niedrożność tętnic wieńcowych
Wskazanie

Niedrożność tętnic wieńcowych (choroba wieńcowa) to stan patologiczny, w którym dochodzi do zwężenia lub zamknięcia światła tętnic wieńcowych, dostarczających krew do mięśnia sercowego. Najczęstszą przyczyną jest miażdżyca, charakteryzująca się gromadzeniem blaszek miażdżycowych zawierających cholesterol, wapń i inne substancje. Niedrożność może rozwijać się latami bezobjawowo, a manifestować się dopiero przy zwężeniu przekraczającym 70% światła naczynia.

Klinicznie niedrożność tętnic wieńcowych objawia się najczęściej jako dławica piersiowa (ból zamostkowy, uczucie ucisku, promieniowanie do lewego barku i ręki) występująca podczas wysiłku fizycznego i ustępująca w spoczynku. W zaawansowanych przypadkach może dojść do ostrego zespołu wieńcowego lub zawału mięśnia sercowego, gdy niedokrwienie prowadzi do martwicy kardiomiocytów.

W leczeniu farmakologicznym niedrożności tętnic wieńcowych stosuje się kilka grup leków. Podstawę stanowią leki przeciwpłytkowe (Acard, Polocard, Acesan, Clopidogrel, Plavix, Areplex), statyny obniżające poziom cholesterolu (Atoris, Sortis, Roswera, Crestor, Zaranta), beta-blokery (Bisocard, Betaloc, Concor, Nebilet), inhibitory konwertazy angiotensyny (Prestarium, Tritace, Enarenal) oraz azotany (Nitromint, Effox, Mono Mack).

Największym wyzwaniem w leczeniu niedrożności tętnic wieńcowych jest konieczność wielokierunkowego podejścia terapeutycznego obejmującego modyfikację stylu życia, długotrwałą farmakoterapię oraz potencjalną rewaskularyzację. Problematyczne bywa również osiągnięcie właściwej adherencji pacjentów do zaleceń, szczególnie w zakresie wielolekowej terapii i zmiany nawyków. Dodatkową trudność stanowi zarządzanie polipragmazją u starszych pacjentów z licznymi chorobami współistniejącymi oraz balansowanie między skutecznością leczenia przeciwzakrzepowego a ryzykiem krwawień.

W przypadkach zaawansowanej niedrożności często konieczne jest leczenie inwazyjne – przezskórna interwencja wieńcowa (PCI) z implantacją stentu lub pomostowanie aortalno-wieńcowe (CABG). Szczególnym wyzwaniem terapeutycznym pozostają pacjenci z chorobą wielonaczyniową, przewlekłym całkowitym zamknięciem tętnicy (CTO) oraz nawracającą restenozą po wcześniejszych zabiegach rewaskularyzacyjnych.