Leki w grupie
„leki na nadciśnienie płucne”

Leki na nadciśnienie płucne stanowią grupę preparatów farmakologicznych stosowanych w leczeniu nadciśnienia płucnego (PH), czyli stanu charakteryzującego się podwyższonym ciśnieniem w tętnicy płucnej. Terapia farmakologiczna ma na celu rozszerzenie naczyń płucnych, zmniejszenie oporu naczyniowego i poprawę funkcji prawej komory serca.

Główne grupy leków stosowanych w terapii nadciśnienia płucnego to: antagoniści receptora endoteliny (ERA), inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5), agoniści prostacykliny oraz stymulatory rozpuszczalnej cyklazy guanylowej (sGC). Każda z tych grup oddziałuje na inne szlaki patofizjologiczne związane z rozwojem i progresją choroby.

Antagoniści receptora endoteliny blokują działanie endoteliny-1, silnego wazokonstryktora. Do tej grupy należą: bosentan (Tracleer), ambrisentan (Volibris) i macitentan (Opsumit). Leki te zmniejszają opór naczyniowy w płucach i poprawiają wydolność wysiłkową pacjentów.

Inhibitory fosfodiesterazy typu 5 zwiększają stężenie cGMP, prowadząc do rozkurczu naczyń płucnych. W tej grupie znajdują się: sildenafil (Revatio, Maxigra), tadalafil (Adcirca) i wardenafil. Są one stosunkowo dobrze tolerowane i mogą być podawane doustnie.

Agoniści prostacykliny naśladują działanie naturalnej prostacykliny, powodując rozszerzenie naczyń i hamowanie agregacji płytek krwi. Należą do nich: epoprostenol (Flolan, Veletri), treprostynil (Remodulin, Tyvaso), iloprost (Ventavis) i seleksypag (Uptravi). W zależności od preparatu, mogą być podawane dożylnie, podskórnie, wziewnie lub doustnie.

Stymulatory rozpuszczalnej cyklazy guanylowej, jak riocyguat (Adempas), działają niezależnie od tlenku azotu, zwiększając produkcję cGMP i prowadząc do rozszerzenia naczyń płucnych.

Największą zaletą nowoczesnych terapii nadciśnienia płucnego jest możliwość znaczącej poprawy jakości życia pacjentów, wydłużenia czasu przeżycia oraz zwiększenia tolerancji wysiłku. Terapia skojarzona, wykorzystująca leki z różnych grup, często przynosi lepsze efekty niż monoterapia.

Stosowanie leków na nadciśnienie płucne wiąże się jednak z ryzykiem działań niepożądanych. Antagoniści receptora endoteliny mogą powodować uszkodzenie wątroby i anemię. Inhibitory PDE-5 wywołują bóle głowy, przekrwienie błony śluzowej nosa czy spadki ciśnienia tętniczego. Prostacyklinty wiążą się z bólami szczęki, biegunką, bólami kończyn i powikłaniami związanymi z podawaniem parenteralnym. Istotne jest regularne monitorowanie pacjentów podczas terapii.

W przypadku ciężkiego nadciśnienia płucnego opornego na leczenie farmakologiczne, rozważa się kwalifikację do przeszczepu płuc lub serca i płuc jako ostatecznej opcji terapeutycznej. Leczenie nadciśnienia płucnego powinno być prowadzone w wyspecjalizowanych ośrodkach z doświadczeniem w tej dziedzinie.

Lista leków w tej grupie

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl