kamień ślinowy
Kamień ślinowy (sialolith) to zwapniała struktura powstająca w gruczołach ślinowych lub ich przewodach wyprowadzających. Najczęściej (w około 80-90% przypadków) występuje w śliniance podżuchwowej, rzadziej przyusznej. Składa się głównie z fosforanu wapnia, węglanu wapnia oraz innych związków mineralnych i substancji organicznych.
Czynniki ryzyka obejmują odwodnienie, przyjmowanie niektórych leków (np. antycholinergicznych), przewlekłe stany zapalne gruczołów ślinowych oraz zaburzenia metaboliczne. Kamienie ślinowe częściej występują u mężczyzn w średnim wieku, choć mogą dotyczyć pacjentów w każdym wieku.
Główne objawy to okresowy ból i obrzęk gruczołu ślinowego, szczególnie nasilające się podczas jedzenia (ślinienie), suchość w jamie ustnej oraz niekiedy infekcje wtórne. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, USG, tomografię komputerową, sialografię oraz sialendoskopię.
Leczenie zależy od wielkości i lokalizacji kamienia. Małe kamienie mogą być usuwane nieinwazyjnie poprzez masaż, stymulację wydzielania śliny lub sialendoskopowo. Większe kamienie mogą wymagać interwencji chirurgicznej, włącznie z usunięciem części lub całego gruczołu ślinowego w skomplikowanych przypadkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kamica ślinianek – Leczenie
Kamica ślinianek (sialolithiasis) jest najczęstszą przyczyną obrzęku głównych gruczołów ślinowych (przyusznego, podżuchwowego, podjęzykowego). Współczesne leczenie opiera się na minimalnie inwazyjnych metodach oszczędzających gruczoł, co zmniejszyło konieczność resekcji z 40-50% do poniżej 5%. Terapia dobierana jest w zależności od wielkości, lokalizacji kamienia oraz funkcji gruczołu. Leczenie zachowawcze, obejmujące zwiększone nawodnienie, stymulację wydzielania śliny, masaż i ciepłe okłady, jest skuteczne zwłaszcza przy kamieniach <5 mm w przewodzie wyprowadzającym. W przypadku zakażenia stosuje się antybiotyki (np. amoksycylina 2 g/dobę przez 6 dni), leki przeciwbólowe, spazmolityki (floroglucinol 80 mg, 2 tabl./dobę) oraz płukanki z chlorheksydyną. Jeśli leczenie zachowawcze zawodzi, stosuje się metody inwazyjne, takie jak sialendoskopia, litotrypsja (ESWL, ISWL) czy chirurgia wewnątrzustna.
amoksycylina, antybiotyk, cefalosporyna, chlorheksydyna, dikloksacylina, dylatacja balonowa, floroglucinol, gruczoł podjęzykowy, gruczoł podżuchwowy, gruczoł przyuszny, gruczoł ślinowy, ibuprofen, kamica ślinianek, kamień ślinowy, klindamycyna, lek przeciwzapalny, litotrypsja, litotrypsja laserowa, litotrypsja zewnątrzustrojowa, marsupializacja, paracetamol, przewód wyprowadzający, sialadenektomia, sialagog, sialendoskopia, sialolithiasis, uszkodzenie nerwu twarzowego - Leksykon chorób i schorzeń
Kamica ślinianek – Epidemiologia
Kamica ślinianek (sialolithiasis) jest najczęstszą przyczyną obrzęku dużych gruczołów ślinowych, odpowiadającą za około 50% ich patologii. Częstość występowania szacuje się na 1-6 przypadków na 100 000 osób rocznie, z przewagą u mężczyzn w wieku 30-60 lat. Najczęściej dotyczy gruczołu podżuchwowego (72-95% przypadków), rzadziej przyuszniczego (4-28%) i podjęzykowego (0,4-7%). Kamienie mają zwykle średnicę poniżej 10 mm, choć mogą osiągać rozmiary kilku centymetrów. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca odwodnienie, palenie tytoniu, stosowanie leków zmniejszających wydzielanie śliny (np. przeciwhistaminowe, antycholinergiczne, diuretyki), choroby współistniejące (cukrzyca, nadciśnienie, kamica nerkowa) oraz predyspozycje genetyczne. Charakterystyczne dla gruczołu podżuchwowego są anatomiczne i biochemiczne cechy sprzyjające tworzeniu kamieni, takie jak długi przewód Whartona, lepka i alkaliczna ślina o wysokim stężeniu mucyny, wapnia i fosforu.
badanie radiologiczne, badanie ultrasonograficzne, choroba przyzębia, fosforan wapnia, gruczoł podjęzykowy, gruczoł podżuchwowy, gruczoł ślinowy, hiperkalcemia, kamica nerkowa, kamica ślinianek, kamień ślinowy, laktoferyna, lek antycholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lizozym, mały gruczoł ślinowy, mięsień żuchwowo-gnykowy, nefrolitiaza, obrzęk gruczołu ślinowego, przewód Stensena, przewód Whartona, rezonans magnetyczny, sialoendoskopia, sialografia, sialolit, sialolithiasis, tomografia komputerowa