wolemia
Wolemia (Wollemia nobilis) to reliktowe drzewo iglaste, które jest żywym skamieniałym gatunkiem o ogromnym znaczeniu botanicznym i ewolucyjnym. Odkryte dopiero w 1994 roku w Australii, zostało uznane za botaniczne odkrycie stulecia, gdyż wcześniej gatunek ten był znany wyłącznie z zapisu kopalnego sprzed 65-90 milionów lat.
Z medycznego punktu widzenia, wolemia zyskuje zainteresowanie ze względu na potencjalne właściwości farmakologiczne związków chemicznych zawartych w jej tkankach. Badania fitochemiczne wykazały obecność unikatowych terpenoidów i flawonoidów, które mogą wykazywać działanie przeciwutleniające, przeciwzapalne i przeciwnowotworowe.
W kontekście alergologii, pyłek wolemii może wywoływać reakcje alergiczne u osób uczulonych na pyłki roślin z rodziny araukariowatych. Ze względu na rosnącą popularność tego gatunku jako rośliny ozdobnej, szczególnie w ogrodach botanicznych, lekarze powinni uwzględniać go w diagnostyce różnicowej alergii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – DHC Continus 60 mg
Przedawkowanie dihydrokodeiny winianu, substancji czynnej leku DHC Continus, prowadzi do wieloukładowych zaburzeń, głównie w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, układu krążenia i oddechowego. Typowe objawy obejmują depresję OUN manifestującą się sennością, osłupieniem lub śpiączką, miozę (szpilkowate źrenice), nudności i wymioty, zaburzenia rytmu serca (tachykardia lub bradykardia), skurcze mięśni i rabdomiolizę, niedociśnienie z niewydolnością krążeniową oraz ciężkie zaburzenia oddechowe, w tym niewydolność oddechową lub bezdech. Mechanizmy patofizjologiczne obejmują depresję ośrodka oddechowego w pniu mózgu, wpływ na układ parasympatyczny i autonomiczny oraz rozszerzenie naczyń i depresję mięśnia sercowego.
antagonista opioidowy, arytmia, bezdech, chemoreceptorowa strefa wyzwalająca, defibrylacja, dihydrokodeina winianu, homeostaza elektrolitowa, lek wazopresyjny, mioza, nalokson, niedociśnienie, niewydolność krążeniowa, niewydolność oddechowa, nudności i wymioty, opioidowy lek przeciwbólowy, osłupienie, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, rabdomioliza, tachykardia i bradykardia, układ autonomiczny, układ krążenia i oddechowy, układ parasympatyczny, wolemia, wstrząs krążeniowy, zatrzymanie krążenia, zespół odstawienny, źrenica - Leksykon leków
Przedawkowanie – Vortemyel 3,5 mg
Przedawkowanie bortezomibu (substancja czynna leku Vortemyel) powyżej dawki zalecanej 3,5 mg, szczególnie przy dawce przekraczającej 7 mg (>200% dawki standardowej), wiąże się z ryzykiem ciężkich powikłań, takich jak nagłe objawowe niedociśnienie tętnicze oraz małopłytkowość, które mogą prowadzić do zgonu. Objawowe niedociśnienie tętnicze manifestuje się gwałtownym spadkiem ciśnienia tętniczego z objawami neurologicznymi (zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia świadomości), natomiast małopłytkowość zwiększa ryzyko krwawień i wybroczyn. Brak swoistego antidotum wymaga leczenia objawowego i podtrzymującego, a przedawkowanie stanowi bezpośrednie zagrożenie życia, wymagające natychmiastowej hospitalizacji i intensywnego monitorowania.
antidotum, bortezomib, ciśnienie tętnicze krwi, funkcje życiowe, hospitalizacja, krwawienie, leki inotropowe, małopłytkowość, niedociśnienie tętnicze objawowe, niewydolność serca, normotermia, omdlenie, parametry życiowe, płyny infuzyjne, płytki krwi, produkty presyjne, przedawkowanie bortezomibu, roztwór do wstrzykiwań, temperatura ciała, układ sercowo-naczyniowy, wazopresor, wolemia, wybroczynę, zaburzenia świadomości, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bisocard 1,25 mg
Bisocard (bisoprololu fumaran) w dawkach 1,25 mg, 3,75 mg oraz 7,5 mg jest wskazany do leczenia stabilnej, przewlekłej niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF). Lek ten powinien być stosowany jako element terapii skojarzonej, łącznie z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi oraz ewentualnie glikozydami nasercowymi. Inicjacja leczenia beta-blokerem wymaga stabilnej fazy choroby bez zaostrzeń w ostatnich tygodniach, gdyż w ostrych stanach niewydolności serca bisoprolol może pogorszyć stan pacjenta. Diagnostyka funkcji skurczowej lewej komory powinna być potwierdzona badaniami obrazowymi, takimi jak echokardiografia lub rezonans magnetyczny serca.
