dławica piersiowa w przebiegu stabilnej choroby wieńcowej
Wskazanie

Dławica piersiowa w przebiegu stabilnej choroby wieńcowej to zespół objawów klinicznych charakteryzujący się dyskomfortem w klatce piersiowej, który jest wywołany niedokrwieniem mięśnia sercowego. Występuje najczęściej podczas wysiłku fizycznego, stresu emocjonalnego lub ekspozycji na zimno, a ustępuje po odpoczynku lub przyjęciu nitrogliceryny. Stabilna dławica piersiowa oznacza, że objawy są przewidywalne, powtarzalne i nie ulegają nasileniu w czasie.

W leczeniu dławicy piersiowej stosuje się przede wszystkim leki przeciwdławicowe, które mają na celu poprawę stosunku między zapotrzebowaniem a podażą tlenu do mięśnia sercowego. Do podstawowych grup leków należą: beta-adrenolityki (np. Betaloc, Bisocard, Concor), antagoniści wapnia (np. Amlozek, Dilzem, Norvasc), nitraty (np. Nitromint, Effox, Mono Mack Depot) oraz nowsze leki jak trimetazydyna (Preductal MR, Trimeductan) czy iwabradyna (Procoralan).

Ważnym elementem terapii jest również modyfikacja czynników ryzyka sercowo-naczyniowego poprzez stosowanie statyn (np. Atoris, Roswera, Simvasterol) oraz leków przeciwpłytkowych (np. Acard, Polocard, Plavix). U pacjentów z wielonaczyniową chorobą wieńcową lub zwężeniem pnia lewej tętnicy wieńcowej często konieczna jest rewaskularyzacja poprzez angioplastykę wieńcową lub pomostowanie aortalno-wieńcowe.

Największe trudności w leczeniu dławicy piersiowej w przebiegu stabilnej choroby wieńcowej obejmują oporność na farmakoterapię, występowanie działań niepożądanych leków (np. hipotonia po nitratach, bradykardia po beta-adrenolitykach) oraz współistnienie chorób towarzyszących ograniczających możliwości terapeutyczne. Problemem jest również dławica mikronaczyniowa, która słabo reaguje na konwencjonalne leki przeciwdławicowe. Wyzwaniem pozostaje także leczenie pacjentów, u których rewaskularyzacja nie jest możliwa z powodu rozsianych zmian w naczyniach wieńcowych lub wysokiego ryzyka zabiegu.