proteinoza pęcherzyków płucnych

Proteinoza pęcherzyków płucnych (ang. pulmonary alveolar proteinosis, PAP) to rzadka choroba płuc charakteryzująca się gromadzeniem surfaktantu w przestrzeni pęcherzykowej. Surfaktant to mieszanina białek i fosfolipidów produkowana przez pneumocyty typu II, która normalnie zmniejsza napięcie powierzchniowe w pęcherzykach płucnych, zapobiegając ich zapadaniu się.

Choroba występuje w trzech postaciach: wrodzonej (spowodowanej mutacjami genetycznymi), wtórnej (związanej z ekspozycją na czynniki środowiskowe lub innymi chorobami) oraz nabytej autoimmunologicznej (najczęstszej, stanowiącej około 90% przypadków). Postać autoimmunologiczna związana jest z obecnością przeciwciał przeciwko czynnikowi stymulującemu kolonie granulocytów i makrofagów (GM-CSF), które upośledzają funkcję makrofagów pęcherzykowych odpowiedzialnych za usuwanie surfaktantu.

Objawy kliniczne proteinozy pęcherzyków płucnych obejmują postępującą duszność wysiłkową, suchy kaszel oraz rzadziej gorączkę i utratę masy ciała. W badaniach obrazowych charakterystyczny jest obraz „mlecznego szkła” w tomografii komputerowej wysokiej rozdzielczości, a w badaniu płynu z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego (BAL) stwierdza się mleczny wygląd płynu oraz obecność ziarnistego materiału PAS-dodatniego.

Złotym standardem leczenia proteinozy pęcherzyków płucnych pozostaje całkowite płukanie płuc (whole lung lavage, WLL), polegające na przepłukiwaniu płuc dużymi objętościami płynu fizjologicznego w celu mechanicznego usunięcia nadmiaru surfaktantu. W leczeniu postaci autoimmunologicznej badane są również terapie inhalacyjnym lub podskórnym GM-CSF oraz immunoterapia rituximabem. Rokowanie jest zróżnicowane – od samoistnych remisji do progresji prowadzącej do niewydolności oddechowej.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl