/sartany, np. walsartan, telmisartan)
– α-adrenolityki (np. doksazosyna, prazosyna)
– Bezpośrednie wazodylatatory (np. hydralazyna, minoksydyl, nitroprusydek sodu)

Do najczęściej stosowanych preparatów należą: Nitrogliceryna (Nitrocard, Nitromint), Izosorbid monoazotan (Mono Mack, Effox), Amlodypina (Amlozek, Norvasc), Werapamil (Isoptin, Staveran), Diltiazem (Dilzem, Oxycardil), Doksazosyna (Doxar, Cardura), Prazosyna (Minipress), Hydralazyna (Apresoline), Nitroprusydek sodu (Nitropress).

Główne zalety stosowania leków rozszerzających naczynia to: skuteczne obniżanie ciśnienia tętniczego, zmniejszenie obciążenia serca, poprawa ukrwienia narządów, redukcja objawów dławicy piersiowej, poprawa tolerancji wysiłku u pacjentów z niewydolnością serca oraz ochrona narządów przed uszkodzeniem wynikającym z niedokrwienia. Wazodylatatory często wykazują również dodatkowe korzystne działania, jak efekt przeciwmiażdżycowy czy nefroprotekcyjny.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem tej grupy leków obejmują przede wszystkim ryzyko nadmiernego spadku ciśnienia, co może prowadzić do zawrotów głowy, omdleń lub niedokrwienia ważnych narządów (zwłaszcza mózgu i nerek). Inne potencjalne działania niepożądane to: odruchowa tachykardia, retencja płynów i sodu, bóle głowy, zaczerwienienie twarzy, obrzęki obwodowe (szczególnie przy stosowaniu antagonistów wapnia typu dihydropirydynowego), kaszel (przy ACE-I), zaburzenia elektrolitowe oraz ryzyko interakcji z innymi lekami hipotensyjnymi.

Niektóre wazodylatatory (zwłaszcza azotany) powodują rozwój tolerancji przy długotrwałym stosowaniu, co wymaga przerw w terapii lub rotacji leków. W przypadku nagłego odstawienia niektórych wazodylatatorów może wystąpić efekt odbicia z gwałtownym wzrostem ciśnienia lub nasileniem objawów dławicy.

Lista leków w tej grupie

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl