Leki zawierające w składzie
monoazotan izosorbidu

Monoazotan izosorbidu (ISMN) jest aktywnym metabolitem diazotanu izosorbidu, należącym do grupy azotanów organicznych stosowanych w leczeniu choroby niedokrwiennej serca. Działa poprzez rozszerzanie naczyń krwionośnych, zwłaszcza żylnych, co prowadzi do zmniejszenia obciążenia wstępnego serca (preload) oraz spadku zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. W wyniku tego mechanizmu dochodzi do poprawy równowagi między podażą a zużyciem tlenu w mięśniu sercowym.

Monoazotan izosorbidu jest stosowany głównie w profilaktyce i leczeniu dławicy piersiowej (anginy pectoris). Dzięki długiemu okresowi półtrwania, wynoszącemu około 5 godzin, umożliwia stosowanie leku 1-2 razy na dobę, co stanowi zaletę w porównaniu do diazotanu izosorbidu. W Polsce dostępne są preparaty zawierające monoazotan izosorbidu pod nazwami handlowymi: Effox, Mono Mack, Mononit, Monosan.

Główną zaletą monoazotanu izosorbidu jest mniejsza częstość występowania efektu pierwszego przejścia w porównaniu do diazotanu izosorbidu, co prowadzi do bardziej przewidywalnej biodostępności i stabilnego efektu terapeutycznego. Lek charakteryzuje się również dobrą tolerancją przez większość pacjentów oraz skutecznym działaniem przeciwdławicowym, zmniejszając częstość i nasilenie napadów bólu wieńcowego.

Istotnym ograniczeniem w stosowaniu monoazotanu izosorbidu, podobnie jak innych azotanów, jest rozwój tolerancji przy długotrwałym, regularnym podawaniu. Z tego powodu zaleca się zachowanie przerwy w stosowaniu leku (najczęściej w godzinach nocnych). Do najczęstszych działań niepożądanych należą: bóle głowy, zawroty głowy, niedociśnienie ortostatyczne oraz zaczerwienienie twarzy. Przeciwwskazany jest u pacjentów przyjmujących inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (np. sildenafil), gdyż taka kombinacja może prowadzić do niebezpiecznego spadku ciśnienia tętniczego.