Leki w grupie
„leki na tętnicze nadciśnienie płucne”

Leki na tętnicze nadciśnienie płucne (TNP) to specjalistyczna grupa preparatów stosowanych w terapii rzadkiej, lecz poważnej choroby charakteryzującej się patologicznym wzrostem ciśnienia w tętnicy płucnej. Działają one poprzez różne mechanizmy, głównie rozszerzając naczynia płucne, hamując proliferację komórek mięśni gładkich naczyń oraz poprawiając funkcję śródbłonka naczyniowego.

Główne grupy leków stosowanych w TNP to: prostanoidy (epoprostenol, treprostynil, iloprost), antagoniści receptora endoteliny (bosentan, ambrisentan, macytentan), inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (sildenafil, tadalafil) oraz stymulatory rozpuszczalnej cyklazy guanylowej (riocyguat). W Polsce dostępne są preparaty handlowe zawierające te substancje, m.in.: Veletri, Remodulin (prostanoidy), Tracleer, Volibris, Opsumit (antagoniści receptora endoteliny), Revatio, Adcirca (inhibitory PDE-5) oraz Adempas (riocyguat).

Największą zaletą stosowania nowoczesnych leków na TNP jest znacząca poprawa jakości życia pacjentów, wydłużenie czasu przeżycia oraz zmniejszenie objawów choroby, takich jak duszność i zmęczenie. Terapia umożliwia również poprawę wydolności wysiłkowej oraz opóźnienie progresji choroby. Coraz częściej stosuje się terapię skojarzoną, wykorzystującą leki o różnych mechanizmach działania, co zwiększa skuteczność leczenia.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem leków na TNP obejmują działania niepożądane specyficzne dla poszczególnych grup. Prostanoidy mogą powodować ból szczęki, bóle głowy, biegunkę i reakcje w miejscu podania (przy terapii dożylnej/podskórnej). Antagoniści receptora endoteliny mogą wywoływać hepatotoksyczność, anemię i obrzęki obwodowe, a także są przeciwwskazane w ciąży. Inhibitory PDE-5 mogą powodować bóle głowy, zaczerwienienie twarzy i hipotensję, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu z azotanami.

W zależności od drogi podania, leki na TNP dzielą się na doustne (bosentan, ambrisentan, macytentan, sildenafil, tadalafil, riocyguat), wziewne (iloprost), podskórne (treprostynil) oraz dożylne (epoprostenol, treprostynil). Wybór odpowiedniej terapii zależy od zaawansowania choroby, profilu pacjenta, dostępności leków oraz doświadczenia ośrodka prowadzącego leczenie. Leczenie TNP powinno być prowadzone w wyspecjalizowanych ośrodkach przez zespoły doświadczone w terapii tej rzadkiej choroby.

Lista leków w tej grupie

  1. 23.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl