metabolizm azotanów

Metabolizm azotanów obejmuje procesy biochemiczne związane z przekształcaniem związków azotanowych w organizmie. W warunkach fizjologicznych azotany dostarczane są głównie z dietą, szczególnie z warzywami liściastymi, burakami czy wodą pitną, a także mogą być produkowane endogennie.

W pierwszym etapie metabolizmu azotany (NO3-) są redukowane do azotynów (NO2-), głównie przez bakterie komensalne znajdujące się w jamie ustnej i przewodzie pokarmowym. Ten proces jest kluczowy, ponieważ ludzki organizm ma ograniczoną zdolność do redukcji azotanów. Następnie azotyty są dalej przekształcane w tlenek azotu (NO) – ważny przekaźnik komórkowy regulujący funkcje naczyniowe, immunologiczne i neurologiczne.

Zaburzenia metabolizmu azotanów mogą mieć znaczenie w patogenezie chorób układu sercowo-naczyniowego, ponieważ wpływają na biodostępność tlenku azotu i tym samym na regulację ciśnienia tętniczego. W praktyce klinicznej wykorzystuje się ten szlak metaboliczny, stosując azotany jako leki rozszerzające naczynia (np. nitrogliceryna) w leczeniu choroby niedokrwiennej serca i nadciśnienia płucnego.

Warto zwrócić uwagę na możliwe działania niepożądane związane z metabolizmem azotanów, takie jak methemoglobinemia, szczególnie u niemowląt i małych dzieci, u których enzymy odpowiedzialne za redukcję methemoglobiny nie są w pełni rozwinięte. Ponadto, długotrwałe stosowanie farmakologicznych azotanów może prowadzić do rozwoju tolerancji, co zmniejsza ich skuteczność terapeutyczną.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Pentaerytrytol – Dawkowanie i sposób podawania

Pentaerytrytylu tetraazotan w preparacie Pentaerythritol Compositum, w dawce 20 mg na tabletkę, w połączeniu z 0,5 mg glicerolu triazotanu, wykazuje działanie wazodilatacyjne i jest stosowany w leczeniu choroby niedokrwiennej serca. Standardowe dawkowanie u dorosłych wynosi 1-2 tabletki trzy razy na dobę, co odpowiada dobowej dawce 60-120 mg pentaerytrytylu tetraazotanu oraz 1,5-3 mg glicerolu triazotanu. W terapii początkowej zaleca się stosowanie niższej dawki (1 tabletka 3 razy na dobę) ze względu na ryzyko reakcji hipotonicznej. U pacjentów z niewydolnością wątroby i/lub nerek dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane i rozpoczynane od zredukowanych dawek, z uwagi na metabolizm leku w wątrobie i wydalanie przez nerki, a zwiększanie dawek wymaga ścisłej kontroli lekarskiej.
aktywne metabolity, biodostępność azotanów, choroba niedokrwienna serca, choroba podstawowa, dawka terapeutyczna, dławica piersiowa, działanie niepożądane, działanie wazodilatacyjne, hipotensja, metabolizm azotanów, nagłe odstawienie leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, Pentaerythritol compositum, pentaerytrytylu tetraazotan, reakcja hipotoniczna, zjawisko odbicia
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pentaerythritol compositum 0,5 mg + 20 mg

Pentaerythritol Compositum w formie tabletek zawiera 20 mg pentaerytrytylu tetraazotanu oraz 0,5 mg glicerolu triazotanu. Standardowe dawkowanie u dorosłych wynosi 1-2 tabletki podawane 3 razy na dobę, z dawką początkową 1 tabletka 3 razy na dobę, szczególnie przy pierwszym podaniu ze względu na ryzyko reakcji hipotonicznej. Lek podaje się doustnie, zalecając przyjmowanie co najmniej 30 minut przed posiłkiem lub 1 godzinę po posiłku, a dla szybszego efektu tabletkę można rozgryźć. W przypadku pacjentów z niewydolnością nerek i/lub wątroby dawki powinny być mniejsze i stopniowo zwiększane pod ścisłą kontrolą lekarza, ze względu na metabolizm wątrobowy i wydalanie nerkowe azotanów.
absorpcja substancji czynnych, biodostępność azotanów, dawka początkowa, glicerolu triazotan, laktoza jednowodna, metabolizm azotanów, nadwrażliwość na składniki, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, Pentaerythritol compositum, pentaerytrytylu tetraazotan, podanie doustne, reakcja hipotoniczna, schorzenie metaboliczne, substancja pomocnicza, wydalanie metabolitów, zmniejszanie dawki
Leksykon leków
Przedawkowanie – Mononit 20 20 mg

Przedawkowanie izosorbidu monoazotanu, substancji czynnej preparatu Mononit (tabletki powlekane 10 mg, 20 mg, 40 mg), prowadzi do istotnych zaburzeń hemodynamicznych, takich jak spadek ciśnienia skurczowego ≤ 90 mmHg, ortostatyczne zaburzenia krążenia, odruchowa tachykardia oraz objawów ogólnoustrojowych wynikających z nadmiernej wazodylatacji naczyń. Klinicznie obserwuje się bladość skóry, nadmierne pocenie, napadowe zaczerwienienie, bóle głowy, zawroty, nudności, wymioty, biegunkę oraz methemoglobinemię manifestującą się sinicą, dusznością i przyspieszonym oddechem, przy poziomie methemoglobiny > 1%. W bardzo dużych dawkach może dojść do wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego z objawami neurologicznymi, co stanowi poważne powikłanie zatrucia.
adrenalina, błękit metylenowy, błękit toluidynowy, defibrylacja, dopamina, działanie naczyniorozszerzające, epinefryna, hemodializa, hemoglobina, hipotensja, izosorbid monoazotan, jon azotynowy, lek wazopresyjny, metabolizm azotanów, methemoglobinemia, Mononit, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, niedokrwienie OUN, noradrenalina, norepinefryna, OIOM, płukanie żołądka, pozycja Trendelenburga, resuscytacja, tachykardia odruchowa, tlenoterapia, transfuzja wymienna, wazodylatacja, wstrząs, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie ogólnoustrojowe, zaburzenie ortostatyczne, zaburzenie perfuzji obwodowej, zatrzymanie krążenia, zawroty błędnikowe

metabolizm azotanów

Powiązane wpisy

Pentaerytrytol – Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie i sposób podawania – Pentaerythritol compositum 0,5 mg + 20 mg

Przedawkowanie – Mononit 20 20 mg