Leki w grupie
„leki stosowane w intensywnej terapii”

Leki stosowane w intensywnej terapii to specjalistyczne preparaty wykorzystywane na oddziałach intensywnej terapii (OIT) do leczenia pacjentów w stanie krytycznym. Obejmują one szeroki zakres substancji, które służą do podtrzymywania funkcji życiowych, leczenia niewydolności narządowej, zapewnienia sedacji, analgezji oraz zwalczania infekcji zagrażających życiu.

Główne grupy leków stosowanych w intensywnej terapii to: leki wazoaktywne (m.in. noradrenalina, adrenalina, dobutamina, dopamina, wazopresyna), środki sedacyjne (propofol, midazolam, deksmedetomidyna), analgetyki (fentanyl, remifentanyl, morfina), leki zwiotczające mięśnie (rokuronium, atrakurium, pankuronium), antybiotyki o szerokim spektrum działania, leki przeciwzakrzepowe (heparyna niefrakcjonowana, heparyny drobnocząsteczkowe) oraz płyny infuzyjne i preparaty krwiopochodne.

Wśród najważniejszych leków wazoaktywnych znajdują się: noradrenalina (Levonor), adrenalina (Adrenalina WZF), dobutamina (Dobuject), dopamina (Dopamine) i wazopresyna (Empressin). Do kluczowych środków sedacyjnych należą propofol (Propofol-Lipuro, Diprivan), midazolam (Midanium, Dormicum) oraz deksmedetomidyna (Dexdor). Podstawowe analgetyki to fentanyl (Fentanyl WZF), remifentanyl (Ultiva) i morfina (Morphini Sulfas WZF).

Największą zaletą leków stosowanych w intensywnej terapii jest ich szybkie działanie, możliwość precyzyjnego dawkowania (często w pompach infuzyjnych) oraz możliwość monitorowania efektów terapeutycznych w czasie rzeczywistym. Wiele z tych leków ma krótki okres półtrwania, co pozwala na szybką korektę terapii w zależności od stanu pacjenta.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem tych leków obejmują wąski indeks terapeutyczny wielu preparatów, potencjał wywoływania ciężkich działań niepożądanych (np. hipotensja, bradykardia, depresja oddechowa) oraz ryzyko interakcji lekowych. Szczególnie niebezpieczne są leki wazoaktywne, które mogą powodować zaburzenia rytmu serca, niedokrwienie tkanek obwodowych czy nagłe zmiany ciśnienia.

Leki stosowane w intensywnej terapii można podzielić na kilka podgrup: leki hemodynamiczne (poprawiające krążenie), leki do sedacji i analgezji, leki do leczenia niewydolności oddechowej (w tym leki bronchodylatacyjne i surfaktanty), leki do leczenia zaburzeń krzepnięcia, antybiotyki i chemioterapeutyki, leki do żywienia pozajelitowego oraz leki do leczenia niewydolności wielonarządowej.

Ważną podgrupą są również leki stosowane w resuscytacji (adrenalina, amiodaron, atropina), leki do leczenia wstrząsu (krystaloidy, koloidy, albuminy) oraz leki stosowane w leczeniu ostrej niewydolności nerek czy wątroby. Prawidłowe stosowanie tych preparatów wymaga specjalistycznej wiedzy i doświadczenia klinicznego oraz ciągłego monitorowania parametrów życiowych pacjenta.

Lista leków w tej grupie

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl