owrzodzenia błony śluzowej żołądka
Owrzodzenia błony śluzowej żołądka, określane również jako wrzody żołądka, stanowią ograniczone ubytki błony śluzowej, które mogą penetrować głębiej do warstwy mięśniowej i surowiczej. Wrzody te najczęściej występują w okolicy odźwiernika i krzywizny mniejszej żołądka, choć mogą lokalizować się także w innych obszarach.
Głównymi przyczynami owrzodzeń żołądka są zakażenie Helicobacter pylori, długotrwałe stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), nadużywanie alkoholu, stres oraz palenie tytoniu. Rzadziej wrzody mogą być spowodowane zespołem Zollingera-Ellisona, chorobami autoimmunologicznymi lub nowotworem.
W obrazie klinicznym dominuje typowy ból w nadbrzuszu, który może promieniować do pleców, często występujący 1-3 godziny po posiłku, a także w nocy. Pacjenci zgłaszają również zgagę, nudności, wymioty oraz uczucie pełności. Do poważnych powikłań owrzodzeń należą krwawienia z przewodu pokarmowego, perforacja ściany żołądka oraz zwężenie odźwiernika.
Diagnostyka obejmuje badanie endoskopowe górnego odcinka przewodu pokarmowego z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego i testów na obecność H. pylori. Leczenie opiera się na eradykacji H. pylori (jeśli obecne), stosowaniu inhibitorów pompy protonowej, leków osłaniających błonę śluzową oraz modyfikacji stylu życia. W przypadkach powikłań może być konieczna interwencja chirurgiczna.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane w modelach zwierzęcych, zwłaszcza przy dawkach wielokrotnie przekraczających kliniczne (amlodypina do 2,6-krotności, walsartan do 11-krotności dawki klinicznej). Zaobserwowano zmiany histopatologiczne w przewodzie pokarmowym (zapalenie, owrzodzenia błony śluzowej żołądka) oraz w nerkach (bazofilia, rozstrzeń kanalików, wałeczki białkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, przerost błony tętniczek). W badaniach rozwojowych u szczurów przy dawkach około 10-12-krotnych stwierdzono wady rozwojowe układu moczowego i kostnego płodu, a maksymalna dawka bez efektów teratogennych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej. Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
aparat przykłębuszkowy, bazofilia, dojrzałe spermatydy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, komórki Sertoliego, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, nieskostniałe paliczki, opóźnienie porodu, owrzodzenia błony śluzowej żołądka, parametry czerwonych krwinek, przerost błony śluzowej tętniczek, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, stężenie hemoglobiny, stężenie testosteronu, szkliwienie kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe, zmniejszona przeżywalność potomstwa