bisoprololu fumaran, czynność lewej komory, echokardiografia, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd nasercowy, hospitalizacja, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek moczopędny, ostra niewydolność serca, przewlekła niewydolność serca, remodeling mięśnia sercowego, rezonans magnetyczny serca, schemat zwiększania dawki, stabilna niewydolność serca, tabletka powlekana, terapia skojarzona, wolemia, wskaźnik przeżycia, zaburzenie czynności skurczowej, zaburzenie czynności skurczowej lewej komory, zaostrzenie niewydolności serca, zastój - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bortezomib Adamed 2,5 mg
Przedawkowanie leku Bortezomib Adamed, zwłaszcza dawką przekraczającą dwukrotnie zalecaną, wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań kardiologicznych i hematologicznych. Dominującymi objawami klinicznymi są objawowe niedociśnienie tętnicze oraz małopłytkowość, które mogą prowadzić do zaburzeń perfuzji narządowej, krwotoków, a w skrajnych przypadkach do zgonu. Brak swoistego antidotum wymusza leczenie objawowe i podtrzymujące, którego skuteczność zależy od szybkiego rozpoznania i wdrożenia intensywnej terapii. Dawka wywołująca objawy to ponad dwukrotność dawki zalecanej.
akcja serca, antidotum, bortezomib, ciśnienie tętnicze krwi, diureza, działanie inotropowe dodatnie, eliminacja leku, farmakologia bezpieczeństwa, intensywna terapia, kardiotoksyczność, krwawienie, krwotok, kurczliwość mięśnia sercowego, leczenie podtrzymujące, leki presyjne, małopłytkowość, morfologia krwi, niedociśnienie tętnicze, niewydolność krążeniowa, ośrodek toksykologiczny, parametry życiowe, perfuzja narządowa, płytki krwi, powikłanie krwotoczne, procedura resuscytacyjna, ryzyko krwawienia, saturacja, układ sercowo-naczyniowy, wazopresor, wolemia, zaburzenia świadomości, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – ApoAmlo 10 mg
Przedawkowanie amlodypiny, antagonisty kanałów wapniowych, prowadzi do znacznego rozszerzenia naczyń obwodowych, co skutkuje głębokim niedociśnieniem tętniczym i kompensacyjną tachykardią. Objawy mogą pojawić się natychmiast lub z opóźnieniem do 24-48 godzin i obejmują niedociśnienie układowe, tachykardię odruchową, wstrząs oraz niekardiogenny obrzęk płuc, który może wystąpić w wyniku przeciążenia płynami podczas resuscytacji. W ciężkich przypadkach przedawkowanie może prowadzić do zgonu. Monitorowanie funkcji życiowych i stabilizacja układu sercowo-naczyniowego są kluczowe, a leczenie jest objawowe i podtrzymujące.
antagonista kanałów wapniowych, blokada kanałów wapniowych, bloker kanałów wapniowych, funkcja nerek, glukonian wapnia, hemodializa, hipoperfuzja narządów, klirens amlodypiny, lek wazopresyjny, niedociśnienie układowe, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność lewokomorowa, płukanie żołądka, pojemność minutowa serca, powrót żylny, przeciążenie płynami, rozszerzenie naczyń obwodowych, spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia, tachykardia odruchowa, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, wolemia, wstrząs, zaburzenie perfuzji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kalium chloratum WZF 15% 150 mg/ml
Stężenie potasu w surowicy (kaliemia) utrzymuje się w zakresie 3,5-5,0 mmol/l, podczas gdy wewnątrzkomórkowe stężenie potasu jest około 140 mmol/l, co stanowi 98% całkowitej puli potasu w organizmie (około 3500 mmol). Potas znajduje się głównie w komórkach mięśni i wątroby, a jedynie 2% (około 70 mmol) w przestrzeni zewnątrzkomórkowej. Dobowa podaż potasu z dietą wynosi 100-150 mmol, a jego homeostaza jest utrzymywana przez równowagę między podażą, wchłanianiem, transportem międzykomórkowym i wydalaniem. Wydalanie potasu odbywa się głównie przez nerki (90-95%) oraz w mniejszym stopniu przez przewód pokarmowy (5-10%), przy czym proces nerkowy jest regulowany przez stężenie potasu w surowicy, aktywność aldosteronu, tempo przepływu cewkowego, dystalny dowóz sodu, pH krwi, gradient elektrochemiczny oraz wolemię.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Torsemed 20 mg
Torasemid, dostępny w preparacie Torsemed w dawkach 10 mg i 20 mg, jest diuretykiem pętlowym o określonych przeciwwskazaniach, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na torasemid, pochodne sulfonylomocznika oraz składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (76 mg w tabletce 10 mg i 152 mg w tabletce 20 mg). Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z niewydolnością nerek z bezmoczem, śpiączką wątrobową, niewydolnością nerek spowodowaną lekami nefrotoksycznymi, hipowolemią, hiponatremią, hipokaliemią, niedociśnieniem tętniczym oraz zaburzeniami rytmu serca, zwłaszcza blokiem zatokowo-przedsionkowym i blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia. Dodatkowo, przeciwwskazane jest stosowanie u kobiet karmiących piersią, pacjentów z dną moczanową oraz ciężkimi zaburzeniami mikcji.
antybiotyk aminoglikozydowy, bezmocz, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, cefalosporyna, diuretyk pętlowy, dna moczanowa, gospodarka węglowodanowa, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, kwas moczowy, laktoza jednowodna, lek nefrotoksyczny, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, ototoksyczność, pochodna sulfonylomocznika, przewlekła choroba nerek, rozrost gruczołu krokowego, śpiączka wątrobowa, torasemid, Torsemed, wolemia, zaburzenie mikcji, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Cylazapryl – Wskazania do stosowania
Cylazapryl, jako inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz przewlekłej niewydolności serca. Dostępny jest w monoterapii w dawkach 1 mg, 2,5 mg i 5 mg (preparaty Cazaprol, Symibace), gdzie pełni rolę leku pierwszego wyboru lub elementu terapii skojarzonej. W przewlekłej niewydolności serca cylazapryl zmniejsza obciążenie następcze serca, poprawia parametry hemodynamiczne oraz spowalnia remodeling mięśnia sercowego, co przekłada się na poprawę wydolności fizycznej i rokowania pacjentów. Wskazania do stosowania obejmują m.in. pacjentów z dysfunkcją lewej komory, po zawale mięśnia sercowego, z nefropatią cukrzycową oraz białkomoczem.
białkomocz, ciśnienie tętnicze, dysfunkcja lewej komory, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek hipotensyjny, mikroalbuminuria, monoterapia, nadciśnienie oporne, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nefropatia przewlekła, obciążenie następcze, parametr hemodynamiczny, przerost lewej komory, przewlekła niewydolność serca, remodeling mięśnia sercowego, terapia dwulekowa, terapia wielolekowa, układ sercowo-naczyniowy, wolemia, wydolność fizyczna, zatrzymywanie płynów, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Torsemed 10 mg
Przedawkowanie torasemidu, silnego diuretyku pętlowego stosowanego w dawkach 10 mg i 20 mg, prowadzi do nadmiernej diurezy, co skutkuje odwodnieniem oraz istotnymi zaburzeniami elektrolitowymi, w tym hiponatremią, hipokaliemią i hipomagnezemią. Klinicznie obserwuje się objawy takie jak senność, splątanie, niedociśnienie tętnicze, a w ciężkich przypadkach zapaść krążeniową oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe. W diagnostyce i monitorowaniu pacjentów z przedawkowaniem kluczowe jest regularne kontrolowanie stężenia elektrolitów, równowagi kwasowo-zasadowej, funkcji nerek, ciśnienia tętniczego oraz diurezy. Należy podkreślić, że torasemid nie jest dializowalny, co wyklucza hemodializę jako metodę przyspieszenia eliminacji leku.
diuretyk pętlowy, diureza, funkcja nerek, funkcje życiowe, hemodializa, hiponatremia, hipowolemia, homeostaza, nadmierna diureza, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudność, objętość krwi krążącej, odwodnienie, równowaga kwasowo-zasadowa, splątanie, suplementacja płynów, torasemid, Torsemed, utrata elektrolitów, wolemia, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ropivacaine Kabi 2 mg/ml
Ropivacaine Kabi, dostępny w stężeniach 2 mg/ml, 7,5 mg/ml oraz 10 mg/ml jako roztwór do wstrzykiwań, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed podaniem leku. Główne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na ropiwakainę lub inne amidowe środki znieczulające miejscowo, hipowolemię oraz przeciwwskazania do znieczulenia zewnątrzoponowego, takie jak zaburzenia krzepnięcia, infekcje w miejscu wkłucia czy ciężkie choroby neurologiczne. Ponadto, Ropivacaine Kabi jest przeciwwskazany do stosowania w odcinkowym znieczuleniu dożylnym oraz znieczuleniu okołoszyjkowym w położnictwie ze względu na ryzyko toksyczności ogólnoustrojowej i zagrożenia dla matki i płodu. Szczególną uwagę należy zwrócić na zawartość sodu w preparacie, która w zależności od stężenia i objętości ampułki wynosi od 1,2 mmol (28 mg) do 2,96 mmol (68 mg) sodu, co może mieć znaczenie u pacjentów z ograniczoną podażą sodu, np. w ciężkiej niewydolności serca lub nerek.
chlorowodorek ropiwakainy, działanie toksyczne ogólnoustrojowe, hipowolemia, leki znieczulające miejscowo, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, niewydolność serca, profil bezpieczeństwa leku, ropiwakaina, spadek ciśnienia tętniczego, stan drgawkowy, technika anestezjologiczna, technika znieczulenia, wolemia, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia rytmu serca, znieczulenie dożylne odcinkowe, znieczulenie okołoszyjkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cazaprol 5 mg
Przedawkowanie cylazaprylu, inhibitora konwertazy angiotensyny (ACE), prowadzi do nadmiernego zahamowania układu renina-angiotensyna-aldosteron, skutkując znacznym rozszerzeniem naczyń krwionośnych i istotnym spadkiem ciśnienia tętniczego. Kluczowe objawy kliniczne obejmują niedociśnienie tętnicze, które może przejść w wstrząs krążeniowy, zaburzenia elektrolitowe (zwłaszcza hiperkaliemię), niewydolność nerek, tachykardię, bradykardię, palpitacje, zawroty głowy, hiperwentylację oraz suchy kaszel związany ze wzrostem stężenia bradykininy. Przedawkowanie może wystąpić zarówno po jednorazowym przyjęciu dużej dawki, jak i w wyniku kumulacji leku u pacjentów z niewydolnością nerek. Monitorowanie parametrów życiowych, elektrolitów (w tym potasu) oraz funkcji nerek (kreatynina, mocznik, GFR) jest niezbędne w diagnostyce i ocenie stanu pacjenta.
angiotensyna II, bradykardia, cylazapryl, cylazaprylat, diureza, dopamina, hemodializa, hiperkaliemia, hiperwentylacja, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, katecholamina, kreatynina, mocznik, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, noradrenalina, palpitacje, pozycja Trendelenburga, rozrusznik serca, tachykardia, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wodorowęglan sodu, wolemia, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs krążeniowy, zaburzenia elektrolitowe, zawroty głowy, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ultravist 370 768,86 mg/ml
Ultravist 370 to roztwór do wstrzykiwań zawierający 768,86 mg/ml jopromidu, co odpowiada 370 mg jodu na ml. Przedawkowanie tego środka cieniującego może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej (dysbalans sodu, potasu, wapnia), niewydolność nerek (ostre uszkodzenie, oliguria/anuria, wzrost kreatyniny i mocznika), powikłania sercowo-naczyniowe (zaburzenia rytmu, hipotensja, niewydolność krążenia) oraz powikłania płucne (obrzęk, hipoksemia). Wymaga to ścisłego monitorowania parametrów biochemicznych, funkcji nerek, EKG, ciśnienia tętniczego oraz funkcji oddechowej, w tym pulsoksymetrii i gazometrii krwi tętniczej. Nasilenie objawów zależy od dawki, drogi podania i indywidualnych czynników ryzyka pacjenta.
anuria, ciśnienie tętnicze, czynność nerek, czynność płuc, dializa, diureza, dysbalans elektrolitowy, działanie nefrotoksyczne, gazometria krwi tętniczej, GFR, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipoksemia, hipotensja, jopromid, konsultacja toksykologiczna, kreatynina, mocznik, monitorowanie EKG, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, obrzęk płuc, odwodnienie, oliguria, osmolalność osocza, ostre uszkodzenie nerek, parametry nerkowe, przedawkowanie donaczyniowe, przewodnienie, pulsoksymetria, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do wstrzykiwań, saturacja krwi tętniczej, środek cieniujący, układ oddechowy, wolemia, wymiana gazowa, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wentylacji - Leksykon leków
Przedawkowanie – Adabonib 3,5 mg
Przedawkowanie bortezomibu, substancji czynnej preparatu Adabonib 3,5 mg, wiąże się z poważnymi powikłaniami klinicznymi, w tym objawowym niedociśnieniem tętniczym oraz małopłytkowością, które występują przy dawkach przekraczających dwukrotnie zalecaną. Objawowe niedociśnienie tętnicze manifestuje się nagłym spadkiem ciśnienia tętniczego z towarzyszącymi zawrotami głowy, omdleniami i zaburzeniami świadomości. Małopłytkowość zwiększa ryzyko krwawień, a w najcięższych przypadkach przedawkowanie może prowadzić do zgonu. Nie istnieje specyficzne antidotum na bortezomib, co podkreśla konieczność intensywnego monitorowania stanu pacjenta i szybkiego wdrożenia leczenia podtrzymującego.
bortezomib, charakterystyka produktu leczniczego, ciśnienie tętnicze, farmakologia bezpieczeństwa, hipertermia, hipotermia, lek inotropowy, małopłytkowość, mięsień sercowy, niedociśnienie tętnicze, parametry życiowe, płyn dożylny, płytka krwi, produkt presyjny, układ sercowo-naczyniowy, wolemia, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vivacor 12,5 mg
Karwedylol, dostępny w dawkach 6,25 mg, 12,5 mg i 25 mg (tabletki z linią podziału), jest nieselektywnym beta-adrenolitykiem z działaniem alfa-adrenolitycznym, stosowanym w leczeniu przewlekłej niewydolności serca (łagodnej do ciężkiej) jako uzupełnienie standardowej terapii (inhibitory ACE, leki moczopędne, digoksyna). Terapia powinna być rozpoczęta u pacjentów ze stabilnym stanem klinicznym i prawidłową objętością wewnątrznaczyniową. Karwedylol jest także wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego (monoterapia lub terapia skojarzona), stabilnej dławicy piersiowej oraz dysfunkcji lewej komory po zawale mięśnia sercowego z frakcją wyrzutową LVEF <40%, wspomagając remodeling mięśnia sercowego i poprawiając rokowanie.
alfa-adrenolityk, beta-adrenolityk nieselektywny, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, digoksyna, dławica piersiowa stabilna, dysfunkcja lewej komory, frakcja wyrzutowa lewej komory, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, karwedylol, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, objętość wewnątrznaczyniowa, opór obwodowy, parametry nerkowe, POChP, przewlekła niewydolność serca, przewodnienie, remodeling lewej komory, remodeling mięśnia sercowego, tachykardia, wolemia, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sobycor 10 mg
Bisoprolol fumaranu, substancja czynna preparatu Sobycor, jest selektywnym β1-adrenolitykiem stosowanym w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego, stabilnej choroby niedokrwiennej serca oraz przewlekłej stabilnej niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory. Mechanizm działania obejmuje obniżenie aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron, redukcję wyrzutu serca oraz zwolnienie częstości akcji serca, co skutkuje obniżeniem ciśnienia tętniczego i zmniejszeniem zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. W chorobie niedokrwiennej bisoprolol poprawia perfuzję wieńcową poprzez wydłużenie fazy rozkurczu. W niewydolności serca lek stosowany jest w terapii skojarzonej z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi oraz opcjonalnie glikozydami naparstnicy, co pozwala na kompleksowe oddziaływanie na patofizjologię choroby.
bisoprolol fumaran, choroba niedokrwienna serca, częstość akcji serca, dławica piersiowa, farmakoterapia hipotensyjna, glikozyd naparstnicy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kurczliwość mięśnia sercowego, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, opór obwodowy, perfuzja wieńcowa, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przewlekła niewydolność serca, tabletka powlekana, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wolemia, wyrzut serca, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen