hipoksyjna niewydolność oddechowa
Wskazanie
Hipoksyjna niewydolność oddechowa to stan, w którym organizm nie jest w stanie dostarczyć wystarczającej ilości tlenu do tkanek i narządów. Charakteryzuje się obniżeniem poziomu tlenu we krwi tętniczej (PaO2 poniżej 60 mmHg lub saturacją hemoglobiny tlenem poniżej 90% przy oddychaniu powietrzem atmosferycznym). W przeciwieństwie do hiperkapnicznej niewydolności oddechowej, poziom dwutlenku węgla we krwi może być prawidłowy lub obniżony.
Hipoksyjna niewydolność oddechowa występuje w wielu schorzeniach, w tym w zapaleniu płuc, zespole ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), obrzęku płuc, zatorowości płucnej, a także w przebiegu COVID-19. Może również wystąpić w chorobach śródmiąższowych płuc, mukowiscydozie oraz w stanach obturacji dróg oddechowych jak astma czy POChP podczas ciężkich zaostrzeń.
W leczeniu hipoksyjnej niewydolności oddechowej stosuje się przede wszystkim tlenoterapię. W łagodniejszych przypadkach używa się tlenoterapii biernej przez wąsy tlenowe, maski z rezerwuarem czy maski Venturiego. W cięższych przypadkach stosuje się wysokoprzepływową tlenoterapię donosową (HFNOT), nieinwazyjną wentylację mechaniczną (NIV) przy użyciu aparatów BiPAP, CPAP lub w ostateczności intubację z wentylacją inwazyjną. W Polsce do leczenia hipoksyjnej niewydolności oddechowej stosuje się sprzęt firm takich jak Dräger, Philips Respironics (aparaty BiPAP, CPAP), Fisher & Paykel Healthcare (systemy Airvo do HFNOT), ResMed czy Löwenstein Medical.
Leczenie farmakologiczne zależy od przyczyny hipoksji i może obejmować bronchodilatatory (Ventolin, Berodual, Serevent), glikokortykosteroidy (Pulmicort, Flixotide), antybiotyki (Augmentin, Sumamed, Tazocin) w przypadku infekcji, leki przeciwzakrzepowe (Clexane, Fragmin, Xarelto) w zatorowości płucnej, diuretyki (Furosemid, Torsemed) w obrzęku płuc oraz leki mukolityczne (ACC, Mucosolvan) przy zaleganiu wydzieliny.
Największe trudności w leczeniu pacjentów z hipoksyczną niewydolnością oddechową obejmują określenie optymalnego docelowego poziomu tlenu (u pacjentów z POChP zbyt wysoki poziom tlenu może prowadzić do zatrzymania oddychania), wystąpienie uszkodzenia płuc związanego z tlenoterapią przy długotrwałym stosowaniu wysokich stężeń tlenu, oraz trudności w identyfikacji i leczeniu pierwotnej przyczyny hipoksji. Dodatkowo, problematyczne jest określenie odpowiedniego momentu do eskalacji terapii (np. przejścia z tlenoterapii biernej do NIV czy wentylacji inwazyjnej), co wymaga regularnej oceny stanu pacjenta i parametrów gazometrycznych.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Tlenek azotu Messer – Gaz medyczny sprężony – 800 ppm (v/v)
Preparat zawiera tlenek azotu w stężeniu 800 ppm (V/V) jako gaz medyczny sprężony. Stosuje się go u noworodków z hipoksyjną niewydolnością oddechową z nadciśnieniem płucnym oraz w leczeniu około- i pooperacyjnym nadciśnienia płucnego u pacjentów w różnym wieku. Działa poprzez poprawę utlenowania krwi oraz zmniejszenie ciśnienia w tętnicy płucnej, wspierając pracę prawej komory serca. Produkt jest szczególnie wskazany w terapii wspomagającej oddychanie i minimalizacji konieczności stosowania pozaustrojowej wymiany gazowej.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku