ostra gorączka
Wskazanie

Ostra gorączka to nagły wzrost temperatury ciała powyżej 38°C, który stanowi objaw reakcji organizmu na infekcję lub inne czynniki chorobotwórcze. Może towarzyszyć różnym stanom chorobowym, w tym infekcjom wirusowym, bakteryjnym, grzybiczym, chorobom autoimmunologicznym, nowotworom czy reakcjom na niektóre leki. Gorączka sama w sobie jest mechanizmem obronnym organizmu, który poprzez podwyższenie temperatury ciała utrudnia namnażanie się patogenów.

W leczeniu ostrej gorączki stosuje się przede wszystkim leki przeciwgorączkowe. Najczęściej wybieranymi preparatami są: paracetamol (Panadol, Apap, Pyralgina), ibuprofen (Nurofen, Ibuprom, Ibum), kwas acetylosalicylowy (Aspiryna, Polopiryna) oraz metamizol (Pyralgina). U dzieci preferuje się paracetamol oraz ibuprofen ze względu na lepszy profil bezpieczeństwa. Ważne jest także odpowiednie nawodnienie pacjenta oraz, w niektórych przypadkach, chłodne okłady.

Największą trudnością w leczeniu pacjenta z ostrą gorączką jest ustalenie jej przyczyny. Sama gorączka jest jedynie objawem, a skuteczne leczenie wymaga identyfikacji i eliminacji czynnika wywołującego. Szczególnie niebezpieczna jest gorączka utrzymująca się powyżej 40°C, która może prowadzić do drgawek gorączkowych (zwłaszcza u dzieci) oraz gorączka o nieznanej przyczynie (FUO – fever of unknown origin), utrzymująca się powyżej 3 tygodni, wymagająca szczegółowej diagnostyki.

Istotnym wyzwaniem w leczeniu jest również różnicowanie gorączki od hipertermii (przegrzania), która nie jest związana z mechanizmami immunologicznymi i wymaga odmiennego postępowania. W przypadku gorączki towarzyszącej infekcjom bakteryjnym, kluczowe jest wdrożenie odpowiedniej antybiotykoterapii, dobranej w oparciu o wyniki posiewów i antybiogramów, co wymaga czasu i może opóźniać wdrożenie skutecznego leczenia.