transporter multiwitaminowy
Transporter multiwitaminowy to białko błonowe odpowiedzialne za przenoszenie witamin do wnętrza komórek organizmu. Najlepiej poznanym przykładem jest transporter SMVT (sodium-dependent multivitamin transporter), kodowany przez gen SLC5A6, który transportuje biotynę (witaminę B7), kwas pantotenowy (witaminę B5) oraz kwas liponowy.
W medycynie klinicznej dysfunkcje transporterów multiwitaminowych mogą prowadzić do zespołów niedoboru witamin, mimo prawidłowej podaży w diecie. Mutacje genu SLC5A6 są związane z zaburzeniami neurologicznymi, dermatologicznymi i metabolicznymi wynikającymi z niewystarczającego wchłaniania kluczowych witamin.
Transportery multiwitaminowe mają szczególne znaczenie w farmakoterapii, gdyż mogą być wykorzystywane jako cele dla leków oraz jako nośniki dla substancji leczniczych. Ponadto, niektóre leki mogą konkurować z witaminami o miejsce wiązania na transporterze, co może prowadzić do interakcji lek-witamina i wywoływać jatrogenne niedobory witamin.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Biotyna, będąca składnikiem aktywnym leku Biotin Polpharma 5 mg, charakteryzuje się całkowitą i efektywną absorpcją z przewodu pokarmowego, rozpoczynającą się w początkowym odcinku jelita cienkiego. Mechanizm wchłaniania obejmuje zarówno aktywny transport przez transporter SMVT zależny od sodu, jak i dyfuzję bierną przy dawkach terapeutycznych. Po wchłonięciu biotyna wiąże się z białkami osocza w 80%, co wpływa na biodostępność wolnej frakcji. Fizjologiczne stężenie biotyny we krwi mieści się w zakresie 100-800 µg/l. Eliminacja substancji odbywa się przez mocz (6-50 µg/dobę) oraz kał, z wydalaniem około 50% w postaci niezmienionej i resztą jako biologicznie nieaktywne metabolity. Okres półtrwania biotyny wynosi około 15 godzin, co determinuje schemat dawkowania.
badanie in vivo, białko osocza, biotyna, dawka terapeutyczna, doustny test tolerancji glukozy, dyfuzja bierna, enzym CYP1A, hemodializa, kreatynina w surowicy, metabolit biotyny, metabolit nieaktywny, metabolizm ksenobiotyków, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu, transporter multiwitaminowy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem i kałem, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Biotyna (witamina B7) charakteryzuje się całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (100%) oraz szybkim wchłanianiem rozpoczynającym się w jelicie cienkim. Mechanizm wchłaniania jest dwojaki: przy niskich dawkach zależny od transportera SMVT (sodium dependent multivitamin transporter), natomiast przy dawkach terapeutycznych zachodzi głównie przez dyfuzję bierną. Po absorpcji biotyna wiąże się z białkami osocza w około 80%, z czego 81% pozostaje w stanie niezwiązanym, 12% jest związane kowalencyjnie, a 7% odwracalnie. Stężenie biotyny w osoczu wynosi 100-800 µg/l (lub 200-1200 µg/l dla wolnej biotyny). Okres półtrwania w surowicy wynosi od 15 do 26 godzin, zależnie od dawki, a u pacjentów z niedoborem biotynidazy skraca się do 10-14 godzin. Stan stacjonarny osiągany jest około trzeciego dnia podawania. Biotyna ulega częściowemu metabolizmowi w wątrobie, gdzie powstają nieaktywne metabolity: bisnorbiotyna, sulfotlenek biotyny, keton metylowy bisnorbiotyny oraz sulfon biotyny.
białko osocza, biodostępność biotyny, biotynidaza, bisnorbiotyna, dyfuzja bierna, farmakokinetyka biotyny, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, kanalik proksymalny, keton metylowy bisnorbiotyny, komórki monoklonalne krwi, metabolizm ksenobiotyków, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stan stacjonarny, sulfon biotyny, sulfotlenek biotyny, transporter multiwitaminowy, wchłanianie zwrotne, witamina B7, witamina rozpuszczalna w wodzie, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Biotyna, będąca składnikiem leku Biotebal Max (10 mg), wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym, z całkowitym wchłanianiem w jelicie cienkim. Mechanizm absorpcji obejmuje transporter SMVT zależny od sodu przy niskich dawkach oraz dyfuzję bierną przy dawkach terapeutycznych. Po absorpcji biotyna wiąże się z białkami osocza w około 80%, a jej fizjologiczne stężenie we krwi wynosi 100-800 µg/l. Wydalana jest głównie z moczem (6-50 µg/dobę), w połowie w formie niezmienionej, a w połowie jako biologicznie nieaktywne metabolity. Okres półtrwania biotyny wynosi około 15 godzin i jest zależny od dawki, co ma znaczenie dla schematu dawkowania.
badanie in vivo, białka osocza, biodostępność doustna, choroba wątroby, doustny test tolerancji glukozy, dyfuzja bierna, hemodializa, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A, jelito cienkie, kreatynina w surowicy, metabolity, metabolizm ksenobiotyków, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, postać niezmieniona leku, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu, stężenie we krwi, transporter multiwitaminowy, wydalanie dawki, wydalanie z organizmu -
Leksykon leków
Biotyna, witamina rozpuszczalna w wodzie, wykazuje całkowite i efektywne wchłanianie z przewodu pokarmowego, głównie w początkowym odcinku jelita cienkiego. Mechanizm wchłaniania zależy od dawki: przy niskich dawkach za pośrednictwem transportera SMVT, natomiast przy dawkach terapeutycznych dominuje dyfuzja bierna. Po absorpcji biotyna wiąże się z białkami osocza w 80%, a jej stężenie w surowicy krwi wynosi od 100 do 800 µg/l. Biotyna przenika do mleka matki, co jest istotne w kontekście karmienia piersią. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki (6-50 µg/dobę) oraz z kałem, w formie niezmienionej (około 50%) oraz biologicznie nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania biotyny wynosi około 15 godzin i jest zależny od dawki.
bezpieczeństwo stosowania leku, choroba wątroby, dawka terapeutyczna, doustny test tolerancji glukozy, dyfuzja bierna, enzym CYP1A, hemodializa, metabolizm ksenobiotyków, nieaktywne metabolity, niewydolność nerek, okres półtrwania, przenikanie do mleka, stężenie w osoczu, transporter multiwitaminowy, wchłanianie biotyny, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
