wysoka gorączka
Wskazanie

Wysoka gorączka to stan, w którym temperatura ciała przekracza 38,5°C. Jest ona mechanizmem obronnym organizmu w reakcji na różne czynniki chorobotwórcze, najczęściej infekcje wirusowe lub bakteryjne. Należy pamiętać, że gorączka sama w sobie nie jest chorobą, lecz objawem wskazującym na toczący się proces chorobowy.

W leczeniu wysokiej gorączki stosuje się leki przeciwgorączkowe z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) oraz paracetamol. W Polsce dostępne są preparaty zawierające paracetamol (Panadol, Apap, Codipar, Efferalgan), ibuprofen (Nurofen, Ibum, Ibufen, Ibuprom), naproksen (Aleve, Anapran) oraz kwas acetylosalicylowy (Aspiryna, Polopiryna). U dzieci należy unikać podawania kwasu acetylosalicylowego ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu Reye’a.

Istotnym elementem leczenia wysokiej gorączki jest identyfikacja i eliminacja jej przyczyny. W przypadku infekcji bakteryjnych konieczne może być wdrożenie antybiotykoterapii (np. Amoksiklav, Zinnat, Sumamed). Przy infekcjach wirusowych leczenie jest głównie objawowe, choć w niektórych przypadkach stosuje się leki przeciwwirusowe (Tamiflu przy grypie, Valtrex przy opryszczce).

Największe trudności w leczeniu pacjenta z wysoką gorączką wiążą się z ustaleniem jej przyczyny. Gorączka może towarzyszyć zarówno niegroźnym infekcjom, jak i poważnym stanom zagrażającym życiu, takim jak sepsa czy zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Problemem jest również gorączka oporna na leczenie oraz ryzyko wystąpienia drgawek gorączkowych u dzieci. Wyzwaniem jest także różnicowanie gorączki polekowej od infekcyjnej oraz postępowanie przy nawracających stanach gorączkowych o niejasnej etiologii.