tętnicze nadciśnienie płucne związane ze skorygowaną wadą wrodzoną
Wskazanie

Tętnicze nadciśnienie płucne (TNP) związane ze skorygowaną wadą wrodzoną serca stanowi poważne powikłanie, które może wystąpić nawet po pomyślnej korekcji chirurgicznej wady serca. Jest to stan charakteryzujący się podwyższonym ciśnieniem w tętnicy płucnej (≥25 mmHg w spoczynku), zwiększonym oporem naczyniowym w krążeniu płucnym oraz prawidłowym ciśnieniem zaklinowania w kapilarach płucnych. TNP rozwija się u około 5-10% pacjentów z wadami wrodzonymi serca, szczególnie u tych z dużymi przeciekami systemowo-płucnymi (ubytki przegrody międzykomorowej, przetrwały przewód tętniczy, okienko aortalno-płucne).

TNP po korekcji wady wrodzonej może wystąpić, gdy naprawa chirurgiczna została przeprowadzona zbyt późno lub gdy doszło już do nieodwracalnych zmian w naczyniach płucnych. Kluczową rolę w diagnostyce odgrywa cewnikowanie prawego serca, które pozwala ocenić ciśnienie w tętnicy płucnej, opór naczyniowy oraz reakcję na testy wazodylatacyjne. Badania obrazowe, takie jak echokardiografia, tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny, pomagają w ocenie struktury i funkcji serca oraz naczyń płucnych.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się kilka grup leków. Antagoniści receptora endoteliny, takie jak bosentan (Tracleer), ambrisentan (Volibris) i macytentan (Opsumit), blokują działanie endoteliny-1, silnego wazokonstryktora. Inhibitory fosfodiesterazy typu 5, jak sildenafil (Revatio, Maxigra) i tadalafil (Adcirca), a także stymulatory rozpuszczalnej cyklazy guanylowej, jak riocyguat (Adempas), zwiększają stężenie tlenku azotu, powodując rozszerzenie naczyń płucnych. Prostanoidy, takie jak epoprostenol (Veletri), treprostynil (Remodulin) i iloprost (Ventavis), również działają wazodylatacyjnie.

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z TNP po skorygowanej wadzie wrodzonej jest późne rozpoznanie choroby, gdy zmiany naczyniowe są już nieodwracalne. Wyzwaniem jest również dobór optymalnej terapii, gdyż pacjenci często wymagają leczenia skojarzonego z wykorzystaniem kilku grup leków. Monitorowanie skuteczności leczenia i modyfikacja terapii w zależności od odpowiedzi klinicznej wymaga regularnych kontroli i doświadczonego zespołu medycznego. Istotnym problemem jest także wysoki koszt nowoczesnych leków oraz konieczność długotrwałego, często dożywotniego leczenia, co może wpływać na współpracę pacjenta.

W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne lub gwałtownego pogorszenia stanu klinicznego może być konieczne rozważenie septostomii przedsionkowej (jako zabiegu paliatywnego) lub kwalifikacji do przeszczepienia płuc lub serca i płuc. Pacjenci wymagają kompleksowej opieki w wyspecjalizowanych ośrodkach zajmujących się leczeniem nadciśnienia płucnego oraz wrodzonych wad serca.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 22.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl