Leki w grupie
„leki stosowane w nadciśnieniu płucnym”

Leki stosowane w nadciśnieniu płucnym (PAH – Pulmonary Arterial Hypertension) są wykorzystywane do leczenia stanu, w którym dochodzi do wzrostu ciśnienia w tętnicach płucnych, co prowadzi do przeciążenia prawej komory serca i potencjalnie do jej niewydolności. Głównym celem terapii jest zmniejszenie oporu naczyniowego w krążeniu płucnym, poprawa wydolności wysiłkowej oraz jakości życia pacjentów.

Obecnie stosuje się kilka grup leków o różnych mechanizmach działania. Leki te wpływają na trzy główne szlaki metaboliczne: szlak prostacykliny, szlak tlenku azotu i szlak endoteliny. Poprzez modyfikację tych szlaków, leki rozszerzają naczynia płucne, hamują proliferację komórek mięśni gładkich naczyń oraz działają przeciwzakrzepowo.

Antagoniści receptora endoteliny (ERA) blokują działanie endoteliny-1, silnego wazokonstryktora. Do tej grupy należą: bosentan (Tracleer), ambrisentan (Volibris) i macytentan (Opsumit). Leki te zmniejszają opór naczyniowy i poprawiają wydolność wysiłkową pacjentów.

Inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5) zwiększają stężenie cGMP, co prowadzi do relaksacji mięśni gładkich naczyń płucnych. W tej grupie znajdują się: sildenafil (Revatio), tadalafil (Adcirca) oraz riocyguat (Adempas) – stymulatór rozpuszczalnej cyklazy guanylowej. Są stosunkowo dobrze tolerowane i mogą być podawane doustnie.

Prostanoidy (analogi prostacykliny) działają wazodylatacyjnie i antyproliferacyjnie. Do tej grupy należą: epoprostenol (Flolan, Veletri) podawany dożylnie, treprostynil (Remodulin) podawany podskórnie lub dożylnie, iloprost (Ventavis) stosowany w inhalacjach oraz seleksypag (Uptravi) – doustny agonista receptora prostacykliny.

Największą zaletą stosowania leków w nadciśnieniu płucnym jest znacząca poprawa jakości życia pacjentów, wydłużenie przeżycia oraz możliwość opóźnienia progresji choroby. Współczesne leczenie, szczególnie terapia skojarzona z wykorzystaniem leków z różnych grup, pozwala na istotną poprawę rokowania w tej ciężkiej chorobie.

Największe niebezpieczeństwa związane z terapią to działania niepożądane specyficzne dla poszczególnych grup leków. ERA mogą powodować hepatotoksyczność i anemię, inhibitory PDE-5 – bóle głowy i spadki ciśnienia systemowego, a prostanoidy – bóle szczęki, biegunki oraz powikłania związane z ciągłym podawaniem dożylnym (zakażenia cewników, przerwy w podawaniu leku).

W leczeniu nadciśnienia płucnego stosuje się również leki wspomagające: antykoagulanty (warfaryna), diuretyki (furosemid, torasemid), glikozydy nasercowe (digoksyna) oraz tlenoterapię. W wybranych przypadkach rozważa się leczenie zabiegowe – septostomię przedsionkową lub transplantację płuc.

Lista leków w tej grupie

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl