dysfunkcja węzła zatokowo-przedsionkowego

Dysfunkcja węzła zatokowo-przedsionkowego (SND – sinus node dysfunction) to zaburzenie funkcji naturalnego rozrusznika serca, odpowiedzialnego za generowanie impulsów elektrycznych inicjujących skurcz mięśnia sercowego. Stan ten prowadzi do nieprawidłowego rytmu serca i może objawiać się bradykardią zatokową, zahamowaniem zatokowym, blokiem zatokowo-przedsionkowym lub zespołem tachykardia-bradykardia.

Etiologia dysfunkcji węzła zatokowego obejmuje zmiany degeneracyjne związane z wiekiem, choroby układu sercowo-naczyniowego (choroba niedokrwienna serca, kardiomiopatia), zaburzenia elektrolitowe, działania niepożądane leków (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, digoksyna) oraz choroby układowe (sarkoidoza, amyloidoza). W niektórych przypadkach dysfunkcja może być wrodzona lub związana z przebytymi zabiegami kardiochirurgicznymi.

Diagnostyka dysfunkcji węzła zatokowo-przedsionkowego opiera się na badaniu EKG, holterowskim monitorowaniu EKG, próbie wysiłkowej oraz inwazyjnych badaniach elektrofizjologicznych. Leczenie zależy od nasilenia objawów i przyczyny dysfunkcji. W przypadku objawowej bradykardii zatokowej lub zespołu tachykardia-bradykardia standardem postępowania jest implantacja stymulatora serca, natomiast w przypadku dysfunkcji polekowej może wystarczyć modyfikacja farmakoterapii.

Powiązane wpisy

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl