Leki zawierające w składzie
iloprost

Iloprost to syntetyczny analog prostacykliny (prostaglandyny I2), który działa rozkurczowo na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, prowadząc do ich rozszerzenia, szczególnie w obrębie tętnic płucnych. Jego mechanizm działania opiera się na aktywacji receptorów prostacyklinowych, co skutkuje zwiększeniem wewnątrzkomórkowego stężenia cAMP i hamowaniem agregacji płytek krwi.

Głównym wskazaniem do stosowania iloprostu jest tętnicze nadciśnienie płucne (PAH), w którym pomaga złagodzić duszność i poprawić wydolność wysiłkową pacjentów. Jest również stosowany w leczeniu choroby Raynauda opornej na standardową terapię, szczególnie u pacjentów ze twardziną układową, oraz w leczeniu ciężkiego niedokrwienia kończyn zagrażającego amputacją.

W Polsce iloprost dostępny jest pod nazwami handlowymi Ventavis (roztwór do nebulizacji) oraz Ilomedin (koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji). Ventavis podawany jest za pomocą inhalacji, co umożliwia bezpośrednie dostarczenie leku do naczyń płucnych, minimalizując działania ogólnoustrojowe. Ilomedin stosuje się w infuzjach dożylnych.

Największą zaletą iloprostu jest skuteczność w poprawie jakości życia pacjentów z PAH poprzez zwiększenie tolerancji wysiłku i zmniejszenie duszności. W chorobie Raynauda zmniejsza częstość, intensywność i czas trwania napadów niedokrwienia, co może zapobiegać owrzodzeniom palców. Podanie wziewne zapewnia szybki początek działania przy minimalizacji działań ogólnoustrojowych.

Do najpoważniejszych zagrożeń związanych ze stosowaniem iloprostu należą niedociśnienie tętnicze, które może powodować zawroty głowy i omdlenia, oraz ryzyko krwawień związane z hamowaniem agregacji płytek krwi. U pacjentów ze schorzeniami płuc lek może wywołać skurcz oskrzeli. Podczas leczenia mogą wystąpić również bóle głowy, uderzenia gorąca i objawy podrażnienia dróg oddechowych przy podaniu wziewnym. Ze względu na krótki okres półtrwania, lek często wymaga wielokrotnego podawania w ciągu doby, co może być uciążliwe dla pacjentów.